سینماروزان: اینکه در این ملک چرخ را بارها از نو اختراع میکنند نمود عملیش را در سینما می بینیم که فی المثل نزدیک به یک دهه بعد از واسپاری برگزاری جشنواره فجر به موسسه رسانه های تصویری دوباره برپایی جشنواره به فارابی واگذار شده است.

رمضانعلی حیدری خلیلی معاون توسعه منابع سازمان سینمایی با اعلام این خبر گفت: از امسال عاملیت جشنواره‌های فیلم فجر به بنیاد سینمایی فارابی سپرده شده است که تا پیش از آن با موسسه رسانه‌های تصویری بود.

حیدری خلیلی ادامه داد: با این‌ حال همچنان فعالیتهای جشنواره منطبق با خط مشی و سیاستگذاری شورای سیاست گذاری جشنواره  توسط دبیر جشنواره که از سوی حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی برای هر دوره جشنواره انتخاب خواهد شد انجام میگیرد و فقط عاملیت هزینه و پشتیبانی از جشنواره با بنیاد فارابی است.

این مدیر در پاسخ به این سوال که ثبت جداگانه اعتبار جشنواره فیلم فجر و جشنواره جهانی فجر به معنای برگزاری مستقل هر یک از جشنواره‌های مذکور در دوره بعدی خواهد بود، گفت: ثبت جداگانه بودجه برگزاری جشنواره‌های مذکور ربطی به برگزاری مستقل جشنواره‌ها ندارد!

خلیلی خاطرنشان ساخت: تصمیم گیری درباره ادغام بین الملل در فجر با حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی خواهد بود که در ارزیابی عملکرد جشنواره و مشورت صاحب نظران سینمایی اتخاذ خواهد شد.

سینماروزان: نقد و نظر پیرامون جدایی هزینه زای بین الملل از فجر، پنج سال بعد از جدایی همچنان ادامه دارد.

روزنامه اصولگرای “کیهان” در تحلیلی با برشمردن نقاط ضعف جشنواره جداگانه بین الملل،  پیش بینی کرده که به زودی بخش بین الملل در جشنواره اصلی فجر ادغام خواهد شد.

متن تحلیل “کیهان” را بخوانید:

سی‌و‌هفتمین جشنواره جهان فیلم فجر درحالی به کار خود پایان داد که برگزارکنندگان این جشنواره هنوز هم به یک سؤال اصلی و اساسی پاسخ نداده‌اند: «این جشنواره، چرا برگزار می‌شود؟» به هر حال، هر رویداد فرهنگی و هنری مدیریت شده‌ای که دارای دبیر، دبیرخانه و تشکیلات اجرایی است، هدف یا کارکردی برای برگزاری دارد. اما آنچه جشنواره «جهانی» فیلم فجر خوانده می‌شود، هنوز هدف و هویت مشخص و معینی ندارد. البته تفکیک این جشنواره، فلسفه خاص خودش را داشت، اما نوع برگزاری جشنواره، دقیقا در نفی و نقض این فلسفه است!

جشنواره «جهانی» فیلم فجر دچار یک نقض غرض بزرگ است:چون در زمان برگزاری جشنواره در دهه فجر، توجه مردم، هنرمندان و رسانه‌ها به فیلم‌های ایرانی متمرکز بود، کمتر کسی به بخش بین‌الملل جشنواره، توجه می‌کرد. بنابراین، از سال 92 این بخش منفک شد تا بیشتر به چشم بیاید. اما واقعیت این است که در این چند سالی که بخش بین‌الملل به طور مستقل برگزار می‌شود، اغلب رسانه‌ها و منتقدان برای تماشای فیلم‌های ایرانی پا به جشنواره می‌گذارند و باز هم به فیلم‌های خارجی توجهی نمی‌شود! حتی در بین اسامی برگزیدگان این جشنواره نیز، اغلب اسامی فیلم‌ها و هنرمندان ایرانی دیده می‌شود! یعنی خود برگزارکنندگان جشنواره نیز، به آثار داخلی بیش از خارجی توجه دارند. آثاری که برخی از آنها از فیلم‌های بازمانده از جشنواره ملی فیلم فجر هستند! در این شرایط سؤال است که کجای این جشنواره، جهانی است؟

به همین دلیل هم بسیاری از سینماگران و منتقدان و متخصصان، جشنواره جهانی فیلم فجر را چندان جدی نمی‌گیرند و حتی بسیاری از آنها، برای چند دقیقه هم که شده در محل جشنواره حاضر نمی‌شوند. چون انگیزه‌ای برای این کار نیست. اغلب منتقدان و خبرنگارانی هم که به جشنواره می‌روند، هدفشان دیدن فیلم‌های داخلی است.

شاید همین مسئله نیز باعث شد تا حسین انتظامی، مدیر جدید سازمان سینمایی در اولین مصاحبه خود پس از انتصاب، مسئله ادغام دوباره جشنواره ملی و جهانی فجر را مطرح کند.

می‌توان پیش‌بینی کرد که به دلیل عدم تأثیرگذاری و جریان‌سازی، سرپرست سازمان سینمایی ادغام جشنواره را عملی کند.

البته باید جانب انصاف را رعایت کرد؛ در جشنواره جهانی فیلم فجر اگر فیلم به درد بخور و مهمی نیست، اما هر سال، یک مهمان درجه یک و دو سه میزگرد خوب و خبرساز برگزار می‌شود. امسال هم پل شریدر، فیلمنامه‌نویس مطرح آمریکایی به این جشنواره آمد و حرف هایش تیتر رسانه‌ها شد؛ به ویژه بخش‌هایی که گفت به آمریکایی بودن خود افتخار نمی‌کند و در مراسم اسکار، شایسته‌سالاری رعایت نمی‌شود. اما هم دبیر محترم جشنواره جهانی- جناب میرکریمی- و هم سرپرست سازمان سینمایی، نیک می‌دانند، معیار جریان‌سازی و تأثیرگذاری یک جشنواره، فیلم‌هایی است که در آن به نمایش در می‌آید، نه سخنرانی و میزگرد.

جشنواره جهانی فیلم فجر زمانی می‌تواند در عرصه بین‌المللی عرض اندام کند که هم در شکل برگزاری و اجرا، به هویت و تعریفی مستقل دست یابد و هم در نوع فیلم‌هایی که در آن حضور می‌یابد، خبرساز شود. یعنی جشنواره باید بتواند با ویژگی‌های متمایزی، چشم سینماگران و سینما دوستان دنیا را بگیرد و رسانه‌های بین‌المللی، درباره برگزاری جشنواره‌ای خاص و منحصر به فرد در ایران، واکنش نشان دهند و اخبار و تحلیل‌هایی را منتشر کنند.

مشکل اصلی جشنواره جهانی فیلم فجر در سال‌هایی که برگزار شده، تیم اجرایی جشنواره بوده است. اغلب افرادی که به عنوان مدیر و مجری در این جشنواره حضور دارند، خودشان دچار انفعال فکری و عملی هستند. وقتی برگزارکنندگان یک جشنواره، خودشان اعتقادی به اعتراض و انقلاب علیه سیستم حاکم بر جهان از طریق هنر و رسانه ندارند، نمی‌توان از حاصل کار آنها انتظار جریان‌سازی داشت.

سینماروزان: اختتامیه بین‌الملل فجر که برای پنجمین سال پیاپی بصورت مجزا از جشنواره اصلی فجر و با صرف هزینه‌ای هنگفت برگزار گردید با حال اساسی به محصول سرمایه‌گذاری نورس در سینما پایان یافت.

به گزارش سینماروزان از همان زمان اعلام اسامی فیلمهای بخشهای مختلف این بخش که با پسوند جهانی برگزاری میشود عناوین محصولات یک سرمایه گذار نورس به نام سجاد علیجانی در کانون توجه قرار گرفت.

سجاد علیجانی که درباره بیزنس‌اش حرف و حدیث فراوان است با فیلم پرهزینه «ما همه با هم هستیم» به تهیه کنندگی رضا میرکریمی دبیر جشنواره با پسوند جهانی به سینما وارد شد!

در زمان معرفی فیلمهای بخشهای مختلف جشنواره میرکریمی نه فقط نام «ما همه با هم هستیم» به عنوان یکی از فیلمهای بخش بازار به چشم میخورد بلکه دو فیلم «روزهای نارنجی» به تهیه کنندگی علیرضا قاسم خان(مدیر پیشین موزه سینما که به دلیل بازنشستگی از کار برکنار شد) و «جهان با من برقص» به تهیه کنندگی محمدرضا تخت کشیان از شرکای موسسه پخش متنفذ فیلمیران هم به عنوان فیلمهای جشنواره معرفی شدند.

در این بین «جهان با من برقص» به بخش رقابتی جشنواره هم راه یافته و در اختتامیه سیمرغ بهترین کارگردانی و  دیپلم افتخار بهترین بازیگری مرد را برای سروش صحت و علی مصفا از آن خود کرد!!

اینکه در جشنواره ای که دبیرش رضا میرکریمی است دو جایزه مهم از آن فیلمی میشود که سرمایه گذارش، در تولید فیلم «ما همه با هم هستیم»میرکریمی هم به عنوان سرمایه گذار حضور داشته به شدت سوال برانگیز است!!؟؟

سینماروزان: غلامرضا موسوی از جمله تهیه کنندگان باسابقه سینمای ایران است که همواره نسبت به ورود پولهای بی‌مسئولیت در سینما و شبکه خانگی هشدار داده و همواره از همکاران خود در شورایعالی تهیه کنندگان خواسته است که پاسخگوی رفتارهای اقتصادی غیرموجه خود باشند.

از همین روست که حضور غلامرضا موسوی به عنوان یکی از داوران جشنواره ای با نام جهانی فجر هم جلب توجه میکند. رضا میرکریمی دبیر این جشنواره در نشستش از حضور شهرداری و شماری از اسپانسرهایی که علاقه ای به افشای نامشان ندارند به عنوان حامی مالی جشنواره نام برد!

همین بهمن سال قبل جشنواره ملی فجر را هم داشتیم که مدیرانش به صراحت درباره اسپانسرینگ همراه اول و اینکه تمام هزینه های جشنواره را داده اطلاع رسانی کردند. چرا عین این شفاف سازی درباره بین الملل فجر هم صورت نگرفته!؟؟

این عدم شفاف سازی درباره نام اسپانسرها سوالات بیشماری را شکل داده و از جمله اینکه یک اسپانسر خرد یا کلان در حمایت از یک جشنواره چه طرفی می بندد که حاضر شده از جشنواره حمایت کند ولی نامی از وی به چشم نخورد!!؟؟

اینکه غلامرضا موسوی که همواره و به درستی درباره شائبه های ورود پولهای بی مسئولیت و پولشویی در سینما هشدار داده حاضر شده داور چنین جشنواره ای باشد از کجا نشأت گرفته؟ آیا موسوی و دیگر داوران جشنواره، نام اسپانسرها را میدانند و به هویت آنها واقفند یا آن که آنها هم مانند مخاطبان جشنواره خبر از هویت اسپانسرها ندارند؟؟

سینماروزان: شفاف سازی مطلوب حسین انتظامی به جشنواره سی و هفتم فیلم فجر رسید و مشخص شد جشنواره ملی فجر علیرغم بلیت فروشی میلیاردی همچنان بودجه ای به مراتب کمتر از جشنواره موسوم به جهانی فجر دارد.

طبق فهرست منتشره از سوی سازمان سینمایی کل بودجه جشنواره سی و هفتم فجر حدود 6میلیارد و 300میلیون یعنی فقط 500 میلیون بیشتر از جشنواره سی و ششم فجر بود؛ آن هم درحالیکه جشنواره سی و ششم در روزگار دلار 4800 تومانی و جشنواره سی و هفتم در دوران ماسیدن قیمت دلار به حول و حوش 15 هزار تومان برگزار شده بود!

دست اندرکاران جشنواره سی و هفتم فجر 886میلیون را صرف اهدای جوایز به برندگان کرده اند که رقمی قابل اعتناست. کل دستمزد دبیر و مدیران جشنواره برای 5ماه کار هم حدود 271میلیون بوده است که در قیاس با بودجه میلیاردی مصروفه برای مدیران جشنواره موسوم به جهانی به مراتب کمتر است.

فهرست کامل هزینه های مصروفه برای جشنواره سی و هفتم فجر را اینجا ببینید.

سینماروزان: نشست خبری جشنواره موسوم به جهانی فجر درحالی برگزار شد که بیش از هر چیز دیگر صحبتهای صریح حسین انتظامی درباره ادغام جشنواره های فجر بود که در کانون توجه قرار گرفت.

به گزارش سینماروزان حسین انتظامی اسفندماه سال قبل و روی آنتن زنده شبکه خبر از درخواست صنوف سینما مبنی بر لزوم ادغام بین الملل در فجر گفت و حالا در نشست خبری بین الملل فجر بخش عمده پرسشهای رسانه ای درباره ادغام بود!!

درحالیکه انتظامی بصراحت روی آنتن زنده از لزوم ادغام بین الملل در فجر گفت ولی میرکریمی در نشست جشنواره اش از اعتقاد وافر انتظامی به دوتکه بودن فجر گفت و هر بار که اهالی رسانه از وی درباره تأکید انتظامی مبنی بر ادغام پرسیدند همچنان میرکریمی بر علاقه انتظامی به جشنواره تحت امرش سخن راند.

حتی زمانی که از میرکریمی درباره یکپارچه شدن جشنواره های فجر و واسپاری دبیری جشنواره یکپارچه پرسیده شد میرکریمی مدعی شد از پذیرفتن دبیری جشنواره یکپارچه فجر استقبال نخواهد کرد چون به عنوان یک کارشناس(!) ادغام را قبول ندارد!

میرکریمی در این نشست درباره محدودیتهای مالی حاکم بر جشنواره و محدودیت بودجه وارده از طرف سازمان گفت و مدعی شد به غیر از شهرداری تعداد زیادی حامیان مالی کنارشان است. البته میرکریمی مدعی شد این اسپانسرهای پرتعداد نخواستند نامشان اعلام شود!!!

میرکریمی نگفت که چرا نام حامیان مالی جشنواره اعلام نمیشود و این عدم اعلام نام حامیان ممکن است موجبات شبهه هایی درباره ورود پولهای بی مسئولیت به جشنواره شود؟؟!!

سینماروزان: بعد از خبرسازی دروغین یک رسانه افراطی درباره دستمزد دبیر جشنواره اصلی فجر در نهایت سازمان سینمایی به شفاف سازی درباره رقم دستمزد دبیر جشنواره اصلی فجر پرداخت و مشخص گردید ابراهیم داروغه‌زاده برای دبیری جشنواره سی و ششم فجر دستمزد جداگانه ای نگرفته و با همان دستمزد معاونت نظارت، جشنواره را اداره کرده است؛ این همان جشنواره ای بود که نزدیک به 1.5میلیارد هم بلیت فروشی مردمی داشت.

حالا بعد از شفاف سازی دستمزد دبیر جشنواره اصلی فجر، وقتش است که دستمزد دبیران دیگر جشنواره هایی که آبشخور دولتی دارند اعلام شود. از جمله این جشنواره ها جشنواره کودک است که مطابق با اعلام برگزارکنندگان 6میلیاردی بودجه برگزاری داشته است.

بخش بین الملل فجر که در سالهای اخیر با بودجه جداگانه ای که 8 میلیارد را رد کرده برگزار میشود دیگر جشنواره ایست که باید دستمزد دبیرش شفاف سازی شود.

جشنواره سینماحقیقت که ویژه آثار مستند است و البته آخرین دوره اش به خاطر توزیع اغلب جوایز میان آثار ارگانی با نقد مواجه شد سومین جشنواره ای است که مخاطبان منتظر شنیدن رقم دستمزد دبیرش هستند.

به دنبال آن باید دستمزد دبیر جشنواره فیلم کوتاه تهران و دیگر جشنواره هایی که آبشخور دولتی دارند هم شفاف سازی شود.

سینماروزان: متعاقب وعده حسین انتظامی سرپرست سینما مبنی بر ادغام بخش بین الملل در جشنواره جهانی فجر، ریزهزینه های جشنواره موسوم به جهانی فجر منتشر شد.

برای آخرین دوره جشنواره موسوم به جهانی فجر بیش از 8 میلیارد هزینه شده و حالا منطبق با ریزهزینه های منتشره شمولی از هزینه های مصروفه مشخص شده است.

بخشهایی از ریزهزینه های این محفل را مرور میکنیم:

–717میلیون برای دستمزد 21 مدیر!!

–1میلیارد و 288میلیون برای حقوق پرسنل

–1میلیارد و 220میلیون برای استقرار 9روزه مهمانان و دانشجویان در هتل!!

–638میلیون برای پذیرایی!!

–598میلیون برای بلیت رفت و برگشت مهمانان!!

–288میلیون برای اجاره پردیس چارسو

–200میلیون برای تولید برنامه تلویزیونی داخلی!!+128 میلیون برای تولید خبر و پخش در شبکه هایی مثل فلسطین، العراقیه، المیادین، الجزیره و…

–185میلیون برای تولید بولتن و کتاب و کاتالوگ و…+135میلیون برای ستاد خبری مکتوب!!

–140میلیون هزینه دفتری و ملزومات

–78 میلیون برای خرید 17 گلیم و 9 قالیچه و 27 قلمدان!!!

ریز کامل هزینه های 8.29 میلیاردی جشنواره موسوم به جهانی را اینجا ببینید.

سینماروزان: محمدمهدی حیدریان آخرین روزهای حضور خود در سازمان سینمایی را میگذراند و به زودی حسین انتظامی جایش را خواهد گرفت اما فراخوان محفل موسوم به جشنواره جهانی فجر که اردیبهشت سال آینده برگزار خواهد شد قبل از حضور رسمی انتظامی در سازمان سینمایی منتشر شده است آن هم با تأکید بر امتداد حضور رضا میرکریمی در دبیری این محفل.

اینکه رضا میرکریمی که در ماههای اخیر درگیر تولید و کارگردانی دو فیلم «ما همه با هم هستیم» و «قصرشیرین» بوده و باید حسابی سرش شلوغ باشد، همچنان حضورش در این محفل متصل به بودجه دولت را امتداد میدهد و قبل از حضور انتظامی در سازمان، فراخوان جشنواره را منتشر میکند، محل پرسش است.

آیا بهتر نبود رییس تازه در سازمان سینمایی مستقر میشد و بعد فراخوان این جشنواره منتشر میشد؟

به جز این با کنار هم گذاشتن جوایز نقدی ذکرشده در فراخوان این محفل به 200 میلیون تومان هم نمی‌رسیم! چرا؟

با هم فهرست جوایز نقدی این محفل را مرور میکنیم: 60میلیون بهترین فیلم+30میلیون بهترین کارگردان+20میلیون بهترین کارگردان+5میلیون بهترین فیلم کوتاه+30میلیون بهترین فیلم آسیایی+5میلیون بهترین فیلم کوتاه آسیایی+1میلیون بهترین فیلم اول+20میلیون جایزه محمد امین(ص)

این اعداد رویهم میرسد به 171میلیون تومان!!!

 بودجه آخرین دوره برگزاری این محفل چقدر بود؟ نزدیک به 8میلیارد!

آیا امکانش هست که دلیل این اختلاف هنگفت میان بودجه با جوایز را دانست؟

سینماروزان: در حالی که  در سالهای اخیر یک سازمان ارزشی متمول بجای سرمایه گزاری بر روی جوانان مستعد، بریزوبپاشهای فراوانی را صرف تولید فیلم و سریال توسط شکست خوردگان سینما کرده و یکی از همین آثار ارگانی که توسط یک کارگردان دوتابعیتی ساخته شده این روزها روی پرده است، اینکه «کیهان» خبری منتشر کند درباره تعطیلی جشنواره مقاومت بیش از حد عجیب است.

در دورانی که بیش از 8میلیارد صرف محفلی موسوم به جشنواره جهانی فجر میشود که اصلیترین افتخار آن که آوردن الیور استون به ایران باشد توسط نادر طالب زاده از چهره های متعلق به جریان موسوم به ارزشی کسب میشود، اینکه مهمترین جشنواره طیف ارزشیون بودجه برای برگزاری نداشته باشد خیلی غریب است بخصوص که اگر بدانیم در خشکسالی حاکم بر کشور و خشک شدن زاینده رود همچنان نزدیک به 6میلیارد صرف جشنواره کودک میشود.

روزنامه «کیهان» با اشاره به تعطیلی جشنواره مقاومت نوشته است: درحالی که بسیاری از جشنواره‌های کم خاصیت هیچ مشکلی در فعالیت خود ندارند، جشنواره مقاومت در آستانه تعطیلی قرار دارد! بسیاری از جشنواره‌های سینمایی در ایران بیش از تأثیرگذاری فرهنگی، محملی برای کاسبی دست‌اندرکاران آنها یا پر کردن کارنامه مدیران است. این جشنواره‌های ریز و درشت با صرف هزینه‌های سنگینی، عمدتا از بیت‌المال برگزار می‌شوند اما تأثیرگذاری آنها بسیار پایین است.

این روزنامه ادامه داد: با این حال شنیده شده که جشنواره فیلم مقاومت، که تأثیرگذارترین رویداد بین‌المللی سینمای ایران محسوب می‌شود، به خاطر تنگنای مالی احتمالا برگزار نخواهد شد. این جشنواره که هر دو سال یک بار برگزار می‌شود، قرار است که پانزدهمین دوره آن همزمان با هفته بسیج برگزار شود. جشنواره‌ای که محلی برای حضور آثار و هنرمندانی از سراسر جهان با دیدگاه‌هایی انقلابی و ضداستعماری است. قاعدتا چنین جشنواره‌ای به خاطر پی گیری مولفه‌های آرمانی انقلاب اسلامی در سینمای داخل و خارج از کشور باید با حمایت بیشتری از سوی مسئولان و دولت همراه شود. اما گویا مسئولان فرهنگی ما جشنواره‌های خنثی و بی‌تأثیر را به رویدادهای انقلابی ترجیح می‌دهند.  تعطیلی و حتی محدود شدن جشنواره فیلم مقاومت، قطعا یکی از نشانه‌های اختلال در مدیریت فرهنگی و سینمایی خواهد بود.

سینماروزان: اعلام فهرست تسهیلاتی که در سالهای اخیر از سوی فارابی، موسسه رسانه های تصویری و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به فیلمسازان ارائه شده در کنار عدم شفافیت دقیق در اعلام ریزهزینه های جشنواره های متبوع سازمان سینمایی و از جمله جشنواره‌های فجر موجب شده خبرگزاری اصولگرای «تسنیم» در گزارشی پرسشهایی را در این باره مطرح کند.

این رسانه در عین آن که از عجایب فهرستهای مالی ارگانهای زیرمجموعه سازمان سینمایی و مثلا ارائه تسهیلات نیم میلیاردی تولید یک مستند توسط مونا زندی حقیقی همسر علیرضا شجاع نوری از مدیران جشنواره کاملا دولتی موسوم به جهانی فجر سخن گفته، از چگونگی ارائه تسهیلات به کارمند معزول روابط عمومی سازمان سینمایی برای فیلمسازی در آفریقا به تهیه کنندگی خانم «الف.م» طرح سوال کرده است.

گزارش «تسنیم» را بخوانید:

 نگاه رانت محور در لیستهای منتشر شده از حمایتهای موسسه رسانه‌های تصویری و بنیاد سینمایی فارابی هم قابل بررسی است. افرادی در لیست هستند که به واسطه آشنایی و رفاقت با برخی از مسئولان تصمیم‌گیر در عرصه سینما توانستند تسهیلات و حمایت‌های بیشتری بدست آورند. به عنوان مثال لازم است قرارداد خانم مونا زند حقیقی که از موسسه رسانه‌های تصویری برای ساخت مستند «آیین هم‌آوایی» 490 میلیون تومان دریافت کرده است واضح‌تر ارائه شود، البته قرار دادی که مورد تأیید و حسابرسی شده باشد، یعنی مبلغ مندرج در قرار داد با اسناد ارائه وجه مطابقت داشته باشد.

وقتی به لیست حمایتهای این مجموعه ‌ها دقت می‌شود برخی اسامی به صورت متوالی تکرار شده‌اند که همه در نسبت نزدیک با مسئولان تصمیم‌گیر در سینما هستند. حتی لیستهایی هم که ارائه شده‌اند تأییدیه نهادهای نظارتی مالی را ندارند و طبق قوانین حسابداری و حسابرسی اصل افشاء کامل در آنها رعایت نشده‌است. یعنی در افشای اطلاعات مالی این حمایتها برخی سالها آورده شده اند و برخی دیگر خیر.

همچنین در ادامه برخوردهای رانتی در اعطای تسهیلات می‌توان به تسهیلات داده شده به خانم «آ.م» برای عرضه و اکران فیلم در کانادا اشاره کرد و همچنین ساخت فیلم به تهیه‌کنندگی همان شخص و به کارگردانی کارمند سابق سازمان سینمایی در یکی از کشورهای آفریقایی.

موارد مصداقی از این دست زیاد است اما یکی از مهمترین ابهامات عملکرد مالی سازمان سینمایی مربوط به جشنواره‌های ملی و بین‌المللی فیلم فجر می‌شود. موضوعی که مدتها مورد بحث بود و هیچوقت بودجه شفافی برای این دو جشنواره بزرگ کشور اعلام نشد. همین موضوع مدتی رسانه‌ها را مشغول کرد که واقعا کدام بودجه اعلامی درست است و دبیران این دو رویداد را در مقابل هم قرار داد تا رقم دقیق بودجه آنها مشخص شود. چرا اعلام یک رقم کلی برای هزینه کرد یک جشنواره باید اینقدر ابهام داشته باشد و نتوان یک رقم قابل استناد برای آنها اعلام کرد؟ حال اینکه گام اصلی در شفاف‌سازی مالی اعلام این ارقام نیست بلکه ریز هزینه کرد و اسناد مرتبط با این هزینه‌هاست که با حکایت اعلام بودجه جشنواره ها نباید انتظاری در اعلام هزینه‌ها داشت.

موضوع مورد اشاره ما البته بودجه و نوع هزینه کرد آن در جشنواره‌های ملی و بین‌المللی نیست بلکه مجرای اعطای بودجه به این جشنواره‌هاست. لازم است در گزارشات سازمان سینمایی اشاره شود چرا بودجه چند دوره از این جشنواره ها در ابتدا به حساب یک شرکت تعاونی که نام آن نزد این خبرگزاری محفوظ است واریز شده و بعد از حذف درصدی از بودجه مبلغ مذکور به جشنواره‌ها تخصیص داده شده است؟

سینماروزان: افزودن بر دایره محافل وابسته به دولت از هنروتجربه تا مدرسه عالی سینما و جدایی بین الملل از فجر میراثی بودجه‌خوار از روزگار رییس معزول سینماست؛ میراثی که علیرغم همه تلاشها برای کنترل در دوران مدیریت حیدریان ولی همچنان به حیات توأم با مکیدن بودجه های عمومی ادامه میدهند؛ حتی اگر بدنه صنف سینما وجود آنها را بی فایده بدانند.

یکی از آفات این محافل آن است که چون با بودجه های عمومی شکل گرفته اند طبیعتا کارمندان مستقیم و غیرمستقیمی هم دارند که به مجیز مدام سران محافل پرداخته و از این رهگذر است که نوعی توهم موفقیت برای روسای محافل شکل میگیرد.

کیوان امجدیان از روزنامه نگاران باسابقه با مرور سرنوشت کاراکتر «شعبان بی مخ» سریال «هزاردستان» وضع حال روسای این محافل بودجه خوار را کاملا شبیه کرده به حال و روز شعبان که یک روز کت و شلوار تنش کردند و روز دیگر دستور حذفش را توسط مفتش شش انگشتی صادر نمودند!

متن یادداشت امجدیان را بخوانید:

خدا رحمتش کند علی حاتمی را. «هزاردستان»اش از آن کارهایی است که نه کهنه میشود و نه باید محدود دانستش به یک مقطع خاص. از میان همه بخشهای درخشان این سریال، قسمت مربوط به رسمی شدن و کت و شلوار پوشیدن شعبان بی‌مخش بی‌نظیر است. شعبانی که اگرچه همان آدم بی‌کله و بی‌فکر است اما لباس شیک و رسمی تنش می‌کنند و چند تا اسکورت می‌گذارند کنارش. بعد هم شعبان کت و شلواری و پول و بادیگارددار مأمور میشود تا اهداف بعضی از افراد متنفذ را اجرایی کند. شعبان هم مأموریتش را انجام میدهد و بعد نوبت ساکت کردن خودش توسط «مفتش شش انگشتی» میرسد…تمام.

حالا هم بعضی دانه‌درشت‌های سینمایی اگر مراقب نباشند دوباره همان حکایت شعبان برایشان تکرار میشود… دانه درشت هایی که کلی هم ژست و جایگاه و کلاس دارند؛ دانه درشت‌هایی که قباهای گشاد به آنها پوشانده اند. قباهایی که زار میزند به تنشان و مقام و منصب و مسولیتهایی به آنها داده اند که عجیب بزرگند برایشان… با این احوال، تا اینجایش هم عیبی ندارد؛ اصلا خدا را شکر که منصب دارند؛ مقام یا حتی لباس گشاد دارند! مشکل آنجا پیش می آید که یکباره علائم نگران کننده زیاد میشود. علائمی که فکر کنی بعید نیست همین روزها کت و شلوار شعبان را تن آنها کنند! تن همان دانه درشت های جامه گشاد سینمایی! همانهایی که نمی دانند دست کردن مدام در جیب ملت چه عواقب ناگواری دارد.

بی کله بودن و شکستن قواعد و جلوی هیچ کار غیرقانونی را نگرفتن همیشه به معنای پیشرو و شجاع و آوانگارد بودن نیست. همانهایی که لذت صندلی و لباس نمیگذارد درست ببینند و همانطور که سرگرم لذت بردن و باد به غبغب انداختن و آب دادن به گلها و مجیز شنیدن از کوتوله‌ها و لمیدن روی مبلهای توی ویلاهایشان  هستند تا به خودشان بیایند ببینند که ای دل غافل کت و شلوار شعبان را تنشان کرده اند و با کلی ادب و احترام و مقام آنها را گذاشته اند تا شعبان اطو کشیده رسمی دوره ما باشند و بعدتر هم با ابلاغ دستور به یکی از مجیزگویان، «مفتش»ی ایجاد کرده اند برای حذفشان.

کیوان امجدیان

سینماروزان: فقط یک ماه بعد از شفاف سازی معاون توسعه سازمان سینمایی درباره بودجه بیشتر از 8میلیاردی مصروفه برای محفلی موسوم به جشنواره جهانی فجر، حالا رسانه «جوان آنلاین» گزارشی ارائه کرده درباره صرف بودجه دولتی برای راه اندازی یک «سایت سینمایی»!!

این سایت همان دانشنامه ایست که پیشتر و در سیاهه فعالیتهای شورای تازه تأسیس بین الملل سینمای ایران گنجانده شده بود و در زمان خود، سینماروزان هم پیرامون چرایی ربط این گونه فعالیتها به شورای عالی بین الملل طرح سوال کرد.(اینجا را بخوانید)

عجیب است که بدانیم مسئولیت راه اندازی این سایت سینمایی به ایرج تقی پور سپرده شده!!! تهیه کننده ای با فقط 7 عنوان محصول تولیدی در کارنامه و البته از حلقه مدیران دهه شصتی محمد بهشتی که در دولت اعتدال هم در حلقه مدیریتی محفل جهانی فجر حضور داشته و هم از بدو تأسیس گروه دولتی هنروتجربه در شورای سیاستگذاری آن حضور داشته است! اینکه تقی پور با کدام عقبه ژورنالیستی آن هم در فضای مجازی، چنین مسئولیت مهمی را پذیرفته جای سوال دارد!؟

عجیبتر آن که در مراسم تحلیل این دانشنامه هم حتی یکی از فعالان رسانه های موفق سینمایی آنلاین حضور نداشته اند و بجایش از افرادی به عنوان کارشناس برای نظردهی دعوت شده که حداقل تجربه را در فضای ژورنالیسم مجازی دارند!!

متن گزارش «جوان آنلاین» درباره راه اندازی سایت سینمایی با بودجه دولتی را بخوانید:

سازمان سینمایی این روزها به دلیل تشکیل شوراهای بسیار در حوزه های مختلف سینما به مصوب هایی می رسد که اجرای آنها علاوه بر هزینه های گزافی که به دنبال دارد برای سینمای ایران آورده ای محسوب نمی شود و دست آخر برآورد هزینه ای آن دستاوردی می شود برای عده ای از دوستان و هم اندیشان آن شورا که سرفصل های اجرایی تصویب شده را حتما به دور از هرگونه تحقیق و برگزاری جلسات با اهل فن آن حوزه به اجرا درمی آورند.

بررسی و ریز شدن روی حوزه های مختلف سینمای ایران می تواند منجر به پیشنهادهای بسیاری شود اما مهم ترین مرحله بعد از ارائه یک لایحه پیشنهادی، باید چشم انداز و همچنین دستاوردهایی باشد که آن لایحه برای سینمای ایران دارد اما در این شوراها بیش از اینکه نگاه تخصصی حکمفرما باشد، صرفا رضایت به حداقل ها با صرف هزینه حداکثری است که راه خروجی را از درب های شوراها به دنبال دارد.

«سایت دایره‌المعارف فیلم‌های ایرانی با عنوان «سی سینما – cicinema – همزمان با شروع سی وششمین جشنواره جهانی فیلم فجر و با حضور مهمانان و سینماگران داخلی و خارجی و رسانه‌ها رسما آغاز به‌ کار خواهد کرد» این خبری بود که اسفندماه 96 در رسانه ها منتشر شد و امروز در چهارم تیر بعد از ماهها هم نشست خبری آن برگزار شد!!

فارغ از آن که چه دلیلی دارد کار طراحی یک سایت سینمایی به جای متخصصان بخش خصوصی توسط دولتیون انجام گیرد اینکه در عنوان دامنه سایت و پسوند آن هم حتی نشانی از ایرانی بودن سایت دایره المعارف فیلم های ایرانی وجود ندارد و اینکه برچه اساسی به این نام رسیده اند خودش جای سوال دارد و اگر به دنبال راهی برای معرفی فیلم های ایرانی بودند بهتر بود از عنوان جشنواره فجر الهام می‌گرفتند تا  دستیابی به فیلم های ایرانی در ذیل نام مهمترین دستاورد کشور و سینمای آن و همچنین برای مطرح کردن بازار جهانی فیلم فجر هم مورد توجه قرار می گرفت.

اصلی ترین راه برای جذب مخاطب در سایت های اینترنتی به طراحی آن برمی گردد و همچنین تنوع رنگ هایی که در پس زمینه و فونت های آن به کار می رود و حتی ایجاد فضاهای استراحتی که طراح برای چشمان مخاطب می دهد اما وقتی به سایت سی سینما مراجعه کنید با رنگ تیره ای در پس زمینه مواجه می شوید و رنگ متن هایی که شبیه به پس زمینه هستند و اینکه با ورود به صفحه اول آن، مشخص نیست در سایت فروش و یا دانلود فیلم وارد شدیم یا سایتی که قرار است منبعی باشد برای تاریخ تولیدات سینمای ایران!؟

چراکه خبری از تفکیک در قالب سال تولید و اکران نیست و اطلاعات فیلم ها هم در معرفی بازیگران،کارگردان،تهیه کننده و بعضا برخی از عوامل دیگر خلاصه شده است،در حالی که این عنوان و آن میزان بودجه نیازمند یک مرجع رسمی تر و کامل تر خواهد بود همانطور که پیش از این سایت سینمایی ایران اکتور، سوره سینما،30نماایران و سی نت در این زمینه کار کرده بودند اما با توجه به پیشرفت فضای مجازی، امروزه مخاطب نیازمند اطلاعات بیشتری است و فضای چندرسانه ای بهتر می تواند در این زمینه موفق باشد مانند دیدن بخش هایی از فیلم،پشت صحنه و گزارش های دیگر در قالب سرنوشت فیلم در اکران و همچنین نقدها و خبرهای مرتبط و دخیل کردن مخاطب حداکثری با کامنت گذاشتن درباره فیلم ها اما برآیند جلسه معاونت توسعه فناوری و مطالعات سینمایی سازمان سینمایی با برخی از اهالی رسانه که بیشتر فعالیتشان در مطبوعات سنتی به روش صفحه بندی روزنامه ها بوده است- که این خود جای سوال دارد که چرا از میان دهها فعال مستقل عرصه رسانه های آنلاین سینمایی به چنین آدمهای غیرمرتبطی بسنده شده- نشان داد که حتی شوراهای تشکیل شده از فضای گذشته و امروز رسانه های مجازی اطلاع دقیقی ندارند و این چنین است با سایتی مواجه هستیم که علاوه بر خرج اضافی که روی دست سینمای ایران گذاشته است، خروجی مطلوبی را ندارد و صرفا کاری که باید به هرشکلی و فارغ از هر کیفیت و نیازسنجی اجرا میشد.

سایت معروف imdb نمونه مهمی است از سایتی که منبع مهمی برای تولیدات سینمایی است و علاوه براینکه شکل و فرم طراحی ساده آن به دور از هرگونه نقصی می توانست الگوی خوبی برای شورای عالی بین الملل سازمان سینمایی باشد که همچنان فکر می کنند این قبیل کارها تنها با تزریق پول زیاد انجام خواهد گرفت آن هم بدون استفاده از نیروی جوان!!

به سادگی میشد کار طراحی و اجرای این سایت را به بخش خصوصی واگذار کرد تا حاصل آن نیازهای سینمای ایران در این حوزه که شاید دغدغه امروز اهالی آن هم نباشد را برآورده کند اما با دست فرمان فعلی بعید است جز اتلاف هزینه، دستاوردی پیش رو باشد.

سینماروزان/حامد مظفری: محمدمهدی حیدریان از همان آغاز حضورش در سازمان سینمایی علاقه زیادی به راه اندازی شورا در سازمان داشت؛ شوراهایی که از مقاومت تا معناگرا و سینمای اجتماعی را دربرمیگرفت و هرچند مشخص نشد خروجیشان چیست اما امتداد آن به راه اندازی شورایعالی بین الملل سینمای ایران رسید.

شورای تازه تأسیس بین‌الملل که رائد فریدزاده-برادرزاده مهدی فریدزاده و خواهرزاده حسن خجسته- دبیرش شده لابد برای آن که دوام خویش را تضمین کند(؟!) فهرستی 22بندی از فعالیتهای پیش‌رویش را منتشر کرده؛ فعالیتهایی که بنا به نام شورا هم که شده باید مرتبط با حوزه بین الملل و البته سینما باشد.

اما عجیب است که در میان رئوس فعالیتها، با راه اندازی یا حمایت از راه اندازی پایگاههای خبری، خبرگزاری سینمایی و سامانه‌های آپلود فیلم که میشود همان vod ها، برخورد میکنیم!!

آخر با کدام منطق راه‌اندازی رسانه سینمایی هم باید توسط شوراهای دولتی صورت گیرد؟ اعضای حاضر در شورای بین‌الملل کافی بود به سرنوشت قدیمی‌ترین رسانه‌های دولتی از روزنامه گرفته تا خبرگزاری نگاهی بیندازند و ورشکستگی مطلق آنها را در عین تزریق مدام بودجه های میلیاردی می دیدند تا هیچ گاه به ذهنشان هم خطور نمی‌کرد که به سراغ راه انداختن خبرگزاری و پایگاه خبری بروند.

از آن سو راه‌اندازی سامانه آپلود فیلم چرا باید در دستور کار شورایی کاملا دولتی قرار گیرد؟ وقتی ده ها سامانه vod و iptv فعال در کشور داریم که بسیاری از آنها هم از فقر محتوا رنج می برند چه مرضی است که دوباره سامانه ای تازه برای آپلود فیلم راه اندازی شود؟؟

برادران حاضر در شورایعالی بین الملل! پول و آن هم بیت المال، علف خرس نیست که بنا شود با موازی کاریهای این چنینی به باد رود.

فقط قدری تأمل کنید بر سرنوشت تراژیک و انتقادبرانگیز محافل دولتی تأسیس شده در همین سالهای اخیر-از آن گروه سینمایی کاملا ایزوله تا جشنواره‌ای موسوم به جهانی-تا دریابید قدم اول مفیدفایده شدن در روزگار ما، پرهیز از کمّیت‌گرایی، تمرکز بر تخصص‌گرایی و رفع کمبودهای مبتلابه است و نه فهرست کردن سیاهه‌ای از دستورکارهایی که هیچ ربطی به هدف گذاری اصلی شورایعالی بین الملل ندارد.

هم آن گروه ایزوله و هم آن جشنواره موسوم به جهانی تا توانستند خرج کردند بر تعریف دستورالعملهای بی‌ربط و راه اندازی زیرمجموعه های حقوق‌بگیر و تا توانستند سایت و کتابچه و بولتن درآوردند و تا توانستند هزینه کردند برای کارمندی اهالی رسانه اما خروجیشان چه شد جز انبوه انتقادات صنفی!؟؟

مهمترین کمبود سینمای ایران در حیطه بین الملل نداشتن بازار برای عرضه محصولات است و شورایعالی بین‌الملل فقط اگر بتواند زمینه ساز اکران محصولات استاندارد سینمای ایران نه در جهان بلکه در همین کشورهای همسایه باشد چنان تأثیری به جا خواهد گذاشت که ده ها سایت و رسانه و خبرگزاری بدون مزدوری از فواید آن خواهند گفت!

پس آقایان حاضر در شورایعالی بین‌الملل! اگر واقعا هدفتان خدمت به سینمای ایران است؛ بیخیال راه اندازی سایت و خبرگزاری و سامانه آپلود فیلم باشید و کمبودی را برطرف کنید که 120 سال است سینمای ایران از آن رنج می برد.

شورایعالی بین الملل سینمای ایران

سینماروزان: تنها چند روز بعد از آن که رمضانعلی حیدری خلیلی خبر از بودجه هنگفت و 8.2میلیاردی جشنواره موسوم به جهانی فجر داد شورای تازه تأسیس «بین الملل» هم رئوس فعالیتهای خود را منتشر کرد و عجبا که در صدر این رئوس برگزاری جشنواره جهانی جای گرفته است!

به گزارش سینماروزان شورایعالی بین الملل سینمای ایران سه هفته قبل با دستور محمدمهدی حیدریان و بعد از حذف امیر اسفندیاری معاون سالیان بین الملل فارابی و جایگزینی با رائد فریدزاده آغاز به کار کرد.

رائد فریدزاده که برادرزاده مهدی فریدزاده معاون سینمایی دهه هفتادی ارشاد و خواهرزاده حسن خجسته معاون اسبق صدای رسانه ملی و از اعضای شورای پروانه نمایش سازمان سینمایی است نه تنها به عضویت شورایعالی بین‌الملل درآمده بلکه دبیری آن هم به وی سپرده شده است!!

نادر طالب‌زاده که نقشی مهم در برگزاری آخرین جشنواره جهانی داشت در کنار امیر اسفندیاری، ایرج تقی‌پور و سیدرضا میرکریمی به‌عنوان اعضای حقیقی و علیرضا تابش، مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی، مهدی یزدانی، مدیرعامل مؤسسه رسانه‌های تصویری، سیدمحمدمهدی طباطبایی‌نژاد، مدیرعامل مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و سیدصادق موسوی، مدیرعامل انجمن سینمای جوان، اعضای حقوقی شورایعالی بین الملل هستند.

شورایعالی بین الملل به دبیری رائد فریدزاده رئوس فعالیتهای خود را در 22بند اعلام کرده است؛ سرفصل این برنامه‌ها به شرح زیر است:

–برگزاری جشنواره جهانی فیلم فجر و سایر جشنواره‌های لازم فیلم‌های بلند و کوتاه به سبک‌وسیاق دو جشنواره سی‌وچهارم و سی‌وپنجم و با تشکیل دبیرخانه دائمی در سطح استانداردهای جهانی.
–تدوین شیوه‌های حمایت از تولیدات مشترک و تشکیل کمیته‌های بررسی لازم همراه با تخصیص بودجه؛ از پرورش ایده تا ساخت فیلم با افق ترویج نهضت تولید محتوا.
–حمایت از حضور هدفمند در جشنواره‌های معتبر، اعم از جشنواره‌های شاخص جهانی و جشنواره‌های منطقه‌ای به منظور معرفی سینمای ایران و یافتن بازارهای جدید و متنوع برای محصولات سینمایی و سمعی و بصری.
–توسعه روابط بین‌جشنواره‌ای در جشنواره‌های داخلی و خارجی.
–تبدیل ایران به هاب منطقه‌ای برای تسهیل خریدوفروش فیلم‌های ایرانی و غیرایرانی برای خریداران غیرایرانی.
–حمایت از بخش خصوصی برای ایجاد شبکه اکران جهانی نمایش جهت ایجاد ذائقه تماشاچیان غیرایرانی به دیدن فیلم‌های ایرانی با ایجاد سئانس‌های ثابت نمایش در شهرهای مختلف جهان.
–شناسایی و ساماندهی ایرانیان مقیم خارج از کشور برای همکاری در مبادلات جشنواره‌ای و تجاری سینما.
–حمایت از آماده‌سازی و بازاریابی فیلم‌های ایرانی برای نمایش در شبکه‌های تلویزیونی جهانی و صیانت از حقوق پدیدآورندگان آثار.
–حمایت از آماده‌سازی و بازاریابی فیلم‌های ایرانی برای نمایش در خطوط هوایی، کشتی‌رانی و نظایر آن و صیانت از حقوق پدیدآورندگان آثار.
–برنامه‌های آموزشی بین‌المللی آکادمیک میان‌مدت و کوتاه‌مدت برای تربیت کادرهای جدید.
–حمایت از حضور توزیع‌کنندگان فیلم‌های ایرانی در بازارهای جهانی.
–حمایت از راه‌اندازی شرکت‌های جدید ایرانی برای فعالیت در حوزه بین‌الملل و تربیت کادرهای جوان برای فعالیت‌های بین‌المللی سینما در حوزه نمایش و فروش فیلم در بخش خصوصی.
–حمایت از مؤسسات ایرانی که به معرفی و بازاریابی پتانسیل‌های خدمات تولیدی و سایر امکانات فیلم‌سازی کشور مانند معرفی لوکیشن‌های طبیعی برای جذب تولیدات خارجی و مشترک به ایران اقدام می‌کنند.
–ارتباط با آرشیوها و کتابخانه‌های جهان برای قراردادن فیلم‌های ایرانی در سبد فیلم‌های موجود.
–حمایت حقوقی و ارائه خدمات حقوق بین‌الملل توسط کارشناسان به ایرانیان فعال در حوزه بین‌الملل و غیرایرانیان علاقه‌مند به فعالیت در ایران.
–راه‌اندازی یا حمایت از راه‌اندازی پایگاه‌های اینترنتی خدمات پشتیبانی از سینمای ملی، مانند خبرگزاری سینمایی، بانک اطلاعات سینمای کشور با هدف‌گذاری خارج از کشور.
–راه‌اندازی یا حمایت از راه‌اندازی پایگاه‌های اینترنتی خدمات بازاریابی سینمای ملی و منطقه‌ای با راه‌اندازی پایگاه‌های اطلاعاتی.
–راه‌اندازی مرکز ملی آپلود و دانلود فیلم در داخل کشور برای استفاده شاغلان رسمی این حرفه.
–کمک به افزایش همکاری‌های جهانی صنفی بین سینماگران ایرانی و اتحادیه‌ها و اصناف غیرایرانی.
–اکران عمومی هدفمند فیلم‌های خارجی در داخل به منظور ارتقای سطح سلیقه سینمایی مردم برای تقویت سایر سیاست‌های سازمان.
–برنامه‌ریزی برای استفاده از ظرفیت ایجاد باشگاه به‌عنوان مخاطبان خاص فیلم‌های خارجی به منظور توسعه مخاطبان و ایجاد ذائقه جدید برای فیلم‌های فرهنگی و تجاری داخلی و خارجی.
–تعریف گردشگری فرهنگی با تکیه بر گردشگری سینمایی برای گردشگران داخلی و خارجی.

سینماروزان/حامد مظفری: سخنان سه هفته قبل رضا میرکریمی دبیر محفلی موسوم به جهانی فجر در توجیه بالا نبودن بودجه 8میلیاردی جشنواره تحت امرش با کنایه ای به یکی از جشنواره های داخلی همراه شده بود. کنایه ای با این مضمون که چرا کسی درباره بودجه 21میلیاردی جشنواره های دیگر حرف نمیزند.(اینجا را بخوانید)

این کنایه که بسیاری آن را به جشنواره ملی فجر منتسب کردند ابتدا پاسخ ابراهیم داروغه‌زاده دبیر این جشنواره و سپس شفاف‌سازی رمضانعلی حیدری خلیلی معاون منابع انسانی سازمان سینمایی را به دنبال داشت. داروغه زاده از بودجه زیر 5میلیاردی جشنواره اش و بازگشت 1.5 میلیارد این بودجه با بلیت فروشی سخن گفت و خلیلی هم با تأیید داروغه زاده از بودجه بیش از 8میلیاردی جشنواره جهانی فجر سخن گفت.

این شفاف سازی موجب واکنش روابط عمومی جشنواره تحت امر میرکریمی شده که اعلام کرده است: برداشتی که از مصاحبه دبیر جشنواره جهانی در مورد عملکرد مالی یکی از جشنواره های داخلی صورت گرفته صحیح نیست و این موضوع ارتباطی به آخرین دوره جشنواره ملی ندارد. در مطلبی که در یکی از نشریات درج شد به طور سهوی یا عمدی صحبت دبیر جشنواره جهانی درباره بودجه یک جشنواره داخلی به دوره آخر جشنواره ملی فیلم فجر ربط داده شده است و آن را مغایر با رقم اعلام شده دانسته‌اند در صورتی که به‌طور واضح و بدیهی منظور ایشان دوره اخیر جشنواره فیلم فجر نیست!

سینماروزان/حامد مظفری: هرچند پیشتر مقامات جشنواره ملی سی و ششم فجر بودجه این جشنواره را کمتر از 5میلیارد اعلام کرده بودند اما شبهات طرح شده از سوی رضا میرکریمی دبیر محفلی موسوم به جهانی فجر که نزدیک به 8میلیارد صرفش شده درباره بودجه 21میلیاردی برخی جشنواره های دیگر موجب واکنش ابراهیم داروغه زاده دبیر جشنواره ملی فجر و توضیح مجدد درباره بودجه جشنواره شد.

داروغه زاده گفت: آقای میرکریمی عزیز! شما می‌خواهی از عملکرد نسبتاً خوب جشنواره جهانی دفاع کنی چرا با اطلاعات غلط جشنواره ملی را نابود می‌کنی؟! کل هزینه ما چهارمیلیاردوهفتصدمیلیون تومان بوده که یک‌میلیارد‌ودویست‌میلیون تومان آن از طریق فروش بلیت به خزانه برگشته است. یعنی ما کلاً 3.5 ‌میلیارد خرج روی دست دولت گذاشتیم. عدد21میلیارد را از کجا آوردی برادر من؟!

بعد از داروغه زاده حالا معاون توسعه سازمان سینمایی ارقام قطعی بودجه هر دو جشنواره ملی و موسوم به جهانی را اعلام کرده است و عجبا که علیرغم قدمت بالای بخش ملی و عطش بالای مخاطبان و سینماگران برای حضور در آن، بودجه این جشنواره چندمیلیارد کمتر از بودجه محفل موسوم به جهانی است!!!

رمضانعلی حیدری‌خلیلی معاون توسعه و منابع سازمان سینمایی درباره رقم اعلام شده توسط رضا میرکریمی به «صبح‌نو» گفت: بنده درباره جزییات مصاحبه آقای میرکریمی و این‌که منظورشان درباره رقم مذکور کدام جشنواره بوده است اطلاع ندارم و این موضوعی است که باید خود ایشان پاسخ دهند، اما درباره جشنواره سی‌وششم فجر که در بهمن ماه گذشته برگزار شد باید عرض کنم که رقم قطعی پرداختی به جشنواره بابت برگزاری این رویداد، توسط سازمان چهارمیلیارد‌و‌ششصد‌میلیون تومان است.

وی افزود: این مبلغ دقیق و قطعی است و توسط یک مقام رسمی اعلام شده است. وقتی براساس قواعد مالی حاکم این مبلغ به موسسه رسانه‌های تصویری پرداخت می‌شود باید در شبکه‌های رسمی این موسسه ثبت و توسط موسسه حسابرسی قانونی حسابرسی شود. انطباق عملکرد فعالیت توسط موسسه حسابرسی باید به تأیید برسد.

حیدری خلیلی درباره نظارت‌های مالی بر عملکرد جشنواره گفت: تمام رقم‌های اعلام شده باید در صورت‌های مالی موسسه رسانه‌های تصویری بیاید و توسط موسسه حسابرسی قانونی بررسی شده و گزارشش تهیه شود. در پایان انطباق این مبالغ با اهداف سازمان سینمایی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

معاون توسعه و منابع سازمان سینمایی درباره امکان ورود مبالغ غیررسمی به جشنواره بیان کرد: جشنواره سال قبل اسپانسر نداشت. قرار بود داشته باشد ولی نهایی نشد. اگر سیاست‌های کلان سازمان سینمایی را رصد کنید متوجه می‌شوید که سیاست ما در حوزه جشنواره‌های اصلی سینمایی، کاهش اتکای آن‌ها به منابع دولتی است. اساساً مدیریت درست منابع و دوری از کارهای تشریفاتی و زائد به نوعی رویکردی است که در این دوره از مدیریت دولتی سینما جزو دستور کار قرار گرفته است و مبتنی بر این نگاه مدیریت جشنواره صورت می‌گیرد. به همین دلیل ارقامی که در سایت رسمی سازمان منتشر شده قطعی و دقیق است.

حیدری خلیلی درباره بودجه جشنواره جهانی فجر گفت: حدود هشت‌میلیارد‌و‌دویست میلیون تومان بودجه جشنواره جهانی است که 80درصد آن پرداخت شده و مابقی هم در آینده پرداخت خواهد شد. به‌‌رغم افزایش تعداد مهمانان و بخش‌های جانبی، سعی کردیم که هزینه‌ها بالا نرود. با اینکه تورم و گرانی ارز را داشتیم اما توانستیم از افزایش بودجه جشنواره جهانی، نسبت به دوره قبل جلوگیری کنیم.

سینماروزان: ابوالحسن داوودی که آخرین فیلم اکران شده اش «زادبوم» چنان که باید در جلب مخاطب موفق نبود یک کمدی با پتانسیل بالا در جلب مخاطب به نام «هزارپا» را آماده اکران دارد.

داوودی که منهای زمان حضورش در شورای صنفی نمایش اغلب سعی میکند به صراحت به ابرازنظر بپردازد در گفتگویی با «اعتمادآنلاین» و در انتقاد از چرایی ورود پولهای بی مسئولیت به سینما اشاراتی را به پروژه ای پرهزینه داشته که یک مسئول جشنواره ای(!) درگیر تولید آن شده است! آیا منظور داوودی پروژه پربازیگر «ما همه با هم هستیم» به تهیه کنندگی رضا میرکریمی دبیر محفل هشت میلیاردی جهانی فجر است؟؟؟

داوودیبا اشاره به ورود پولهای بی مسئولیت به سینما بیان داشته است: متاسفانه مي‌بينم كه مسوولان دولتي و كساني كه براي سينما تصميم‌گيري مي‌كنند به اين معضل بي‌توجه‌اند و نمونه‌هاي آن را آشكارا نديده مي‌گيرند. مي‌شنويم محصولي سينمايي در حال توليد است كه در آن از اغلب چهره‌هاي مشهور سينما هم دعوت شده است. دراين ميان از رقم‌هايي پرده برداشته مي‌شود كه بسيار فراتر از قيمت‌هاي روز سينماست. خود من به صحبت‌هاي اهالي سينما كه گوش مي‌كنم گاهي از پيشنهادهاي ميلياردي مي‌شنوم. بازيگر شاخصي براي من تعريف مي‌كرد كه به او حضور در نقشي پنج جلسه‌اي را پيشنهاد داده‌اند و براي آنكه اين بازيگر نقش را رد نكند رقمي بالا به او ارايه داده بودند تا نتواند بهانه‌اي بياورد. اين بازيگر مي‌گفت قبل از آنكه دهان باز كند، قراردادي با دوبرابر رقمي كه براي رد كردن در ذهن داشته، مقابلش گذاشته‌اند و با او قرارداد بسته‌اند. اين يك زنگ خطر است و آدم را ياد جمله معروف پدرخوانده مي‌اندازد. اين افراد پيشنهادي مي‌دهند كه هيچ‌كس توان رد كردن آن را نداشته باشد!

این کارگردان سینما افزوده است: همه ما در اين ٤٠ سالي كه از انقلاب مي‌گذرد به اين موضوع واقفيم كه سينماي ما سينمايي تك‌محصولي است. اينجا نه كمپاني داريم و نه سيستم صنعتي ويژه‌اي وجود دارد و بخش عمده هويت و ارزش سينماي ما در اختيار همين توليدات تك‌محصولي است. اگر اين جريانات ادامه پيدا كند، اين گراني لجام‌گسيخته و توليد بي‌حد وحصر باعث تعطيلي و نزول توليد آثار مستقل در بخش خصوصي خواهد شد. در حال حاضر اين نظام اقتصادي چهل ساله در سينمايي كه درطول اين سال‌ها به‌سختي روي پاي خودش ايستاده به سمت بحران رفته است. همين سينما مجبور شده سرمايه‌اش را از نهادهاي خاص تامين كند يا به پول‌هاي عجيب و غريب و بدون منبع متوسل شود. اگر اين داستان ادامه پيدا كند بايد به زودي كركره سينما‌ي مستقل و بخش خصوصي را پايين بكشيم و همه‌چيز را تعطيل كنيم.

داوودی در پایان گفته هایش با اشاره به منصب جشنواره ای افراد درگیر در پروژه مذکور بیان داشته است: تعجب من اين است كه چرا مسوولان دولتي به اين نفوذ خسارت‌بار و نابودكننده توجه نمي‌كنند؟ چرا مراجع صنفي چون شوراي عالي تهيه‌كنندگان و كانون كارگردانان نسبت به اين پديده بي‌توجه هستند؟ نكته حيرت‌آور ديدن چهره‌هايي شاخص در ترويج چنين محصولاتي است. اين افراد غالبا موجه‌اند و گاه مسووليت‌هاي اساسي در برگزاري مهم‌ترين جشنواره‌ها را در بخش‌هاي مختلف سينما بر عهده دارند.

سینماروزان: انتقادات رسانه های مستقل به جدایی بودجه خوار بخش «بین الملل» از جشنواره فجر که از همان آغاز این جدایی بحث برانگیز در روزگار رییس معزول سینما شکل گرفت در هفته های گذشته با انتقاد صنوفی مختلف از سینماگران مواجه شده است و کانون کارگردانان، جامعه صنفی تهیه کنندگان، انجمن منتقدان و کانون کارگردانان-تهیه کنندگان به این جدایی هزینه زا واکنش نشان داده اند.

این انتقادات سبب ساز آن شد که سازمان سینمایی هم درنظر داشته باشد با برگزاری نشستهایی با برخی سینماگران درباره زمینه های بازگرداندن بین الملل به جشنواره فجر به سبک و سیاق تمامی جشنواره های معتبر جهانی بررسیهای خود را انجام دهد.

رضا میرکریمی دبیر جشنواره موسوم به جهانی فجر اما روی خوشی به انتقادات نشان نمیدهد و در گفتگویی تازه که واکنشی بوده به این انتقادات با ادعای اینکه حالا حالاها و تا زمانی که عذرش را نخواهند دبیر خواهد ماند، در کنار اعتراف به صرف بیش از هشت میلیارد برای آخرین دوره این جشنواره مدعیست بودجه  این جشنواره زیاد نیست.

میرکریمی درباره ریز بودجه جشنواره اش به «خبرآنلاین» می گوید: هزینه جشنواره در اولین سال جداسازی از بخش ملی درسال ۹۴( دوره ۳۳)، شش میلیارد و دویست میلیون تومان بود. در سال ۹۵ (دوره ۳۴) که من دبیری جشنواره را پذیرفتم به هفت میلیارد تومان رسید، در سال ۹۶ (دوره ۳۵) بودجه جشنواره، هشت میلیارد و ششصد میلیون تومان و در دوره ۳۶(سال ۹۷) هشت میلیارد و دویست و نود میلیون تومان بوده است.

میرکریمی می گوید: بودجه جشنواره در قبال کاری که انجام می‌شود اصلا زیاد نیست. به جای آنکه درباره عددها حرف بزنیم عددها را در کنار عملکردها بسنجیم. عملکرد جشنواره جهانی و هزینه‌ها‌یش هم کاملا  شفاف است و برای هر ریالش تعریف دارد.

میرکریمی در جایی دیگر ادعایی هم طرح میکند درباره صرف هزینه 21میلیاردی برای یک جشنواره داخلی و میگوید: نمی‌دانم چرا دوستانی که اینقدر نگران بودجه هستند در مواردی که مثلا یک جشنواره داخلی با ۲۱ میلیارد هزینه برگزار می‌شود سکوت می‌کنند و بیانیه نمی‌دهند.

نکته اول. کنار هم گذاشتن بودجه سه سالی که میرکریمی دبیری جشنواره را برعهده داشته فارغ از افزایش تدریجی رقم بودجه که نشانه‌ای از راندمان بالای مدیریت آن هم بدون بازگشت مالی نیست حکایت دارد از آن که در سه سال اخیر برای جشنواره ای موسوم به جهانی فجر بیش از 23 میلیارد هزینه شده است!

این 23میلیارد اگر از جیب شخصی هزینه میشد هیچ کس نباید حتی یک پرسش ساده درباره چرایی هزینه کرد می پرسید اما وقتی بناست از بودجه های عمومی و بیت المال هزینه کنیم لازم است که درباره ریال به ریال آن پاسخگو باشیم به خصوص وقتی در یک بدسلیقگی آشکار از آقازادگان در مدیریت محافل استفاده میشود!

نکته دوم. میرکریمی ادعایی را درباره برگزاری یک جشنواره 21میلیاردی در ایران برگزار کرده! سینماروزان از افشاگری ایشان استقبال میکند و از ایشان میخواهد نام این جشنواره را با صدای بلند اعلام کند و اسناد مرتبط با این هزینه کرد را هم منتشر کند. در غیر این صورت ممکن است این ادعا به یک فرافکنی برای رهایی از انتقادات دامنگیر محفل پرهزینه ایشان تعبیر شود.

سینماروزان: جدایی بودجه‌خوار بخش «بین الملل» از جشنواره فجر که در دوران رییس معزول سینما رخ داد از همان ابتدای کار با انتقاد رسانه های مستقل و سینماگرانی مواجه شد که این شکل و شمایل برگزاری یک جشنواره در دو موعد و آن هم با صرف میلیاردها تومان از بیت المال را به چالش کشیدند.

به گزارش سینماروزان بعد از پنجمین دوره برگزاری پربریزوبپاش محفل موسوم به جهانی فجر صدای اعتراضات برخی صنوف نسبت به این نحوه برگزاری هم درآمده است و از کانون کارگردانان تا جامعه صنفی تهیه کنندگان و انجمن منتقدان خانه سینما و انجمن تهیه‌کننده-کارگردانان خواستار بازگرداندن بخش «بین الملل» به جشنواره فجر شده اند.

پوران درخشنده از جمله بانوان فیلمساز فعال در سینمای ایران با اشاره به فاقد سود بودن برگزاری جداگانه بخش «بین الملل» به «جام جم» گفت: من صد در صد با ادغام دو بخش بین‌الملل و داخلی جشنواره فجر موافق هستم. ما باید برای سینمای خودمان تلاش کنیم تا بتوانیم بازار جهانی برای آن فراهم کنیم. وقتی هدف‌مان ارتقا سینمای ایران باشد متعاقب آن محفلی فراهم می‌کنیم که سینماگران داخلی با خارجی رو در رو شوند تا تبادل افکار صورت بگیرد.

کارگردان «رابطه» و «پرنده کوچک خوشبختی» ادامه داد: وقتی سینماگران خارجی را برای جشنواره بین‌الملل دعوت می‌کنیم طبیعتا آنها برای دیدن فیلم ایرانی به اینجا می‌آیند و این در حالی است که اصلا سینماگران داخلی ما در این جشنواره حضور ندارند! از خلال همین گفت‌وگوهاست که نگاه فیلمساز ایرانی شناخته، تحلیل و در نهایت سینمای ایران به دنیا عرضه می‌شود.

کارگردان «زیر سقف دودی»، «هیس، دخترها فریاد نمی‌زنند» و «شمعی در باد» توضیح داد: ادغام دو جشنواره بین‌الملل و داخلی باعث می‌شود به جای هزینه در دو جای متفاوت در یک جا، اما با کیفیت بالاتر جشنواره را برگزار کنیم. سینمای ایران این ظرفیت و پتانسیل را دارد که در سطح جهانی بیشتر مطرح شده و بدرخشد.