سینماروزان/حامد مظفری: بعد از گذشت حدود یک ماه از جنگ علیه ایران حتی از امثال یواخیم تریه و خاویر باردم در صحن اسکار فریادهای ضدِجنگ‌طلبی بلند شده اما هر چه گشتیم اثری از مهمانان بین‌الملل فجر نیست.

یادمان نمی‌رود که قبل و حین برگزاری بخش بین‌الملل فجر که با اصرار مجددا از جشنواره اصلی فجر جدا شده و با بودجه مکفی در شیراز برگزار شد، دست‌اندرکاران این جشنواره مرتب از نقش‌ فرهنگ در توسعه سیاسی صحبت می‌کردند و مدعی بودند برگزاری جشنواره موسوم به جهانی فجر میتواند باعث شود که در آوردگاه‌های سیاسی، تنها نباشیم.

باز یادمان نمی‌رود روح‌الله حسینی دبیر بین‌الملل فجر در نشست خبری خود فرموده بود که ۲۰۰ مهمان خارجی به جشنواره دعوت شده‌اند؛ جهت خروج ایران از انزوای فرهنگی.

با اینکه اساسا فرهنگِ ریشه‌دار ضدّانزوا است کاری نداریم اما می‌توانیم بپرسیم الان که مجددا درگیر یک تهاجم به ایران شده‌ایم، مهمانان جشنواره جهانی فجر کجایند؟

چرا حداقل یک‌سوم آن مهمانان اقدام به انتشار لااقل استوری در حمایت از بچه‌های میناب نکرده‌اند؟ چرا ده نفر از آنها تهاجم به کشوری را که یک هفته در بهترین هتل پذیرای آنها بود را محکم نمی‌کنند.

حتی نوری بیلگه جیلان که با سلام و صلوات ریاست هیات داوران را بهش دادند و الحمدلله متعلق به کشور همسایه ترکیه است، هیچ واکنش ضدّجنگ نشان نداده.

آن فیاپف که مدام بر سر منتقدان کوبیده شد کجاست؟ حتی یکی از اعضای غیرایرانی فیاپف، جنگ‌طلبانی که بر سر مردم ایران بمب می‌ریزند را محکوم نکرده. چرا؟ مگر مرتب به ثبت جشنواره جهانی فجر در فیاپف نمی‌بالیدید؟

این بود خروج از انزوا؟؟

رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی و همکاران او در بین‌الملل فجر پاسخی برای این پرسش‌ها دارند؟

سینماروزان: مراسم اختتامیه چهل و سومین جشنواره جهانی فیلم فجر با حضور مسئولین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیران استان فارس، سازمان سینمایی، هنرمندان و مهمانان خارجی در مجموعه سینمایی پردیس هنر شهر آفتاب آغاز شد.

این مراسم با تلاوت آیاتی از کلام الله مجید، پخش سرود ملی جمهوری اسلامی ایران آغاز شد. پس از پخش کلیپی مربوط به فیلم‌های حاضر در بخش‌های مختلف، فرزاد حسنی مجری مراسم ضمن عرض خیر مقدم به مهمانان حاضر در مراسم، گفت: این جشنواره با حضور هنرمندانی از سراسر دنیا، جهانی بودن را معنا کرد. سال‌ها فکر می‌کردیم در شمایل جهانی شدن جشنواره، این رویداد باید در کدام نقطه برگزار شود که ذات شعر دوستی ایرانیان در آن معنا پیدا کند. تا اینکه سرانجام این رویداد در شهر شیراز برگزار شد. در شکل گیری این رویداد، کاری بسیار بزرگ از سوی وزیر محترم ارشاد، ریاست سازمان سینمایی و دبیر جشنواره اتفاق افتاد. مهمانانی از سراسر جهان در شهر شیراز حضور پیدا کرده‌اند و با مردم ساده و بی‌پیرایه ایران آشنا شدند. درود بر ایران و ایرانی.

روایت جشنواره از قول دبیر

مراسم با سخنان روح‌الله حسینی دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر ادامه یافت. او در سخنانی گفت: من چند دقیقه‌ای فرصت دارم تا به عنوان دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر گزارشی از برگزاری این رویداد تقدیم کنم قاعدتا باید در این گزارش از تعداد مهمانان تعداد فیلم‌ها تعداد روزها، تعداد همکاران، تعداد مخاطبان و تماشاگران، تعداد داورها و شوراها حرف بزنم خلاصه اینکه عدد و رقم بگویم تا لابد شما باور کنید که عجب عظمتی داشت عجب شکوهی داشت این جشنواره احسنت به حسینی و فریدزاده، احسنت به استاندار فارس و شهردار شیراز و اعوان و انصار ایشان اما، خانم‌ها، آقایان هنرمندان ارجمند همکاران گرامی، مقامات و سفرای محترم حاضر در مجلس اجازه بدهید من از چنین گزارشی بگذرم و در عوض از احساسی بگویم که در این چند روز و همین حالا از این جشنواره داشته‌ام. مگر نه اینکه سر و کار هنر با حس است؟ چه بسا فیلمسازان و شاعرانی که ده‌ها فیلم ساخته‌اند یا صدها شعر گفته‌اند و یک نفر هم از اثر و آثار آنان یادی نمی‌کند و چه بسیار هنرمندانی که با چند اثر محدود ماندگار شده‌اند پس عدد خیلی مهم نیست آنچه مهم است احساسی است که داریم وقتی فیلمی تمام می‌شود شعری خوانده می‌شود یا رویدادی به پایان می‌رسد و من امروز احساس خوبی دارم.

او ادامه داد: حس می‌کنم گر چه زمان کمی داشتم در عوض همراهانی داشتم که خالصانه و صمیمانه همراهم بودند. فیلم‌هایی داشتم که اگرچه پرطمطراق و پر زرق و برق نبودند اما با دیدنشان احساس خوب بودن و زندگی کردن جان می‌گرفت دورانی داشتم که همه بر لب خنده داشتند مهمانانی داشتم که به وقت دیدن هم، رو به سوی همدیگر آغوش می‌گشودند شهری داشتم که سخاوتمندانه ما را پذیرفته بود و می‌دیدم که مردمانش چقدر گرمند چقدر زنده‌اند و تاریخش را می‌دیدم که هزاره‌ها می‌گذشت و در لابلای برگ‌های پاییزی‌اش می‌تپید و چقدر خوبند شیرازی‌ها و چقدر خوبند ایرانی‌ها و چقدر خوب است هنر و چقدر خوب است سینما! و حالا با خیالی آسوده برمی‌گردم به پایتخت و به این فکر می‌کنم که اگر هنر نبود، که اگر سینما نبود، چگونه می‌شد در سه ماه فقط سه ماه این گونه جمع شد گرد هم اینگونه خندید و اینگونه دید؟ لحظه‌های خوشی را برای شما آرزو می‌کنم.

مجری مراسم با اشاره به تاثیرگذاری علی نصیریان در فرهنگ و سینما از حاضران خواست این پیشکسوت بازیگری را تشویق کنند.

در ادامه با حضور همایون اسعدیان، مهدی آشنا و روح‌الله حسینی از آلفرد یعقوب‌زاده عکاس برجسته حوزه جنگ قدردانی شد.

یعقوب زاده گفت: خوشحالم بین شما هستم و از تمام مردم ایران برای این تقدیر به ویژه‌ از روح‌الله حسینی، مهدی آشنا و برگزار کنندگان جشنواره تشکر می‌کنم.در این مراسم فرزاد حسنی برای رضا امیرخانی نویسنده آرزوی بهبودی کرد.

معرفی برگزیدگان بخش عکس و ویدیو

سپس با حضور آلفرد یعقوب‌زاده، بهروز شعیبی و مجید سعیدی برگزیدگان بخش عکس و ویدیو معرفی شدند.

در ادامه مراسم جایزه بخش عکس اهدا شد. دیپلم افتخار بهترین اثر بخش فیلم‌های ۶۰ ثانیه‌ای به علی توسلی اهدا شد.

سیمرغ بهترین عکس به سبحان فرج‌ون اهدا شد.

در ادامه فیلم برگزیده ۶۰ ثانیه‌ای بخش عکس و ویدیو برای مخاطبان به نمایش درآمد.

پس از پخش ویدیویی از نمادهای شیراز و اجرای قطعاتی توسط محمد معتمدی خواننده کشورمان، حسینعلی امیری استاندار روی صحنه آمد و گفت: از مهمانان گرانقدر، آقای صالحی وزیر، آقای اورنگ وزیر پاکستان، مقامات و عزیزانی که از کشورهای دیگر به این آئین آمده‌اند، هنرمندان، معاونان فرهنگ از کشورهای دیگر دنیا، دیپلمات‌های عزیز تشکر می‌کنم که تشریف آوردید، به شما خوشآمد می‌گویم برای من به عنوان استاندار افتخار بزرگی است که شیراز در بزرگترین رویداد سینمایی ایران میزبان شما بود، شهری که نامش در ذهن جهانیان با تمدن هنر و معنویت گره خورده و دروازه‌ای برای شناخت عمیق‌تر ایران اسلامی بر روی دنیا گشوده است شیراز با حکمت سعدی، عرفان حافظ و فلسفه ملاصدرا مرزهای جغرافیایی را درنوردیده و کانون اندیشه و خردورزی بوده است. همزمان سده‌هاست به واسطه آرمیدن شمار زیادی از نوادگان پیامبر اسلام در این خاک به پناهگاهی برای جویندگان حقیقت مبدل شده است. خانم‌ها و آقایان، سینمای ایران بدون پیوند عمیق با شعر تعریف شدنی نیست‌ از همین رو سینمای شاعرانه در این دوره از جشنواره جایگاهی کلیدی داشت و در شهری برگزار شد که شعر نه تنها میراث که جلوه‌ای از زیست مردمانشان است. شهری که تصویر و روایت همچون شعر و حکما از سرچشمه‌ای واحد نیرو می‌گیرد. بر خود لازم می‌دانم از ابتکار دبیرخانه جشنواره برای بخش زیتون شکسته به طور ویژه قدردانی کنم این بخش ندای پایداری انسان را در جهان پر آشوب امروز بازتاب داد.

او ادامه داد: مقاومت برای برقراری صلح یک اراده تمدنی است که هنر بیش از هر زبان دیگری توان روایت آن را دارد. خانم‌ها و آقایان میزبانی باشکوه چهل و سومین جشنواره جهانی فیلم فجر در شیراز نشان داد که این شهر نه تنها پایتخت فرهنگ و ادب بلکه پایگاه امن و مطمئنی برای میزبانی رویدادهای جهانی در خارج از پایتخت ایران اسلامی است. این موفقیت محصول دیپلماسی فرهنگی و روح مردم است ما باور داریم که فارس می‌تواند محور گفتگوهای صلح باشد و با اتکا و فرهنگ پارادایمی نوین در عرصه‌های فرهنگی در سطح منطقه و جهان پایه‌گذاری کند از سوی دیگر میزبانی ایران و شیراز از یک رویداد بین‌المللی به روشنی نشان داد نمی‌شود ملتی با ریشه‌های عمیق را از گفتگو بازداشت و نه فرهنگ‌هایی باشکوه را در انزوا نشاند. هنرمندان و مهمانان امیدوارم میزبانی شیراز از شما تجربه‌ای خاطره‌انگیز از معنا، همدلی و هنر و آشنایی با فرهنگ شهری رقم زده باشد که جهان را به صلح و آزادی و کرامت انسانی فرا می‌خواند. بر خود لازم می‌دانم ضمن قدردانی از وزیر فرهنگ، رییس سازمان سینمایی، دبیر جشنواره و همه همکارانم در استانداری فارس به ویژه آقای رضایی معاونت سیاسی، امنیتی و اجتماعی، رییس حوزه شهردار، رییس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان، مدیران کل فرهنگی به ویژه مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی و همه عزیزانی که در دبیرخانه زحمت کشیدند، همه کسانی که در پشت صحنه آنها را نمی‌بینیم اما در تدارک این رویداد زحمت کشیدند، اعضای شورای تامین و تک‌تک مردم نجیب فارس و شهر شیراز که میزبانی شایسته برای هنرمندان و مهمانان جشنواره بودند تشکر کنم.

معرفی نخستین برگزیدگان بخش رقابتی جشنواره

در ادامه برگزیدگان بخش زیتون شکسته معرفی شد، دیپلم افتخار این بخش به «از زمین صفر» به تهیه‌کنندگی رشید مشهراوی محصول فلسطین، قطر، سوییس و دانمارک اهدا شد.

سیمرغ بهترین فیلم به «آنچه از تو مانده است» به کارگردانی شیرین دعبیس، تولید مشترک آلمان، قبرس، فلسطین، اردن، یونان، قطر و عربستان سعودی اهدا شد.

رشید مشهراوی در پیامی تصویری که ارسال کرده بود، بیان کرد: من از فلسطین هستم، موسس و ناظر هنری آموزشگاهی در فلسطین خوشحالم که این فیلم در یکی از مهم‌ترین بخش‌های جشنواره انتخاب شده است. از داوران تشکر می‌کنم که این فیلم را مستحق دریافت جایزه دانستند این جایزه ساکنان غزه را تشویق می‌کند فیلم بسازند و به این باور می‌رسند که سینما می‌تواند برای آنها نجات‌دهنده باشد روزهای خوبی را برای همه آرزو می‌کنم.

تقدیر از رضا میرکریمی

پس از پخش ویدیویی از رضا میرکریمی، سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محمود کلاری فیلمبردار شناخته‌شده و کمال تبریزی کارگردان سینمای ایران برای تقدیر از رضا میرکریمی روی صحنه آمدند.

میرکریمی در سخنان کوتاهی گفت: خوشحالی خودم را ابراز می‌کنم از اینکه جشنواره جهانی فیلم فجر به صورت مستقل برگزار می‌شود. همچنین خوشحالم که خارج از پایتخت و در مکانی بسیار مناسب در شهر شیراز برگزار می‌شود. آرزوی خوبی برای آینده این جشنواره دارم بخشی از عمرم را برای این جشنواره گذاشتم و نمی‌توانم بی‌تفاوت باشم. امیدوارم هر سال جشنواره باشکوه‌تر برگزار شود. این حلقه‌ای غیرسیاسی و فرهنگی با سینمای جهان است که روی بزرگترین مزیت ما یعنی سینما استوار شده است. سینما بهترین دستاورد ما پس از انقلاب است. سینمای ما در منطقه سرآمد است و در جهان حرف‌ها برای گفتن دارد.

وزیر فرهنگ از سینما و اهمیت تعامل فرهنگی گفت

در ادامه مراسم سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ روی صحنه آمد و گفت: جناب اقای وزیر فرهنگ و میراث ملی جمهوری اسلامی پاکستان، هیئت‌های عالی سینمایی ۱۵ کشور، سفرای مقیم ایران و مهمانان گرامی از سراسر ایران و جهان، به ایران سرافراز و شیراز زیبا و خوش آمدید. جشنواره جهانی فیلم فجر فرصتی‌ است برای یادآوری هنری که سال‌هاست «دیدن» و «متفاوت دیدن» را آموخته است؛ هنری که به ما جرأت تخیل می‌دهد، روایت را در قاب معنا می‌نشاند و میان تاریکی سالن و روشنی پرده، تجربه‌ای مشترک می‌آفریند. سینما بیش از آنکه صنعتی بزرگ باشد، لحظه‌ای انسانی است؛ لحظه‌ای که حقیقت، رؤیا و نگاه آدمی را در کنار هم می‌نشاند و راهی تازه برای فهم خود و دیگری می‌گشاید و سینمای شاعرانه ایران دریچه‌ای به این منظره‌هاست.

او گفت: خانم‌ها و آقایان، نیک می‌دانید که ملت ما، هم‌درد با مردم مظلوم فلسطین و غزه شد و چند ماه قبل، روزهای دشوار جنگ را تجربه کرد. در جنگ ۱۲روزه‌ای که رژیم کودک‌کش صهیونیستی به راه انداخت، فرزندان رشید این سرزمین جان‌شان را در راه دفاع از امنیت و عزت ایران فدا کردند. یاد آنان به ما یادآوری می‌کند که قداست خاک تنها در خطوط جغرافیا نیست؛ در جان‌هایی است که برای پاسداشت آن ایستاده‌اند.

وزیر ارشاد عنوان کرد: در چنین روزگاری، هنر نمی‌تواند خاموش بماند و سینما می‌تواند  راوی این مقاومت باشد و  این زخم‌ها و این رشادت‌ها را نگاه دارد تا حافظه جمعی ایران و جهان روشن و پایدار بماند. سینماگران ایران و جهان، جشنواره جهانی فیلم فجر نشان می‌دهد  که سینما چگونه می‌تواند فاصله‌ها را کوتاه کند و گفت‌وگو میان ملت‌ها را ممکن سازد. حضور فیلمسازان و مهمانانی از کشورهای گوناگون نمایان می‌کند که جهان امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند  روایت‌های صادقانه، انسانی و دغدغه‌مند است.

صالحی توضیح داد: در این مجال، لازم است به عنوان عضوی از دولت جمهوری اسلامی ایران تاکید کنم که ما باور داریم علی‌رغم اختلاف‌نظر‌ها بایستی باورهای مشترک را نقطه آغازی برای همکاری‌های بین‌المللی و تولیدات مشترک سینمایی قرار دهیم؛ چرا که تجربه‌های مشترک چه در خلق اثر و چه در پژوهش و توسعه دروازه‌هایی تازه برای تبادل دانش، فناوری و نگاه هنری می‌گشایند و سینمای ایران آماده است در این مسیر  گام‌هایی بلندتر و استوارتر بردارد.

او در پایان بیان کرد: در پایان، به همه فیلمسازان، داوران و پژوهشگران حاضر در جشنواره جهانی فیلم فجر درود می‌فرستم و از میزبانی صمیمانه استاندار محترم و مسئولان و مردم استان فارس سپاسگزارم و قدردان همت و تلاش همکارانم در سازمان سینمایی و دبیرخانه جشنواره جهانی فجر هستم. و همچنین از همکارانم در اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کمال تشکر را دارم.

برای سینمای ایران و  جهان و همه کسانی که به صلح، عدالت، معنویت، انسانیت، ایمان و به قدرت روایت ایمان دارند، آرزوی روشنایی و توفیق دارم. سپاس از حضور شما. خداوند نگهدار ایران باشد.

اهدای جوایز بخش چشم‌انداز

پس از پخش ویدیویی از داوران بخش چشم‌انداز، این داوران روی صحنه آمدند.

سیمرغ بلورین جایزه ویژه هیأت داوران به فیلم «ریورستون» از سریلانکا، به کارگردانی الیت راتنایک اهدا شد.

در این مراسم اعلام شد سیمرغ بلورین بهترین فیلم به‌طور مشترک به دو اثر اهدا می‌شود و جایزه نقدی میان آنها تقسیم خواهد شد.

سیمرغ اول به «راند ۱۳» از تونس، به کارگردانی محمد علی نهدی و تهیه‌کنندگی ملیک کوچباتی اهدا شد.

سیمرغ دیگر به «دو روی پاییز» از ایران، استرالیا و کانادا، به کارگردانی روناک طاهر و تهیه‌کنندگی امیر پروین حسینی رسید.

طاهر پس از دریافت جایزه‌اش گفت: تشکر می‌کنم از هیات داوران و کسانی که جشنواره را برگزار کردند. از تهیه‌کننده تشکر می‌کنم که در حال حاضر در سفر و در کاناداست. از بازیگران خوب این فیلم آقای دهکردی، خانم برومند، خانم مقدمی تشکر می‌کنم همچنین از مستانه مهاجر ممنونم. از شیراز و مردم خوبش هم تشکر می‌کنم.

اهدای جوایز بخش جلوه‌گاه شرق

در ادامه مراسم داوران بخش جلوه‌گاه معرفی شدند و روی صحنه آمدند.

سیمرغ بلورین مشارکت و بهترین دستاورد هنری به بهنوش صادقی، کارگردان فیلم «مرد آرام» از ایران، برای موفقیت در هدایت و هماهنگ‌سازی خلاقانه عناصر مختلف فیلم، از بازیگری تا فیلمبرداری و طراحی صحنه و لباس اختصاص پیدا کرد.

صادقی پس از دریافت جایزه گفت: از هیات داوران تشکر می‌کنم. ممنونم که «مرد آرام» را خوب دیدید. تشکر ویژه از مهدی هاشمی بازیگر این فیلم دارم‌. او مردی است که نامش با تاریخ سینمای ایران گره خورده است او پشت این فیلم ایستاد چون ایمان داشت باید این قصه گفته شود بدون هیچ شرطی. از مریم پیرکاری که شرایط ساخت را فراهم کردند، از مستانه مهاجر برای همراهی و پخش بین‌المللی فیلم، از تیم خوبم تشکر می‌کنم این فیلم را شما ساختید با قلبتان و بی‌ادعا و با داشته‌ها و نداشته‌ها در کنار هم فیلم را ساختیم از مادرم که با دعاهای خود کنار ما ایستاده تشکر می‌کنم از همسرم که همیشه تکیه‌گاه من بود تشکر می‌کنم. فیلمسازی این روزها سخت است و به سختی نفس می‌کشد، اما تنها چاره‌اش این است که سینما را زنده نگه داریم. این فیلم یک فیلم خانوادگی است خواهرم و برادرم در ساخت این فیلم مشارکت داشتند پس سیمرغ را به مادرم تقدیم می‌کنم.

سیمرغ بلورین جایزه ویژه هیأت داوران تعلق گرفت به فیلم «توافق» از مصر، قطر، آلمان، فرانسه و عربستان سعودی، به کارگردانی محمد رشاد.

سیمرغ بلورین بهترین فیلم اهدا شد به «جایی که درناهای سفید می‌رقصند» از روسیه، به کارگردانی مایکل لوکاچفسکی و تهیه‌کنندگی مایکل لوکاچفسکی، سمیون آماناتوف، والریا موتورویوا، داوید گورتسکایا.

در ادامه قطعاتی دیگر توسط محمد معتمدی اجرا شد.

سپس رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی روی صحنه آمد و گفت: خداوند را شاکرم که این دوره از جشنواره با اندکی وقفه در شهر شیراز برگزار شد. از وزیر، استاندار، شهردار، دبیرخانه، همکاران و دوستان خوبم، از آقای خباز و تمامی دوستانی که کمک کردند این ضیافت نور برگزار شود تشکر می‌کنم. سینما به قول عباس کیارستمی راه ساده‌ای است برای شناخت و فهم یکدیگر. سینما پیوند دارد با هویت و تار و پود ما. بی‌دلیل نیست که کیارستمی بی‌اندازه به سعدی عشق می‌ورزید. سینما تصویری خلق می‌کند که با چشم سر می‌شود دید شعر هم تصویری خلق می‌کند که با چشم جان می‌شود دید. سعدی یکی از بزرگ‌ترین شاعران تصویری است.

اعطای جوایز بخش مسابقه بین‌الملل

در ادامه مراسم داوران بخش بین‌الملل روی سن حاضر شدند.

در این بخش سیمرغ بهترین فیلم به «درس آموخته‌ها» به کارگردانی بالینت سیملر از مجارستان اهدا شد.

سیمرغ بهترین کارگردانی به «مارس تا مه» به کارگردانی مارتین پاول رپکا از چک اهدا شد.

سیمرغ بهترین فیلمنامه به «به من نگاه کن» النا کیسلوا و آندری کونچالوفسکی و به کارگردانی ولادیمیر گراماتیکوف از روسیه اهدا شد.

سیمرغ بهترین مشارکت هنری (دستاورد هنری) به احمد مالک بازیگر «بوی پدرم» تعلق گرفت.

سیمرغ جایزه ویژه هیات داوران به «بازگشت رودخانه» به کارگردانی ماساکازو کانکو و محصولی از ژاپن رسید. این جایزه را مایومی فوکوهارا تهیه‌کننده اثر دریافت کرد.

سینماروزان: هنرمند برخلاف جهان علم از دل کوچک‌ترین جزئیات به روایت‌های بزرگ می‌رسد و همین موضوع‌محوری است که مسیر سینما را به دو شاخه واقع‌گرایانه و خیال‌پردازانه تقسیم می‌کند.

ایرج طهماسب با بیان مطلب فوق در کارگاه انتقال تجربیاتش در جشنواره جهانی فجر گفت: در دنیای علم، وقتی یک مشکل اجتماعی یا زیست‌محیطی وجود دارد و مردم به دنبال حل آن هستند، تعداد زیادی از متخصصان جمع می‌شوند و ساعت‌ها و سال‌ها درباره آن موضوع تحقیق می‌کنند تا به نتیجه برسند. آن‌ها موضوع را بررسی می‌کنند و مثلاً برای یک بیماری، یک واکسن یا دارویی کشف می‌شود. اما هنرمند درست در نقطه مقابل می‌ایستد. هنرمند از چیزهای کوچک آغاز می‌کند؛ یک دفترچه، یک تکه کاغذ، حتی یک نخ سیگار ممکن است جرقه‌ای در ذهنش ایجاد کند. همان‌طور که شاید عباس کیارستمی فیلم «خانه دوست کجاست» را از دیدن یک دفتر مشق آغاز کرد. از چیزی کوچک، چیزی بسیار بزرگ و انسانی خلق می‌شود. این قدرت هنر است؛ رفتن از جزئیات به کلیت. 

او افزود: شاید عباس کیارستمی یک دفترچه دیده و ذهنش درگیر شده و همین جزئی کوچک ما را به چنین اثر عظیمی رسانده است. بسیاری از داستان‌های بزرگ از موضوعات بسیار کوچک شروع می‌شوند؛ از ایده‌های ریز که هنرمند سال‌ها به آن فکر می‌کند تا به یک داستان خوب برسد. 

طهماسب گفت: بتهوون سمفونی پنجم را روی چند نُت بنا کرده اما همان چند نُت با سازهای مختلف تبدیل به یک سمفونی بزرگ شده است. هنرمند از یک موضوع ساده، با رنگ و لعابی که به آن می‌دهد، اثری درخشان خلق می‌کند. بنابراین ما هنرمندان باید قبل از هر چیز «موضوع» را پیدا کنیم، نه اینکه صرفاً دنبال مفهوم باشیم. باید برای خودمان روشن کنیم که موضوع چیست و مفهوم چیست.

او توضیح داد: اگر تصور کنیم در عصر حجر هستیم و برای اشیا هیچ اسم یا مفهومی نداشته باشیم، وقتی درختی می‌بینیم فقط می‌گوییم «درخت»، اما نمی‌دانیم چه درختی. انسان‌ها برای اینکه بتوانند با هم صحبت کنند، مجبور شدند برای چیزها نام بگذارند و محدوده‌ها را مشخص کنند. کلمات کلی را مفهوم می‌دانیم، اما «موضوع» چیزی است کاملاً واضح و روشن، انگار نوری روی آن افتاده باشد و دقیقاً بدانیم با چه چیزی طرف هستیم. در فیلم «خانه دوست کجاست» عباس کیارستمی دنبال دفتر مشق «محمدرضا نعمت‌زاده» است، با بقیه دفترها کاری ندارد. پس در کار هنری باید موضوع مشخصی داشته باشیم همانطور که «لبخند ژکوند» فقط درباره چهره همان شخص است. موضوع یعنی یک چیز مشخص. ما برای ساخت فیلم به موضوع احتیاج داریم. 

مدیر بخش دارالفنون جشنواره جهانی تاکید کرد: هر فیلمی را که نگاه کنیم، درواقع دنبال یک نفر می‌گردیم؛ فارست گامپ، لینکلن، هیتلر، یا هر شخصیت دیگری. در زندگی هم همین است؛ ما دنبال دیدن آدم‌هایی هستیم که دوستشان داریم. فرض کنید چشم ما مثل قاب دوربین است و همواره یک موضوع یا سوژه را دنبال می‌کنیم. موضوع‌گرایی یکی از چیزهایی است که برای «پیام‌بندی» لازم داریم. جهان دو دسته چیز دارد؛ خوب و بد. چیزهای خوب حال ما را خوب می‌کنند، و چیزهای بد ما را ناراحت. اینجاست که تکلیف هنرمندان مشخص می‌شود؛ بعضی‌ها می‌خواهند سختی‌ها و بدی‌ها را نشان دهند و بعضی‌ها می‌خواهند از چیزهای خوب بگویند تا حال مردم بهتر شود مثل فیلم‌های کودک یا عاشقانه.

او با تاکید بر وجود دو گونه در سینما گفت: به طور کلی دو گونه سینما داریم؛ سینمایی که به واقعیت و حقیقت جامعه و خانواده نگاه می‌کند که یکی از انواعش «مستند داستانی» است یعنی شبیه واقعیت. گونه دیگر سینمایی است که برمبنای غیر واقعیت ساخته می‌شود، یعنی داستانی خیالی یا سرگرمی؛ مثلاً کارگردانی مثل اصغر فرهادی به بیان واقعیت نزدیک می‌شود. اما در سینمای داستانی با خیال‌پردازی سر و کار داریم تا مخاطب وقتی از سینما بیرون می‌آید حالش بهتر شده باشد. برای همین چیزی می‌سازیم مثل «اسپایدرمن» که در جهان واقعی نمی‌توان آن‌طور رفتار کرد. بنابراین انتخاب مدل سینما بستگی به خود شما دارد. 

طهماسب ادامه داد: در مستند، برای ما جالب است که دوربین چطور واقعیت را دنبال می‌کند و بی‌قرار کشف کردن است. اما در سینمای داستانی، ما با یک خیال‌پردازی، یک دوربین ساده و تمیز و چیزهایی که ما را به هیجان می‌آورد مواجهیم. جوان‌ها معمولاً وقتی می‌خواهند فیلم بسازند، به سمت مستند و واقعیت می‌روند. اما کسانی که سرمایه بزرگ دارند این امکان را دارند که در آرامش کار کنند و تصاویر باشکوه‌تری بسازند.

او افزود: بهترین مثال، کودکان هستند. اگر توپشان گم شود، همان توپ موضوع آن‌هاست و دنبال پیدا کردنش می‌دوند. در بچه‌ها موضوع‌گرایی کاملاً قابل مشاهده است و با مفهوم کاری ندارند. انسان با به‌دست آوردن چیزی خوشحال و با از دست دادن آن ناراحت می‌شود. تمام زندگی ما میان به‌دست آوردن و از دست دادن حرکت می‌کند و بر دو حس اصلی شادی و غم سوار است. سینما نیز می‌تواند به سمت شادی یا به سمت تراژدی حرکت کند. بین این دو چیزی هست به نام زندگی. فیلم‌های مستند درام هستند، درام احساسات ندارد، اندیشه و فکر دارد و مخاطب را به فکر وا‌ می‌دارد اما کمدی یا تراژدی احساس ایجاد می‌کند. این بستگی دارد مدل فیلم‌سازی شما به اندیشه نزدیک است یا احساس. در ایران سینمای جدی ما بیشتر اندیشمند است، وقتی از سالن بیرون می‌آییم کمتر می‌خندیم یا گریه می‌کنیم بیشتر فکر می‌کنیم به آنچه اتفاق افتاده است.

طهماسب توضیح داد: در سینمای مستند درباره آدم‌ها صحبت می‌کنیم، همه مهم‌ هستند، چون کلیت را دنبال می‌کنیم. اما اگر قرار باشد درباره یک شخص خاص صحبت کنیم، می‌دانیم که او می‌خواهد یک مسیر احساسی برای مخاطب ایجاد کند. هنر به طور کلی انجامِ «امر محال» است؛ یک کار عجیب. وقتی هنرمند درباره یک چیز خاص صحبت می‌کند، همان لحظه آن چیز تبدیل به «موضوع هنری» می‌شود و بقیه آن را کاربردی می‌کنند.

او با تشریح هنر کاربردی گفت: اولین‌بار که کسی از «مکعب» برای نقاشی استفاده کرد، پیکاسو بود؛ بعد اسمش کوبیسم شد و به یک مکتب تبدیل شد. این همان هنر کاربردی است، یک نفر ابداع می‌کند و بقیه استفاده می‌کنند. با انتخاب موضوع، ژانر را هم انتخاب می‌کنیم. اگر از ابزار ورزشی فیلم بسازیم، ژانر ورزشی می‌شود؛ اگر درباره دزد و پلیس باشد، پلیسی است. برخی ژانرها مخاطب کمتر دارند و برخی موضوعات جهانی‌تر هستند. هر وقت درباره بچه‌ها صحبت کنیم، سینمای کودک است. پس ژانر از دل موضوع انتخاب می‌شود.

طهماسب افزود: هرچه جلوتر می‌رویم سینما قانون‌مندتر می‌شود. وقتی دوربین را روی کسی که گریه می‌کند می‌گذاریم، توقع داریم بقیه هم گریه کنند اما همیشه این اتفاق نمی‌افتد. سینما فرمول‌هایی دارد که باید از آن‌ها استفاده کنیم. مهم‌ترین فرمول سینما «تضاد» است. اگر می‌خواهید قصه بگویید، باید تضاد و کنتراست ایجاد کنید. اگر می‌خواهید بگویید دو نفر عاشق‌ هستند، باید دلیلش را نشان دهید و مثلاً تنهایی را تصویر کنید. انگیزه و ماجرا عناصر اصلی داستان‌ هستند. کار سخت این است که پیدا کنیم چه شرایطی باعث می‌شود انسان از سختی به آسانی برسد تا برای مخاطب جالب و هیجان‌انگیز باشد. برای طبقه متوسط داستان‌ها معمولاً کوتاه‌ هستند، اما داستان‌های باشکوه از فقر شروع می‌شوند و به خوشبختی می‌رسند.

سینماروزان: ۱۰ فیلم سینمایی در بخش چشم‌انداز و هشت فیلم در بخش زیتون شکسته جشنواره جهانی فیلم فجر رقابت می‌کنند.

۱۸ فیلم سینمایی در دو بخش از جشنواره جهانی فیلم فجر حاضرند و کشورهای مختلف نمایندگانی در این دوره از جشنواره دارند.

اسامی ۱۰ فیلم بخش چشم‌انداز به این شرح است:

فیلم‌های «آن‌سوی خط‌های آهن» به کارگردانی جنک ایزگورن از ترکیه، «راند ۱۳» به کارگردانی محمدعلی نهدي از تونس، «نیلوفرهای آبی» به کارگردانی چانهو لی از کره جنوبی، «آوای سوستکوتین» به کارگردانی خوسنورا روزماتوا از ازبکستان، «می‌آیم» به کارگردانی بولات سابیتوف از روسیه، «ریورستون» به کارگردانی لالیت راتنایک از سری‌لانکا، «باد، با من حرف بزن» به کارگردانی استفان دیوردویتس از کشورهای صربستان، اسلوونی و کرواسی، «دو روی پاییز» به کارگردانی روناک طاهر از ایران، «هرجا، هروقت» به کارگردانی میلاد تنگشیر از ایتالیا و «ماهی در قلاب» به کارگردانی محی‌الدین مظفر از ایران و تاجیکستان.

در این دوره از جشنواره، یک فیلم از ترکیه، یک فیلم از تونس، یک فیلم از کره جنوبی، یک فیلم از ازبکستان، یک فیلم از روسیه، یک فیلم از سریلانکا، یک فیلم مشترک از سه کشور صربستان، اسلوونی و کرواسی، دو فیلم از ایران (یکی به‌صورت مستقل و یکی مشترک با تاجیکستان) و یک فیلم از ایتالیا در بخش چشم‌انداز حضور دارند.

همچنین هشت فیلم در بخش زیتون شکسته چهل‌وسومین جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش درمی‌آید.

فیلم‌های «رحم باسیمه» به کارگردانی بابک علی‌آسا از کانادا، «درۀ تبعید» به کارگردانی آنا فِهر از کشورهای کانادا و لبنان، «فرشته‌ها نمی‌میرند» به کارگردانی محمدرضا ابوالحسنی از ایران، «از نقطه صفر» به کارگردانی رشید مشهراوی از فلسطین، فرانسه، قطر، امارات متحده عربی، سوئیس و دانمارک، «فلسطین ۳۶» به کارگردانی آن‌ماری جاسر از فلسطین، بریتانیا، فرانسه، دانمارک، نروژ، قطر، عربستان سعودی و اردن، «آنچه از تو مانده است» به کارگردانی شیرین دعیبس از آلمان، قبرس، فلسطین، اردن، یونان، قطر و عربستان سعودی، «حال عشق» به کارگردانی کارول منصور و منی خالدی از فلسطین، لبنان، فلسطین، اردن، بریتانیا و کویت و «بلوار بیروت» به کارگردانی فرح الهاشم از لبنان و فلسطین در بخش زیتون شکسته به نمایش گذاشته می‌شوند.

آثار بخش زیتون شکسته با مشارکت مجموعه متنوعی از کشورها از جمله کانادا، لبنان، ایران، فلسطین، فرانسه، قطر، امارات متحده عربی، سوئیس، دانمارک، بریتانیا، نروژ، عربستان سعودی، اردن، آلمان، قبرس، یونان و کویت تولید شده‌اند و در جشنواره به نمایش می‌آیند.

چهل‌وسومین جشنواره جهانی فیلم فجر به دبیری سیدروح‌الله حسینی از پنجم تا دوازدهم آذرماه در شیراز در حال برگزاری است.

سینماروزان: دبیر چهل‌و‌سومین جشنواره جهانی فیلم فجر تاکید کرد شهر شیراز از امکانات کامل برای میزبانی از جشنواره برخوردار است.
روح‌الله حسینی دبیر جشنواره، عصر روز شنبه ۲۴ آبان‌ماه در محل تالار آمفی تئاتر آرامگاه سعدی، در نشستی صمیمانه با اصحاب رسانه شهر شیراز حاضر شد و طی سخنانی بیان کرد: اینکه فضای سینمای هنرشهر آفتاب از محیط تجاری آن جدا است، اتفاقی بسیار ویژه است و حتی در تهران هم کمتر مشابه این مجموعه را داریم. ما از نظر مخاطبان در شیراز بسیار خیالمان راحت است و با این باور به شیراز آمدیم که این شهر تمام امکانات لازم را برای جشنواره جهانی دارا است.
او درباره جزییات برگزاری جشنواره توضیح داد: عوامل فیلم‌های ایرانی و خارجی برای حضور در جشنواره دعوت شده‌اند و نشست‌های خبری برای فیلم‌هایی که عوامل آن‌ها حضور دارد در نظر گرفته شده است. نشست‌های تخصصی و کارگاه‌ها تعریف شده‌اند و کم تعداد هم نیستند. درباره سینمای شاعرانه از روسیه یک گروه می‌آیند که شب تارکوفسکی را با آنها رقم خواهیم زد. در این دوره از جشنواره ۹۹ کشور آثار خود را ارسال کرده‌اند که از میان آنها تعدادی انتخاب شده است.
حسینی در  پاسخ به سوالی درباره حضور زنان فیلمساز و داوری‌ها گفت: دو فیلمساز زن در این دوره از جشنواره حضور دارند. داوری‌ها نیز طبق سیاق تمام جشنواره‌های جهانی پیش می‌رود و در این دوره در چهار بخش داوری خواهیم داشت. ۱۳ داور خارجی و ۵ داور ایرانی، داوری آثار را برعهده خواهند داشت.
دبیر جشنواره همچنین بیان کرد: کیفیت و موضوع در فیلم‌ها برای ما اولویت دارد چرا که رویکرد ما سینمای شاعرانه است. مهم‌ترین رکن، شعر و ادبیات است و مهم‌ترین دستاورد ما در دوره مدرن سینماست و ما این دو را به‌هم گره زده‌ایم. شاعرانگی مزیت سینمای ایران بوده است. عباس کیارستمی سینمای شاعرانه‌ای داشت و امیدواریم سینمای شاعرانه با همان کیفیت دوباره مدنظر فیلمسازانمان قرار گیرد.
او همچنین گفت: از آنجایی که علی حاتمی سعدی سینمای ایران نامیده شده است فیلم مرمت شده« دلشدگان» او در جشنواره به نمایش درخواهد آمد.
حسینی درباره برگزاری جشنواره در شیراز گفت: اینکه جشنواره در شیراز برگزار می‌شود، اتفاق مبارکی است، اما این سوال برای برخی مطرح بوده که آیا شیراز توان برگزاری این جشنواره را دارد؟ همه باید دست‌به‌دست هم دهیم تا جشنواره آبرومند و در تراز بین‌المللی برگزار شود. امیدوارم با کمک هم این اتفاق رقم بخورد تا من و دوستانم در سازمان سینمایی دستمان پر باشد و این جشنواره را در شیراز نگه داریم.

مهدی رنجبر مدیرکل اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان فارس نیز بیان کرد: در شهر شیراز طی یک دهه زیرساخت‌های سینمایی تقویت شد و این پتانسیل در استان وجود دارد. عجین بودن سینما با حوزه شعر محسوس است و همان‌طور که دو تن از شاعران بزرگ ایران زمین حافظ و سعدی در شیراز آرام گرفته‌اند، جای سینمای شاعرانه جز شیراز نمی‌توانست جای دیگری باشد. شیراز پایتخت فرهنگ و هنر خاورمیانه است نه صرفا ایران. شیراز قد و قامت بالایی دارد و جا داشت جشنواره به شیراز بیاید.
چهل‌وسومین جشنواره جهانی فیلم فجر از پنجم تا دوازدهم آذرماه ۱۴۰۴ به دبیری روح‌الله حسینی در شیراز برگزار می‌شود.

سینماروزان/حامد مظفری: برگزارکنندگان بین‌الملل فجر مدتها درانتظار فیاپف بودند تا زمانی برای برگزاری جشنواره به آنها بدهد و درنهایت گفتند طبق دستور فیاپف فقط در دسامبر(آذرماه) است که می‌شود جشنواره را برگزار کرد.

با این حال در تقویم رسمی فیاپف مرتبط با ماه دسامبر، هیچ نامی از بین‌الملل فجر یا جشنواره جهانی فجر به چشم نمی‌خورد.

یک ماه عقب تر و در تقویم نوامبر فیاپف، نام جشنواره های مختلف از توکیو تا کلکته و قاهره و تورین و ماردل پلاتا به چشم میخورد ولی در تقویم دسامبر هیچ نامی از بین‌الملل فجر نیست. چرا؟؟

اینکه اساسا عنوان بین‌الملل فجر را گره زده‌اند به دهه‌ی فجر و باید حوالی همان دهه فجر برگزار شود و نه زمانی دیگر، به کنار و اینکه به‌لحاظ جغرافیایی چنین جشنواره ای را با تهران می‌شناسند و نه شهری دیگر مثل شیراز، هم به کنار؛ اینکه اصلا چرا باید برای برگزاری چنین جشنواره‌ای از فیاپف، تایم گرفت هم به کنار؟

فقط چرا همان فیاپف، نام بین‌الملل فجر را در تقویم رسمی خود قرار نداده؟

سینماروزان: نقد و نظر و ارائه تحلیل درباره اتفاقات مختلف فرهنگی نه تنها امری مذموم نیست که مقوله‌ایست کاملا پیش‌نیاز رونق فرهنگی و نه فقط محصولات فرهنگی، بی‌نیاز از نقد نیستند بلکه ساختار مدیریت فرهنگی نیز باید دائما مورد نقد و کنکاش قرار گیرد.

به تازگی سیدرضا اورنگ از پیشکسوتان مطبوعات و بانیان راه اندازی روزنامه‌هایی مثل بانی‌فیلم، آریا و آفرینش و…، نقدی کاملا معمولی درباره روال انتخاب مدیر در جشنواره جهانی فجر مطرح کرده بود که متاسفانه نه با واکنش دبیرخانه جشنواره، که با توهین‌های قوم و خویش یکی از دست‌اندرکاران جشنواره مواجه شد.

اینکه ماهها پس از جدایی بین الملل از جشنواره اصلی فجر، همچنان محل استقرار جشنواره مشخص نیست و حتی جلسه ی روسای سینما با معاونان مناطق آزاد، به جایی نرسید و اجازه‌ی برگزاری در کیش یا قشم اعطا نشد، خودش بزرگترین دلیل است بر عجولانه بودن تصمیمِ دوتکه کردن جشنواره‌ اما آنچه محل بحث است چرایی اهانت به منتقدانِ چنین تصمیم عجولانه‌ای است؟؟

وقتی مسعود پزشکیان رییس دولت چهاردهم‌ خودش بزرگترین منتقد ساختار فربه دولتی است و اذعان دارد چون کارمندان دولتی حتی روزی پنج ساعت کار مفید ندارند ساعت کار آنها را ۹ تا ۱۳ کرده، پس چرا نقدی کاملا بر مدار به همین سیستم کم‌کار دولتی باید با دشنام مواجه گردد؟؟

جشنواره جهانی فجر خیلی ساده و محترمانه می‌توانست جوابیه‌ای خطاب به این منتقد پیشکسوت بفرستد و به نقد او پاسخ دهد ولی جوابیه رسمی ساطع نمی‌گردد و پیامک هایی منتشر میشود حاوی توهین وابستگانِ یک دست‌اندرکار به منتقد! چرا؟

کافی نیست راه دوری برویم در همین ساختار سینمایی فعلی، جشنواره اصلی فجر را مرور کنیم که دوره ۴۳ آن آماج نقد و تحلیل و تندترین کامنت‌ها بود ولی منوچهر شاهسواری دبیر آن و مسعود نجفی مدیر روابط عمومی آن، جز با مدارا با منتقدان گپ نزدند.
یا جشنواره کودک چه حالا و چه قبلتر اغلب آماج نقد بوده اما چه مدیر روابط عمومی قبلی این جشنواره-مصطفی محمودی و چه مدیر روابط عمومی فعلی جشنواره-محمدصادق لواسانی- رواداری را پیشه ساختند.
در ساختار قبلی سازمان سینمایی نیز محمد خزاعی رییس سازمان و یزدان عشیری مدیر روابط عمومی، حتی در کوران بیانیه‌نویسی‌های پسامهسا باز تندترین نقدها را جز با لبخند و نهایتا جوابیه پاسخ نگفتند.

دلیل تفاوت رفتاری فقط در یک چیز است؟ آنها که صبوری پیشه می‌کنند باتجربه هستند و اینهایی که زود داغ می‌کنند، کم یا بی‌تجربه!
امیدواریم رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی و روح‌الله حسینی دبیر بین‌الملل فجر هرچه زودتر اعلام برائت کنند از رفتار این کم‌تجربگان.

سینماروزان: در حالی که رئوس خانه سینما در بیانیه‌ای متناقض در عین جدایی از کمیته اسکار، خواستار حضور نمایندگان خود در کمیته شده‌اند(!!!) رائد فریدزاده در گفتگویی تازه، تنها مرجع قانونی معرفی فیلم به اسکار را «فارابی» دانسته و شایعه واسپاری این مساله به خانه سینما را رد کرده!

به جز این فریدزاده درباره انتقال بخش بین‌الملل فجر-موسوم به جشنواره جهانی فجر- به شهرستان(کیش یا قشم؟) هم حرف زده…

رائد فریدزاده به خبرگزاری ایسنا گفت: نهاد مورد تأیید آکادمی اسکار و جایی که مسئولیت معرفی فیلم را بر عهده دارد «بنیاد سینمایی فارابی» است، برای آکادمی هم مهم این است که روند انتخاب را با مشارکت اعضای صنف و فعالان صنعت سینما پیش برده شود. البته باید تلاش کنیم تا این فضای تحریمی سیاسی با گفت‌وگو باز شود که این هم به خانواده بزرگ سینما برمی‌گردد. با این حال درباره برخوردهای سیاسی با تولیدات داخلی سینمای ایران، واقعیت این است که جشنواره‌های خارجی اگرچه به طور رسمی نوع نگاه و بازخورد خود را نسبت به فیلم‌های ایرانی اعلام نکرده‌اند اما در عمل نتایج و برخوردها را می‌توان به وضوح مشاهده کرد.

فریدزاده با حمایت مجدد از فارابی که خودش هم ورود به مدیریت سینمایی را مدیون همین نهاد است، بیان داشت: «بنیاد سینمایی فارابی» در طی این سال‌ها توانسته جایگاه سینمای ایران را در اسکار حفظ کند و این کار کمی نیست. اگر این بنیاد بی‌طرفانه برخورد نمی‌کرد و به دنبال تحمیل رأی خود بود، مطمئن باشید که این فرایند سال‌ها قبل متوقف می‌شد. این اعتماد و این جایگاه در یک فرایند بین‌المللی و در یک آمد و شد حفظ شده که با زحمات و ممارست سالیان مدیران قبلی و همکاران سینمایی محقق شده و همچون یک میراث ملی برای سینمای ماست اما متاسفانه گاهی با کج فهمی‌ها این میراث را به خطر می‌اندازیم.

رئیس سازمان سینمایی درباره محل برگزاری جشنواره جهانی فجر نیز بدون نام بردن از گزینه‌ها گفت: در تهران یکی دو مکان پیشنهاد شده و در حال بررسی هستیم اما در کنار آن، امکان برگزاری جشنواره در شهری غیر از تهران را نیز در دست بررسی داریم که البته جابجایی شهر باید با هماهنگی باشد.

سینماروزان: جدایی بین‌الملل از جشنواره اصلی فجر از همان ابتدای کار محل نقد و نظر بود ولی حمایت مالی دولت اعتدال از این جدایی باعث شد بر دو تکه شدن فجر اصرار ورزند تا حالا که در آستانه انتخابات ۱۴۰۰ و ورودی روسایی تازه در دولت هستیم.

عدم حضور برخی از روسای صنوف کلیدی سینما و ازجمله صنوف کارگردانان، فیلمنامه‌نویسان و تهیه‌کنندگان و… و همچنین حتی عدم همراهی افرادی شاخص منتسب به جریان ارزشی همچون نادر طالب‌زاده و جمال شورجه و شهریار بحرانی در آخرین دوره بین‌الملل فجر گمانه‌هایی شکل داده درباره ادغام بین‌الملل و ملی در دولت بعدی.

محمدمهدی عسکرپور دبیر اخیر بین‌الملل فجر در خلال تازه‌ترین گفتگویش با خبرگزاری ایسنا درباره آینده این جشنواره گفت: حالا باید ببینیم دولت بعدی چقدر اهل مذاکره است، چون برخی دولت‌ها نشان می‌دهند که اساساً قابل مذاکره نیستند و بعضی هم برعکس. 

عسکرپور ادامه داد: باید ببینیم چه پیش می‌آید ولی این مسئله را حتی خودم به عنوان یک فیلمساز مطرح خواهم کرد که می‌شود فکر کرد وقتی زمان برگزاری جشنواره به «فجر» ارتباطی ندارد، پس می‌تواند به نام شهر تهران باشد که شاید در این شکل، نسبت جشنواره هم با شهرداری مشخص شود.

دبیر اخیر بین‌الملل فجر درباره انتقادات اصحاب سینمایی به جدایی بودجه‌زای بین‌الملل از فجر، اظهار داشت: بعضی از همکاران ما هنوز متوجه اتفاق نشده‌اند و از آن طرف بعضی کسانی که با سینما ارتباط دارند و اسمشان را همکار نمی‌گذارم  با الفاظی تحقیرآمیز نسبت به این اتفاق مطالبی را منتشر کردند!! باید با دوستان در خانه سینما صحبت کنم و بپرسم آیا می‌دانند چه اتفاقی رخ داده است؟ چون ممکن است همکاران ما در صنف‌های سینمایی مثل کارگردانان یا فیلمنامه‌نویسان و تهیه‌کننده‌ها نسبت به موضوع آگاه نباشند، پس من باید به آن‌ها اطلاع دهم.

عسکرپور درباره احتمال ادغام بین‌الملل در فجر در دولت آینده گفت: سابقه نشان داده ما در کشوری زندگی می‌کنیم که تیم جدید مدیریتی تمام توافقات قبلی را می‌تواند ملغی کند و این اتفاق بارها افتاده است؛ یعنی کار به جایی می‌رسد که می‌گویند اساساً ریل‌گذاری غلط بوده و هر چیزی ممکن است پیش آید مثل اینکه جشنواره ملی و جهانی دوباره با هم برگزار شوند…

سینماروزان: اینکه در دوران ریاضت اقتصادی ناشی از کرونا یک زیرمجموعه سازمان سینمایی، بودجه‌ای هنگفت را نثار جشنواره‌ای کرده که اصلا برگزار نشده خیلی نگران‌کننده است.

به گزارش سینماروزان و به نقل از روزنامه جوان، تازه‌ترین شفاف‌سازی سازمان سینمایی درباره فارابی که حاوی عملکرد مالی این بنیاد در هفت ماه ابتدایی سال است منتشر شد.

در این گزارش مشخص شده که فارابی بیش از ۶۰میلیارد بودجه داشته و بیش از ۱۰میلیارد را هم صرف “مدیریت…” کرده؛ با این حال آنچه ورای این اعداد، تعجب‌برانگیز است ردیف بودجه فارابی برای یک جشنواره تعلیق شده است.

بخش بین‌الملل فجر که چند سالی است جداگانه از جشنواره اصلی فجر برگزار میشود همواره با انتقاداتی بابت بریز و بپاش‌های مالی حین برگزاری مواجه بود و حالا مشخص شده فارابی بابت دوره تعلیق‌شده این جشنواره هم اعتبار تعیین کرده است.

آنچه مشخص است اینکه جشنواره جهانی فجر امسال به دلیل شیوع کرونا برگزار نشد و برگزاری آن در سال آینده هم با شائبه‌های فراوانی روبروست.

با این حال در فهرست عملکرد مالی فارابی با اعتبار بیش از ۴میلیاردی برای این جشنواره مواجهیم که بیش از ۱میلیارد این مبلغ نیز پرداخت شده است.

اینکه چرا برای جشنواره‌ای که تعطیل شده، ردیف بودجه تعیین کرده‌اند مشخص نیست؟؟

عبدالله علیخانی تهیه‌کننده سینما درباره چرایی بروز چنین تناقضاتی در ساختار سینمایی گفت: به هر حال هر محفلی یک سری کارمند و مدیر دارد که مدام از دولت ارتزاق کرده‌اند و حتی کرونا نباید مانع تعطیلی کسب و کار آنها باشد‌!

این تهیه‌کننده ادامه داد: همین الان سینماداران به دلیل تعطیلی سینما با اوضاع اقتصادی بغرنجی روبرویند و مجبور شده‌اند پرسنل خود را بازخرید کنند و عجیل است که دولتمردان حتی تامین معاش بخشی از اهالی سینما را برعهده نمی‌گیرند ولی در مقابل می‌بینیم که برای جشنواره برگزارنشده، اعتبار چشمگیر می‌دهند.

تهیه‌کننده “عطش” و “آواز قو” تاکید کرد: اینکه حتی در دوران قرمز کرونا جشنواره‌ها را تعطیل نمی‌کنند یک بخش مشکلات است و بخش دیگر مشکلات صرف بودجه برای جشنواره‌‌ای است که خود سازمان، دستور تعلیق آن را داده بود‌. چطور می‌شود جشنواره‌ای که برگزار نشده، اعتبار بگیرد؟

مدیرعامل موسسه سینمایی پویافیلم با خطاب قرار دادن مدیران ارشاد گفت: اینکه روشنگری می‌کنند درباره اینکه کدام بودجه‌ها کجا رفته، فقط ابتدای کار است ولی این روشنگری باید با پاسخگویی درباره بریز و بپاشها همراه باشد. مثلا الان باید بگویند چرا بودجه چندمیلیاردی پیش‌بینی کرده‌اند برای جشنواره‌ای که تعطیل نشده!؟

عبدالله علیخانی متذکر شد: مدیران سینمایی در ماههای گذشته کمبود ارائه تسهیلات معیشتی به سینماگران را به کمبود منابع مالی نسبت داده بود ولی حالا اطلاعات ارائه شده توسط خود سازمان حکایت از تخصیص بودجه به جشنواره‌ای است که اصلا برگزار نشده است. واقعا چه پاسخی هست بر این تناقضات؟؟

سینماروزان: باورش سخت است ولی در همین روزهایی که مدام مدیران مملکتی از فشارهای اقتصادی و کمبود بودجه می‌گویند و در این کمبود بودجه هم بیش از همه جا بر اهالی فرهنگ فشار می‌آید یک صرفه‌جویی ۳۰میلیاردی فقط در حیطه فرهنگ روی داده!

به گزارش سینماروزان این صرفه‌جویی نتیجه شیوع کروناست!!! چطور؟ تعطیلی کرونایی محافلی مانند نمایشگاه کتاب و جشنواره جهانی رویهم صرفه‌جویی ۳۰میلیاردی را شکل داده.

عاطفه جعفری در فرهیختگان گزارش داده که ۲۳میلیارد و ۴۲۰میلیون صرفه‌جویی بابت عدم برگزاری نمایشگاه کتاب شکل گرفته و ۹میلیارد و ۵۰۰میلیون صرفه‌جویی بابت عدم برگزاری جشنواره جهانی(؟) فجر!

درمجموع ۳۲میلیارد و ۹۲۰میلیون صرفه‌جویی شکل گرفته بابت همین دو فقره صرفه‌جویی که می‌توان از آن برای اعطای تسهیلات مناسب به اهالی فرهنگ و هنر استفاده کرد.

تازه این فقط صرفه‌جویی ناشی از تعطیلی دو محفل است و درنظر بگیرید با توجه به ادامه شیوع کرونا که منجر خواهد شد به تعطیلی تعداد بیشتری جشن و جشنواره و نمایشگاه، یقینا رقم صرفه‌جویی چند برابر خواهد شد و البته اگر این صرفه‌جویی‌ها برای کمک به اهالی هنر صرف شود لااقل تا چند ماه دعای خیری ویژه نصیب مدیران هنری خواهد شد.

سینماروزان: در بهار ۹۷ گزارشی با عنوان “پرسش رسانه اصولگرا: همکار «بی.بی.سی» و «رادیوفردا» به دعوت چه کسی به جشنواره جهانی فجر آمده؟؟” در این رسانه منتشر شد.

هم در عنوان آن مطلب و هم در متن محتوا بر این مساله تاکید شده بود که این، گزارشی است به نقل از روزنامه جوان با این حال این بازنشر محتوایی استفهامی، با دلخوری دست‌اندرکاران وقت جشنواره جهانی مواجه شد‌.

سینماروزان با تاکید دوباره بر اینکه صرفا بازنشر دهنده محتوای مدنظر از روزنامه سراسری جوان بوده و هیچ سوءنیتی در انعکاس آن نداشته، اعلام می‌دارد همواره طرفدار گفتگو بود و هیچ گاه قصد دلخوری هیچ شخصیت حقیقی یا حقوقی را نداشته است.

پس ضمن دلجویی از دلخوران، بر گفتگو تاکید می‌ورزیم و پذیرای نقد همه اهالی سینما به عملکرد خود هستیم و ابدا رضایت نداریم که انتشار نقدهایمان اسباب دلخوری‌ کسی را فراهم سازد. از هم دلخور نباشیم و دست در دست هم به اعتلای سینما و کمک به بدنه سینما بیندیشیم.

سینماروزان: جدایی هزینه‌زای بخش بین‌الملل از جشنواره اصلی فجر از همان اوان جدایی با انتقادات بدنه سینما و صنوف کلیدی سینما مواجه بود به خصوص که خیلی زود هم غلبه نوعی رفیق‌بازی در اداره این جشنواره و واردات آقازادگان در حلقه مدیران، لو رفت و انتقادات را دوچندان کرد.

این انتقادات باعث شد حسین انتظامی هم قبل از تصدی ریاست سینما در گفتگویی تلویزیونی به‌صراحت از عمل به درخواست صنوف برای بازگرداندن بین‌الملل به جشنواره اصلی فجر گوید ولی درنهایت نه خواسته انتظامی و صنوف، که شیوع کروناست که باعث شده جشنواره جهانی(؟) فجر تعطیل شود.

محمدمهدی عسکرپور دبیر جشنواره جهانی که در ابتدای شیوع کرونا، جشنواره تحت امرش را به پایگاه مقاومت فرهنگی(!) تشبیه کرده و بر موافقان تعطیلیش تاخته بود با اعلام تعطیلی جشنواره، وعده برگزاری آن در خرداد۱۴۰۰ را داده ولی از یک طرف برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در خرداد۱۴۰۰ و از طرف دیگر نامعلوم بودن زمان پایان کرونا، درصد تحقق این وعده را پایین می‌آورد.

به نظر می‌رسد این تعطیلی جشنواره جهانی بخاطر کرونا سرنوشتی است که درانتظار جشنواره‌هایی همچون کودک، کوتاه و سینماحقیقت و… هم باشد و چه خوب می‌شود که همین تعطیلی جشنواره‌ها عاملی شود برای سوق دادن بودجه‌های آنها به سمت ایجاد تسهیلات رفاهی برای گرفتاران فراوان سینما.

سینماروزان: در دورانی که کرونا از شرق تا غرب عالم را درنوردیده و علاوه بر سینماهای کشورهای درگیر کرونا که به همین علت مدتهاست تعطیل گشته‌اند جشنواره‌هایی مانند کن هم از تعلیق برگزاری خبر داده‌اند با این حال دست‌اندرکاران سازمان سینمایی نه تمهیداتی موثر برای پوشش ضرر و زیان تعطیلی سینماها اندیشیده‌اند و نه هنوز دستور به تعطیلی جشنواره‌هایی مثل جهانی فجر و کودک داده‌اند. واقعا مشخص نیست چرا روسای سینمای ایران که سه‌سوت سینماها را تعطیل کردند از تعطیلی محافل بودجه‌خوار و استفاده از منابع آنها جهت جبران ضرر تعطیلی سینماها عاجزند؟؟

سیدجمال ساداتیان تهیه‌کننده سینما با اشاره به شرایط اضطراری سینما به صبحنو گفت: این بیماری کرونا مانند سایر بلاهای طبیعی است و زمانی که تا مرحله سراسری و جهانی شدن می‌رسد دولت یا بیمه‌ها باید از سایر مشاغل از جمله سینما حمایت کنند. همیشه اینطور بوده که ضرر و زیانی که از عهده مردم خارج است را دولت بر عهده بگیرد، سازوکاری در نظر گرفته و این خسارات را جبران کنند.

تهیه‌کننده “چهارشنبه سوری” و “دایره زنگی” ادامه داد: با شرایط پیش‌رو جشنواره جهانی فیلم فجر قطعاً برگزار نمی‌شود. دراین میان سینماداران مبلغ هنگفتی را متضرر شده‌اند و بعد از آن فیلم‌ها و صاحبان آثار متحمل ضرر و زیان شده‌اند. هرچند کاستن از بریز و بپاش‌ها می‌تواند کمکی باشد به حل مشکل سینما باشد ولی مبلغی مانند بودجه جشنواره جهانی نمیتواند تمام این خسارات را جبران کند و فقط بخشی از خسارات را پوشش می‌دهد.

این تهیه‌کننده خاطرنشان ساخت: دولت همیشه باید در شرایط بحرانی در کنار مردم باشد. به غیر از سینما بسیاری از حوزه‌های دیگر مانند موسیقی و تئاتر هم دچار مشکل شده‌اند؛ همچنین بسیاری از مشاغل به‌دلیل شیوع بیماری کرونا از رونق افتاده‌اند. من فکر می‌کنم نیاز هست به هرکس بنا به فراخور شرایطی که در آن قرار دارد توجه شود. همه نگاه‌ها به دولت بازمی‌گردد و همه منتظر هستند که دولت چه تدابیری برای جبران این زیان‌ها در نظر دارد. همچنین سیستم‌های بیمه در ایران چندان پیشرفته و قدرتمند نیست و چنین شرایطی تا آنجایی که من اطلاع دارم در بیمه‌های کشور پیش‌بینی نشده است و همین کار را مشکل‌تر کرده.

سینماروزان: پنج سال پس از جدایی هزینه‌زای بخش بین‌الملل از جشنواره اصلی فجر توسط رییس معزول سینما و درحالی‌که برگزاری دوره جدید این بخش جداشده به‌خاطر شیوع کرونا، در هاله‌ای از ابهام قرار دارد همچنان کم نیستند سینماگران و کارشناسانی که خواستار بازگشت بخش بین‌الملل به جای اصلی خود یعنی جشنواره اصلی فجرند ولی در این بین شایعاتی هم درباره حمایت برخی از سینماگران قدیمی از این جدایی مطرح شده بود و ازجمله حمایت مجید مجیدی از این جدایی.

مجید مجیدی کارگردانی که امسال با فیلم “خورشید” در جشنواره اصلی فجر حضور داشت در خلال گفتگویی تفصیلی با “اندیشه پویا” به انتقاد از جدایی بین‌الملل از فجر پرداخته است تا ردی باشد بر شایعات حمایت از جدایی بین الملل از فجر.

مجیدی با اشاره به تجربیات خودش از پرزنت محصول در جشنواره فجر بیان داشت: آن زمان که پیر هانری دولو در جشنواره فجر “بدوک” را دید و آن را به کن فرستاد مثل حالا نبود که برای رسیدن فیلم به جشنواره، نیاز به لابی‌گری داشته باشی! شرایط طوری بود که من خودم از دوستان حوزه شنیدم که فیلمم به کن رفته!

مجید مجیدی با انتقاد از جدایی بین‌الملل از جشنواره اصلی فجر گفت: یکی از دلایلی که فضای ناسالم امروز ایجاد شده، جدا کردن بخش بین‌الملل از جشنواره فجر است که اصلا اصل فلسفه جشنواره فجر را زیر سوال برده. در آن سالهایی که این جدایی صورت نگرفته بود، روسای جشنواره‌های مطرح خارجی موقع برگزاری جشنواره به ایران می‌آمدند و در کنار مخاطبان ایرانی، فیلمهای ایرانی را می‌دیدند و برای جشنواره‌های خود گزینش می‌کردند.

مجیدی افزود: فیلم “بچه‌های آسمان” در جشنواره فجر بود که توسط نماینده جشنواره مونترال انتخاب شد و کم‌کم به سمت دیگر جشنواره‌ها رفت و بزرگ شد. آن زمان باربارا مدیر جشنواره ونیز خودش هر سال مهمان فجر بود و بادقت فیلمها را می‌دید و فیلم انتخاب میکرد.

مجید مجیدی با اشاره به سطح پایین مهمانان حاضر در جشنواره جهانی(؟) فجر گفت: این چهره‌های درجه سه و چهاری که از توی کافه‌های اروپا پیدا می‌کنند و به بین‌الملل جداشده از فجر می‌آورند خیلی توفیر دارند با آن آدمهای درجه یکی که قبل از جدایی بین‌الملل، به جشنواره فجر می‌آمدند و فیلمهای ایرانی را می‌دیدند.

سینماروزان: تعطیلی کرونایی سینماها که به‌نظر میرسد حالا حالاها هم ادامه داشته باشد ضرر و زیانی را به سینماداران وارد کرده که برای جبرانش، پیشنهاداتی مختلف طرح شده. از جمله این پیشنهادات، تعطیلی محافل بودجه‌خوار دولتی و کاستن از بودجه‌های هنگفت پشتیبانی زیرمجموعه‌های دولتی سینما و صرف هزینه بجامانده، برای کمک به سینماداران آسیب‌دیده است.

منوچهر محمدی تهیه‌کننده سینما به تازگی به مدیران سینما پیشنهاد داد برای یک سال هم که شده جشنواره موسوم به جهانی فجر را تعطیل کنند و بودجه‌اش را صرف جبران خسارت سینماداران کنند.(اینجا را بخوانید)

حالا محمدمهدی عسکرپور که اخیرا دبیر جشنواره جهانی فجر هم شده در اظهاراتی برای ایسنا، پیشنهاد تعطیلی چنین محافلی را عوامفریبانه خوانده و مدعی شده این پایگاههای مقاومت فرهنگی نباید از میان بروند!

عسکرپور البته توضیح نداده پیشنهاد خودش برای جبران ضرر و زیان سینماداران چیست؟ و البته محافل بودجه‌خواری که حتی در داخل هم بلیت‌فروشی، چندانی ندارند چگونه به “پایگاه مقاومت فرهنگی” بدل شده‌اند؟؟؟ و اگر واقعا برمبنای فلسفه مقاومت فرهنگی اداره می‌شوند چرا گرفتار یک دیوان‌سالاری پرمدیر و پرمشاور و پرکارمند شده‌اند؟؟ مگر نمی‌توان مقاومت فرهنگی را با یک گروه چابک‌ کم‌تعداد ولی متخصص پیش برد؟؟

عسکرپور نوشته است: به نظرم طرح تعطیلی رویدادهای سینمایی با بیان بی‌فایده بودنشان به نفع تعدادی مجموعه‌دار که اتفاقاً از جهت تعداد، بسیار کم و از جهت مال و اموال بسیار پرقدرتند، باظاهر تا حدی عوام فریبانه‌اش یک تیر است بادو نشان: جذب مالی بودجه(هرچه قدر که امکان دارد) برای کسانی که سودهای چند ساله‌شان کاملا به خودشان مربوط بوده و ضرر اخیر را به حساب بیت‌المال می گذارند و  از سر راه برداشتن باقیمانده “پایگاه‌های مقاومت فرهنگی” سینما، به نفع سیطره کامل سینمای سطحی و فاقد استاندارد که دیر زمانی است با سرمایه‌گذاری همین دوستان سینمادار همانند ویروسی واگیردار به جان سینمای ملی افتاده است!

سینماروزان: ادامه شیوع کرونا که منجر به ادامه تعطیلی سینماها و محل اجتماعات شده است، پرسشهایی کلیدی را شکل داده هم درباره چگونگی جبران ضرر و زیان سینماها و هم درباره احتمال تعطیلی جشنواره‌های پیش‌روی دولتی.

روزنامه اصولگرای “جوان” در گزارشی به طرح هر دو پرسش پرداخته.

متن گزارش “جوان” را بخوانید:

تعطیلی سینماها به‌خاطر جلوگیری از شیوع کرونا یک‌ تصمیم کاملا منطقی است که از سوی وزارت ارشاد اتخاذ شده و به‌ نظر می‌رسد تا پایان مهار کرونا هم ادامه داشته باشد.

با این حال دو نکته سینمایی درباره کرونا وجود دارد؛ اول درباره ضرر و زیانی است که به خاطر تعطیلی سینماها بر سینماداران و صاحبان آثار سینمایی وارد می‌شود.

واقعیت آن است که بخشی از سینماهای ایران بدون وابستگی دولتی و در بخش خصوصی اداره می‌شوند و یقینا تعطیلی سینماها آنها را از رونق می‌اندازد.

تعطیلی سینماها بخاطر کرونا اگر ادامه‌دار شود یقینا مشکلاتی جدی سرراه پرداخت دستمزد کارمندان سینماها ایجاد خواهد کرد. وقتی سینمادار درآمدی ندارد نمی‌تواند دستمزد عوامل را پرداخت کند و این عدم پرداخت دستمزد، اقتصاد سینما را دچار بحران خواهد کرد.

از آن سو صاحبان آثاری که فیلمهایشان روی پرده است یا در برنامه اکران قرار داشت هم بلاشک از این تعطیلی سینما متضرر خواهند شد؛ به هر حال همه فیلمهای روی پرده که با منابع دولتی تولید نشده بودند و چشمشان به اکران به‌عنوان منبعی برای بازگشت سرمایه بود و حالا این منبع را از دست داده‌اند. وزارت ارشاد برای جبران ضرر سینماداران و صاحبان آثار، چه برنامه‌ای دارد؟؟

دومین نکته تعطیلی محافل سینمایی به‌خاطر کرونا به سرنوشت جشنواره‌هایی بازمی‌گردد که بناست در آینده نزدیک برگزار شوند و نزدیکترین جشنواره نیز جشنواره جهانی فجر است. وزارت ارشاد برای جلوگیری از شیوع کرونا این جشنواره‌ها را تعطیل خواهد کرد یا شکل برگزاری آنها را تغییر خواهد داد؟

زیربنای هر جشنواره جهانی و بخصوص جشنواره جهانی فجر حضور محصولات و مهمانان خارجی است. با توجه به شیوع کرونا در داخل و خارج، امکان حضور مهمانان خارجی چقدر وجود دارد؟؟ و آیا مهمانان در بدو ورود قرنطینه خواهند شد؟؟

از آن گذشته با توجه به بالا رفتن خطر شیوع کرونا در مناطق عمومی، اصلا امکان برگزاری جشنواره جهانی به صورت عمومی وجود دارد یا آن که به مانند برنامه‌های آموزشی دانشگاهها، جشنواره شکل آنلاین به خود خواهد گرفت؟

سینماروزان: تناقضات موجود در ساختار حاکم بر سینمای ایران آن قدر است که میشود از این تناقضات یک دائره المعارف هشت جلدی درآورد. مسأله آنجاست که در بخش عمده این سالها، فقدان مدیرانی آشنا به سینما و دلسوز به حال اهالی سینما موجب شده سینمای ایران از حل اصلی‌ترین مشکلات صنفی‌اش بازبماند و کماکان و با به کار گماردن مدیران بی‌ربط به سینما بر مصدر امور این سیکل معیوب ادامه دارد.

کیوان امجدیان از روزنامه نگاران فرهنگی در یادداشتی با عنوان «این همه گفت ننویس و آخر نوشتم» پاره‌ای از این تناقضات را مرور کرده است.

متن یادداشت کیوان امجدیان را بخوانید:

 یکی از رفقا می گفت این همه اتفاق در حوزه فرهنگ و هنر می‌افتد چرا دیگر چیزی نمی‌نویسی؟

 نمی نویسم… چون دیگر انگیزه اش نیست. چون می‌دانم که دارم فکر و کاغذ و جوهر هدر می‌دهم (من هنوز با خودنویس مینویسم)! نمینویسم چون هر طرف را که نگاه می کنی میبینی فقط وسط یک بازی بی‌نمکی که داری بیخود و بیجهت برای برد و باخت یکی دیگر جر میزنی…

اصلا چطور است که یکباره روی موضوعی تمرکز میشود و بقیه موارد رها میشوند؟ چطور وقتی فلان خانم بازیگر {فیلم حاکمیتی} هرروز فیلمهای ورزشش را  با لباس چسبان توی خانه اش ضبط می کند و می‌گذارد توی صفحه شخصی‌اش کسی هیچ نمی‌گوید…

وقتی فلان سینماگر در خارج از کشور فیلم می سازد و توی فیلمش صحنه صریح جنسی وجود دارد کسی ککش نمی گزد و دهها مورد دیگر…

آنوقت چطور است که وقتی یک بازیگر درجه دو و سه در یک مراسم افتتاح اکران خصوصی یا هر چیز دیگر لباسهایی می‌پوشد که مورد تایید عرف و شرع نیست  یکباره همه تمرکز می‌کنند و انتقاد و اعتراض و…

 قرار است ماجرایی پس آن اتفاق بیفتد؟ یا فلان شخص یا شرکت حواسش را جمع کند؟ یا…

 این اعتراض و انتقاد نه این که چیز بدی باشد، اتفاقاً خوب است که قانون رعایت شود اما انتقاد در این شرایط کمی عجیب است؟

در شرایطی که چندنفر با پول های مشکوک و کثیف و ثروت افسانه ای شان که معلوم نیست از کجا به دست آمده فیلم می‌سازند که هیچ، تشویق هم میشوند و حضرات بین المللی سینمای ما این فیلم ساختن را مبارک هم میدانند و تازه فقط به فیلم ساختن ختم نمیشود؛ حالا همان حضرات حتی بعضی جشنواره‌های مهم فرهنگی را هم خط دهی می کنند و  اخیراً هم شنیده‌ام که یکی از آنها با بعضی افراد مهم و تاثیرگذار شریک شده و دیگر حاشیه امن هم برای خودش ساخته و…

وقتی کل سینما دست  ده پانزده نفری است که سالهاست سینما را می چرخانند و مدام از این دست به آن دست می کنند…

وقتی اصلا فرهنگ و هنر برای دولت اهمیتی ندارد و رها شده است به حال خودش…

وقتی از این طرف اگر بخواهی فیلم بسازی تعداد بازیگر ها کم است و از آن طرف هیچ جوانی نمی‌تواند وارد حصار و محدوده بازیگری و سوپراستار شدن شود و هیچ مدیریتی برای حل این مشکل وجود ندارد.

وقتی همچنان در به روی این پاشنه می‌چرخد تا گلزارها سرسبز بمانند… وقتی اهالی سینما تقسیم شده‌اند به دو دسته بسیار متمول  و فقیر و کم درآمد که برای یومیه شان هم محتاجند.

 وقتی از آن طرف هیچ تلاش و قصدی برای اصلاح این وضعیت وجود ندارد!

وقتی خانه سینما آنقدر پوستش کلفت شده که با وجود همه فریاد ها حتی به جواب دادن هم نیاز پیدا نمی کند.

 وقتی بعد از کلی داد و بیداد و انتقاد مردم و رسانه‌ها که چرا همین اندک بودجه و پول فرهنگ و هنر را هم به واسطه جشنواره‌های بی‌خاصیت هدر می‌دهید تازه می آیند و دبیرش را عوض می کنند. و حتی در تعویض دبیر هم مراقبند که سیستم پوتین_ مدودوف را رعایت کنند.

 وقتی چند سوپراستار مرتبط با مافیا آنقدر وضعشان خوب است که در اروپا زندگی می‌کنند و  فقط برای کار و پول درآوردن به ایران می‌آیند والباقی جوانان تحصیل‌کرده، بیکارند و خیلی که زرنگ باشند با پول توجیبی دو تا تئاتر کار می‌کنند…

وقتی عالیجنابان مافیا که از کنار اهالی سینما و له شدن بسیاری از سینماگران به ثروت‌های افسانه‌ای رسیده اند نه تنها مواخذه نمیشوند که مرجعیت هم  پیدا کرده و حتی به مرجعیت هم بسنده نکرده اند و دستور هم میدهند؛ پدرخوانده هایی که مدام فریاد می زنند که مثلاً قیمت بلیت را بالا یا پایین ببرید و…

این وسط دیگر جای چه نقدی هست؟

وقتی اوضاع طوری شده است که حتی ترانسفر گروه‌های تئاتری و سینمایی هم انحصاری و رانتی شده و اگر بخواهید بروید کانادا باید فلان شخص متنفذ را ببینید، بخواهید بروید فرانسه باید بهمان خانم را ببینید و… 

 وقتی در پارتی های هنرمندان وابسته به مافیا و سفارت ها انواع و اقسام اتفاق های عجیب می‌افتد و کسی هم اهمیتی نمی‌دهد.

 وقتی اوضاع به این شکل غریب شده است از چه می شود نوشت؟

می خواهی چه بنویسی؟

 اصلاً دستت می رود به نوشتن؟

 بنویسی که تهش استعداد و نبوغ بعضیها شکوفه  بزند و ماحصلش بشود لباس های فرم و متحد الشکل برای بازیگران؟

تازه اصلا به فرض هم که نوشتی، اصلاحی که در کار نیست هیچ، تازه بعد از سالها کار کردن باید منتظر عقوبت نوشته هایت باشی و بنشینی گوشه خانه و هیچ‌کس سراغی از تو نگیرد که با این اوضاع خراب، زندگی ات؟  یومیه ات؟

 اصلا دیگر شک ندارم که اگر بنویسی مغضوب می‌شوی. با دست خودت هم حالت را خراب میکنی و هم آینده ات را.

چه کار داری به این کارها؟ به‌به و چه‌چه‌ات را بگو و کار بگیر از فلان جشنواره و اداره و ارگان و نهاد!!

تعریف و تمجیدت را بکن و دست آخر پولت را بگذار توی جیبت و خستگیت را هم توی هلند در بیاور!! خودت را خسته نکن. مغزت خسته، قلبت بیمار و جیبت همیشه خالی خواهد بود. ننویس.

سینماروزان: پرهیز از برگزاری هزینه زای بخش بین الملل جشنواره فجر، از اصلی ترین درخواستهای بخش عمده صنوف سینمایی از حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی بود و البته که انتظامی در همان اوان حضورش در سینما هم تلویحا وعده تحقق درخواست صنوف را داد.

حذف رضا میرکریمی دبیر چهار دوره اخیر بین الملل و جایگزینی با محمدمهدی عسکرپور مدیرعامل اسبق خانه سینما توسط حسین انتظامی را چطور باید تحلیل کرد؟ بخصوص که همزمان با این اتفاق، شورای سیاستگذاری محفل جهانی(؟) فجر با حضور عباس موسوی سخنگوی وزارت خارجه یا مصطفی کاظمی مدیر دفتر شهردار یا ابوذر ابراهیمی ترکمان رییس سازمان فرهنگ و ارتباطات که زمانی از جمله گزینه های جانشینی عباس صالحی وزیر ارشاد بوده، بسته شده است!

به غیر از روح الله حسینی(مدیر مدرسه سینمای منحله)، محمد حمیدی مقدم(مدیر مرکز گسترش)، رائد فریدزاده(معاون بین‌الملل فارابی) و البته به جز میرکریمی و عسکرپور، فقط دو سینماگر در شورای سیاستگذاری این محفل هستند؛ یکی نادر طالب‌زاده و دیگری علیرضا شجاع‌نوری که یحتمل اولی را باید نماینده جریان راست در این شورا بدانیم.

این چینش شورای سیاستگذاری در کنار حضور عسکرپور در دبیری، بناست پیش زمینه ای باشد برای ادغام بین‌الملل در فجر و تحقق خواسته بدنه صنف سینما؟؟

سینماروزان: شفاف سازی مالی حسین انتظامی به جشنواره موسوم به جهانی فجر رسیده و صورت مالی هزینه های صرف شده در این جشنواره منتشر شد.

نگاهی کلی به این صورت مالی حکایت دارد از صرف هزینه ای نزدیک به 9.5میلیاردی برای فقط دوره اخیر این جشنواره. این هزینه بالا در شرایطی صورت گرفته که این جشنواره فقط کمی بیش از 200میلیون بلیت فروشی داشته است!! جالب است که سهم برندگان از این هزینه 9.5میلیاردی فقط 201میلیون جایزه بوده است!!!

در این جشنواره بیش از یک میلیارد(دقیقا 1میلیارد و 153میلیون) صرف اقامت مهمانان در دو هتل فردوسی و پرشیا شده!

نزدیک به یک میلیارد(999میلیون) به عوامل اجرایی رسیده!!

816میلیون سهم دبیر و مشاوران و مدیرانش شده بدون آن که مشخص باشد چقدر دبیر گرفته و چقدر هر کدام از مدیران و مشاوران؟؟

در سیاهه مالی این جشنواره مشخص شده که حتی برای پخش برنامه از سه شبکه تلویزیونی(2 و 4 و 5) که وظیفه ذاتی شان خبررسانی است هم حدود 235میلیون هزینه شده است!

از همه شگفت انگیزتر هزینه ای 142میلیونی است که صرف ارائه خدمات به اسپانسرها شده است!

فهرست کامل هزینه ای جشنواره مذکور را اینجا ببینید.