سینماروزان/لاله محمودی(عضو انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران): عابس که راننده پیک موتوری است، طی یک شرط بندی به دنبال ماشین یک بلاگر معروف میافتد. بلاگر فکر میکند عابس خفتگیر است و این در حالی است که گوشیاش روی لایو است و همه چیز به سرعت وایرال شده و زندگی و آینده عابس را تحت تاثیر قرار می دهد.
گوزن های اتوبان چهارمین ساخته ابوالفضل صفاری است که پس از 8 سال از آخرین فیلمش یک کامیون غروب تولید شده است. فیلمنامه این اثر را باقر سروش نوشته که بیشتر بعنوان یک نمایشنامه نویس شناخته شده است.
توجه به فضای مجازی و تبعات آن نخستین بار در سینمای ایران با فیلم رخ دیوانه ساخته ابوالحسن داودی در سال 1393 مطرح شد و پس از آن البته فیلمهای زیادی بخشی از مضمون و قصه را خود را به فضای مجازی اختصاص دادند . اما گوزن های اتوبان مشخصا همه مضمون و موضوعش فضای مجازی و پشت پرده آن است.
بازی ها در گوزن های اتوبان یکدست نیست. نوید پورفرج که پیشر نقش آفرینی متفاوتی از او را در مغزهای کوچک زنگ زده ( هومن سیدی- 1396) و زالاوا ( ارسلان امیری- 1399) دیدیم .اینجا هم بسیار درخشان ظاهر شده همینطور صدف اسپهبدی که سیمرغ بلورین بهترنی بازیگر نقش مکمل زن را برای فیلم علفزار دریافت کرد و در سال جاری نیز در 2 تئاتر به روی صحنه رفت اما در مقابل، الناز شاکر دوست و پیمان قاسمخانی بر همه تلاش های این دو خط بطلان کشیده اند.
اثر تعلیق و ریتم مناسبی دارد و تدوین مجدد آن میتواند فیلم را خوش ریتم تر کند. اگرچه فیلمنامه اش باگهای زیادی در بخش شخصیت پردازی و روایت و خرده پیرنگها دارد ولی نزدیکی مضمون قصه به زندگی روزمره مردم در ارتباط با فضای مجازی و بلاگرها و غیره به همراهی مناسب تماشاچیان با کلیت کار منجر شده.
پایان بندی فیلم اصلا قابل تحمل نیست و به نظر می رسد صفاری با تعویض پایان فیلم بتواند در جلب و جذب تعداد بیشتری از مخاطبان سینما در اکران عمومی فیلم موفق عمل کند.
عمده فیلمهای تولید شده در سینمای ایران که بخشی یا همه موضوع خود را به فضای مجازی اختصاص داده اند در باب مضرات فضای مجازی است و هیچکدام از سازندگان فیلمها حتی گوشه ای از مزایای این فضا را نخواسته یا نتوانسته اند به مخاطبان معرفی کنند.
رابطه عاشقانه عابس و صبا همسر عقدیش با جون گفتن های متعدد طرفین سبب شده تا بسیاری از تماشاچیان فارغ از نقاط ضعف و قوت فیلم، صرفا روی همین بخشها تکیه و تاکید کنند.
