سینماروزان: جدایی بودجه خوار بخش «بین الملل» از فجر و بریز و بپاش برای برگزاری محفلی که هیچ دستاورد شفافی در حوزه بین الملل برای سینمای ایران نداشته است زودتر از همه با انتقاد رسانه های مستقلی مواجه شد که هیچ گاه حاضر نشده‌اند بر سر مناقع سینمای ایران با چنین محافلی وارد معامله شوند.

به گزارش سینماروزان همین رسانه های مستقل بودند که به هنگام برپایی هر چهار دوره جداگانه محفل جهانی کوشیدند با زیر سوال بردن حجم بالای بریز و بپاش مالی و شیوع آقازادگی در این محفل و از آن سو نداشتن خروجی واضح جهانی، زیربنای برپایی آن را به چالش بکشند.

بعد از رسانه های مستقل کانون کارگردانان سینمای ایران بود که با صدور بیانیه ای از بیهوده بودن این جدایی بودجه خوار سخن گفت(اینجا را بخوانید) و حالا جامعه صنفی تهیه کنندگان به ریاست سیدضیاء هاشمی نیز با اشاره به بیانیه کانون کارگردانان خواستار بازگشت بخش «بین الملل» به جشنواره فجر شده است.

متن بیانیه جامعه صنفی تهیه کنندگان را بخوانید:

جامعه صنفى تهيه كنندگان سينماى ايران ضمن اعلام حمایت قاطع از خواست معقول و مشروع شوراى محترم و مركزى كانون كارگردانان اظهار مى دارد همان طور كه پيشتر از اين نيز در چند نوبت اظهار نارضايتى از جدايى بخش بين الملل از جشنواره فيلم فجر و آسيبهاى آن به سينماى مستقل به سمع مسئولين رسيده بود، از معاون محترم وزير و رئيس سازمان سينمايى ميخواهيم در اين خصوص با اهتمام ويژه و پويا با نظر مساعد به اين خواست پاسخ دهند تا بيش از اين شاهد لطمه هاى جبران نشدنى در اين بخش نباشيم.

سینماروزان: جدایی بودجه خوار بخش بین الملل از جشنواره فجر و برگزاری 4دوره جداگانه آن در اردیبهشت ماه با بودجه ویژه ای که به هشت میلیارد رسیده بود از ابتدا اسباب نقد سینماگرانی را موجب شده که این بریز و بپاشها را در روزگاری که بدنه صنف سینما یک بیمه درمانی جامع هم ندارند نامنصفانه میدانند.

به گزارش سینماروزان کانون کارگردانان سینمای ایران هم به تازگی طی نامه‌ای به رئیس سازمان سینمایی خواستار بازگشت بخش بین المللی به جشنواره فیلم فجر و ادغام این دو جشنواره همچون گذشته شد.

سینماروزان/مهدی فلاح‌صابر: لطفاً کاری به رضا میرکریمی نداشته باشید، بگذارید وانمود کند او همه‎کاره بوده و مرد اول جشنواره اوست. آخر او باید چگونه ثابت کند که پرزیدنت جشنواره است وقتی که در سایه‎ی کسی بلندقدتر، جذاب‎تر، موبورتر و خارجی‎تر که زبان خارجی را خیلی خوب و همانند زبان مادری حرف می‎زند، قرار دارد.
حق بدهید، میرکریمی اگر محمدصادقش را مدیر پشتیبانی نکند و به این محفل و آن محفل نفرستد، از کجا معلوم می‎شود که رئیس اوست، یا وقتی بازیگران فیلمش را داور می‎کند و به ماهور الوندش جایزه‎ای دیگر می‎دهد، همه باید بدانند نفر اول اوست، کلاً جوری چیدمان می‎کند که آن قدر افراطی پررنگ شود که اگر کسی شک کرده بود همه‎کاره نادر طالب‎زاده است، بر این شک بیخود و بی‎جهت‎اش بخندد و بر ساده‎لوحی خود لعنت بفرستد که چه فکر و خیال باطلی، نه، رئیس میرکریمی است مگر ندیدی داورانش را و برنده‎اش را و پسرش را و فیلمنامه‎نویس سابقش را و خیلی هم‎محفلی‎های سابق و دوستان لاحق را که لابد در اثر مهمان‎نوازی مشهور ایرانیان با هدایای نفیس، بعدا به محفل خاص ، ملحق خواهند شد، نه، همه‎کاره خود ایشان است، هرچند برگ برنده‎ی جشنواره‎‎اش را طالب‎زاده بیاورد و در همه جا خودش با این میهان خاص باشد، در تلویزیون، مصاحبه‎ها و حتی موزه‎ی عبرت(!) با او به لهجه‎ی آمریکایی بگوید و بخندد و میرکریمی هم هاج و واج بماند و احساس کند مرد شماره‎ی ۲ است، شاید زمانی که امیر اسفندیاری هم در سمت دیگر استون می‎ایستاد و با تسلط نسبی‎اش به زبان، بگو بخند می‎کرد، میرکریمی نفر سوم بود و این فقط به ظاهر ماجرا ختم نمی‎شود.
میرکریمی در این مدت حسابی تحقیر شده و برای کسی که تحقیر می‎شود این واکنش‎های غیرطبیعی برای به رخ کشیدن افراطی حضور محفلش طبیعی است، چرا که حداقل نه به عنوان رئیس جشنواره که به عنوان مدیرعامل سابق خانه‎ی سینما که دوستی و همفکری با مدیرعامل فعلی و حلقه‎ی پیرامونی‎اش دارد می‎بایست استون را حداقل برای دقایقی هم که شده به خانه‎ی سینما می‎برد، خانه‎ی سینمایی که بازگشایی‎اش هنوز هم بزرگترین دستاورد دولتمردان فعلی در زمینه ی فرهنگ به شمار می‎آید!
میرکریمی اگر  واقعا رئیس  بود حتما در معیت استون به خانه‎ی سینما می رفت و عکسی دیگر در کنار همه‎ی آنهایی بگیرد که یک بار باهم به آمریکا سفر کرده و در کنار مجسمه‎ی اسکار عکس یادگاری گرفته بودند می‌گرفت.
حتی بعید نیست میرکریمی دوست داشته باشد و یا حداقل می‎بایست به عنوان سینماگری که سالها شعار صنف و خانه داده بود و با همین ژست‎ها از رانت مدیرعاملی بهره‎مند شده بود استون و جمعی از کارگردانان نخبه را در ضیافتی ساده‎ گردِ هم می‎آورد، یا حداقل با شورای مرکزی کارگردانان دیداری می‎گذاشت، اما به نظر می‎رسد او همه کاره نبوده، حتی میرکریمی استون را به موزه‎ی سینما هم نتوانست ببرد تا او حداقل با دیدن بخشی از تاریخ سینمای ایران که به نسبت دیگر کشورها، از قدمت برخوردار است، لبخندی دروغین هم که شده تحویل عکاس‎ها  دهد.
یادمان باشد وقتی «شان پن» دیگر سینماگر مطرح و معترض سینمای آمریکا به ایران آمد، علیرغم اینکه حضورش بخاطر جشنواره و اساساً سینما نبود و برای یک کار ژورنالیستی درباره‎ی انتخابات ریاست جمهوری به ایران آمده بود، به موزه‎ سینما رفت و با سینماگران ایرانی دیدار کرد، اما در اینجا استون در معیت طالب‎زاده به موزه‎ی عبرت رفت.
این یعنی طالب‎زاده فجر بین‎الملل را با هزینه‎ی سازمان سینمایی به حیاط خلوت جشنواره‎ی بین‎المللی عمار تبدیل کرد که باید به تیزهوشی و فطانت او که نیت خویش را آن طور که می‎خواست عملی کرد، آفرین گفت، هرچند در این میان میرکریمی هم با سپردن بار ایدئولوژیک و محتوایی جشنواره به طالب‎زاده، خود را به لحاظ حاکمیتی بیمه کرد و بعد از این دوباره خواهد توانست اعتمادهای گسسته شده‎ی سابق را جلب کند اما  اینکه هنوز سعی دارد به دوستان سابق خانه‎ی سینمایش بگوید من رئیس بودم و هستم، من تعیین می‎کنم و انا ربکم الاعلی،  جالب است  و اگر کسی شک کند می گوید  چرا باور ندارید ردّپای مرا همه جا ببینید، من می‎توانم حتی رقیب پیشینم مجید مجیدی را هم اینگونه کنار بگذارم و فیلم او را در رقابت با فیلم‎های ضعیف و تله‌فیلمی وامانده از جشنواره‎ی فجر داخلی، دست خالی روانه کنم و او را در رقابت با ضعیف‎ترین آثار وطنی، بازنده اعلام کنم؟
این منم، نه آن آقایی که در خارج درس سینما را خوانده و با تنها چهره ی فرنگی شناخته شده این جشنواره آنقدر قاطی است که بزرگترین هیاهوی رسمی و غیررسمی جشنواره را به راه انداخته است. اینکه میرکریمی برای همکاران سابقش در خانه‎ی سینما که زمانی همفکر و هم محفل بودند و حالا به مقام بلیط فروشی و کنترلچی و مأمور انتظامات سالن ارتقا یافته بودند(!!) چه جوابی داشته وقتی آنها کارمند بین‎الملل شدند و در عمل کارمندان مهره اصلی جشنواره‎ی عمار بودند و چه توجیهی آورده مشخص نیست.
احتمالاً بانوی معترض فعال اجتماعی و سیاسی پر شور این سالها که بلیط فروشی می‎کرد از اینکه استون کسی را عامدانه از سینمای ایران نمی‎شناسد و آب سرد بر پیکر کسانی می‎ریزد که در و دیوار خانه‎ی سینمایی که سالها از مواهبش بهره‎مند شده‎اند را با عکس این افراد زینت داده‎اند، به هم ریخته و عصبی شده باشد، چرا که سالها در سایه‎ی همین حضورهای جهانی خانه‎ی سینما زیست کرده است و علیرغم همه‎ی بحران‎هایی که بر سر راه تولید و توزیع فیلم‎های ایرانی است، جشن فلان جایزه‎ی خارجی چراغ خانه‎‎ی سینما مدیرعامل سابق را روشن کرده است، نه مراسم کفن و دفن امواتی که با همکاران زنده‎شان هیچ فرقی ندارند.
حتماً مدیران دهه‎ی شصت سینمای ایران که ردّپای قدرت‎مندشان هنوز در سینمای فعلی مشهود است و حلقه‎های وابسته به آنان در جایگاه‎های تصمیم گیر قرار دارد، خواهند پرسید چرا تمام افتخاراتی که به واسطه‎ی آن سالها دهان منتقدین و دلسوزان بسته می‎شد و چون میراث گرانقدر آبا و اجدادی از آن یاد می‎شد یک شبه و به واسطه‎ی فردی از خود سینمای آمریکا، که هم جهانی است، هم مطرح و هم صریح‎اللهجه و حداقل بدون وابستگی‎های تابلودار و سیاسی، به باد فنا فرستادید و در قبال این خدمت به مخالفان ایدئولوژیک سینمایی که ریشه در سینمای مدیریت دهه‎ شصتی‎ها دارد، چه چیزی نصیب  شما خواهد شد؟
و میرکریمی شاید در محافل خصوصی از مأمور معذور بودنش بگوید و گپ و گفت و مطایبه‎های طالب‎زاده و همسرش را که درست در مرکز ردیف اول سالن محل اختتامیه نشسته بودند را شاهد مثال بیاورد که دستش خالی بوده، چرا که تنها فردی که در این شرایط می‎توانست مهمان ویژه‎ی جشنواره باشد استون بوده و برای آمدن او هم همه‎ی راه‎ها به طالب‎زاده ختم می‎شود که اتفاقاً هم در زادگاه استون درس خوانده و هم مانند او که همسری لبنانی داشته، همسری لبنانی دارد و هم آن قدر عاشق استون است که به همت او دو دهه پیش هم مروری بر آثار استون در فجر به نمایش درآمد و هم قبل از الیور شانعلی شان را به ایران آورد، احتمالاً میرکریمی آنها را قانع کرده که مردم چندان حافظه‎ی تاریخی ندارند و غذاهای فود کورت بیشتر در یادشان خواهد ماند تا شستشوی سه باره‎ی حضور سینمای ایران در جهان، با آب خالص و سدر و کافوری که استاد استون زحمتش را کشیدند.
البته شاید هم اصلا هیچ توجیهی برای پدرخوانده های دهه ی شصت در میان نباشد و  او اصلاً همه چیز را آن قدر عامدانه  وبا تصمیم خود جلوه دهد که به یک قطع کامل بند ناف بین ایشان و همفکران  و پدرخواندگان سابق  منجر شود، چرا که بودجه‎های بزرگ و افتخارات اکنون در گروی همکاری با نهادهای مهم و ذینفوذ است، نه مدیرعاملی خانه‎ی سینمایی که خود باید دست استمداد سوی سازمان سینمایی دراز کند و مطالبات معیشتی خیلی کثیر صنوف مختلفش که وابستگی‎های رانتی ندارند خواب راحت از چشمان مدیرعامل برباید.
بله، این روزها باید دوباره به همان نهادهایی که زمانی بخاطر دمخوری و معاشرت با دگراندیشان سینما و برخورداری از مواهب شان، از آنها دور شده بودند، رجعتی دوباره داشت، اگرچه آدم‎های درجه چندم و غیراصلی و بیشتر دلال و کارچاق کن دنیایی موسوم به روشنفکری را همچنان باید در پیرامون نگاه داشت و همچنان در ظاهر از قدرت خویش همه را شوک و مبهوت کرد، هرچند این بهت بخاطر نتایج داوری فیلم‎های جشنواره ای باشد که هنوز نحوه‎ی انتخاب فیلم‎هایش مبهم است و نامعلوم و زیرسؤال.

سینماروزان/مهدی فلاح‌صابر: جدایی بودجه خوار بین الملل از فجر که جزو تصمیمات رییس معزول سینما بود بعد از حذف او از سینما همچنان ادامه دارد و همچنان به هنگامه برگزاری جداگانه بین الملل است که انتقادات فراوان به کیفیت آثار این جشنواره و دست چندم بودن آنها علیرغم صرف هزینه بالا برای برگزاری رخ می نماید.

امسال هم از این قاعده جدا نبود و به غیر از شمار قابل توجهی از مردودیهای جشنواره ملی فجر که وارد محفل جهانی فجر شده بودند سبد محصولات خارجی جشنواره هم پر شده بود از آثاری که اصلی ترین شرط شرکت در جشنواره که دست اول بودن است را نداشتند.

سعید مستغاثی منتقد قدیمی سینمای ایران در یادداشتی بلند این وجه از جشنواره را به شدت زیر سوال برده است.

بخشهایی از یادداشت سعید مستغاثی را بخوانید:

اگر جشنواره فیلم فجر می‌خواهد یک جشنواره واقعا جهانی ارژینال باشد، دعوت از فیلم‌ها و فیلمسازانی که با موضوعات صدبار تکرار شده، از جشنواره‌ها و فستیوال‌های دیگر بارها جایزه گرفته‌اند، نمی‌تواند زمین بازی این جشنواره باشد. چرا که در آن صورت نه آن فیلمسازان این جشنواره را فستیوال مهم و اصلی محسوب می‌کنند و نه فیلم‌های خود را در درجه نخست و برای نمایش اول و دوم و حتی سوم به آن می‌دهند.
از همین روست که اغلب فیلم‌های حاضر در بخش مسابقه اصلی جشنواره امسال یعنی همان «سینمای سعادت» یا «جلوه‌گاه شرق» پیش از این در جشنواره‌های ریز و درشت متعددی نمایش داده شده و جایزه گرفته و بعضا حتی به اکران عمومی هم درآمده‌اند. چنین وضعیتی ممکن است برای برگزار کنندگان جشنواره فیلم فجر اهمیتی نداشته باشد ولی به شدت از اعتبار جشنواره می‌کاهد. مانند این است که در بخش مسابقه همین جشنواره فیلم فجر که بهمن ماه برگزار می‌شود، فیلم‌هایی شرکت کنند که قبلا در سینماها نمایش داده شده‌اند. آیا مسئولین جشنواره چنین مسئله‌ای را می‌پذیرند؟!!
مثلا فیلم «دولتوف» که جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کرد، نه تنها در جشنواره‌های برلین و بلگراد و هنگ‌کنگ (که این دوتای اخیر فستیوال‌های درجه 2 و 3 به شمار می‌آیند) در سال قبل شرکت داشت، از 10 اسفند سال گذشته هم در روسیه و از 19 اسفند در استونی به اکران عمومی درآمد.

یا فیلم «ترانه سنگ» که جایزه ویژه هیئت داوران را به عنوان یکی از مهم‌ترین جوایز جشنواره دریافت کرد، از اسفند دو سال پیش تا آبان ماه سال گذشته در جشنواره‌های متعددی مثل کارلوویواری چک، گالوی ایرلند، میل ولی، لندن، هامبورگ، لس کابوس مکزیک و… شرکت داشته که نام برخی آنها حتی به گوششان هم نخورده! و از آبان گذشته نیز به نمایش عمومی درآمد.

و یا فیلم «پدر و پسر» که جایزه بهترین فیلم بخش جلوه‌گاه شرق را دریافت کرد، علاوه‌بر حضور در جشنواره‌های مختلف از 15 فروردین سال گذشته در سینماهای ویتنام به نمایش عمومی درآمد.
این درحالی است که حتی مجید مجیدی نیز نمایش اول فیلم اخیرش را به جشنواره فیلم فجر نداد و آن را ابتدا در جشنواره فیلم لندن به نمایش درآورد. این فیلم در حالی به عنوان فیلم افتتاحیه یعنی برگ برنده سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر به نمایش درآمد که قبل از آن، به جز لندن در فستیوال‌های متعددی مثل پوسان کره جنوبی، گوا در هند، پالم اسپرینگ و حتی در دوبی نیز نمایش داده شده! و قرار بود که اواسط اسفند ماه در تهران نیز به نمایش عمومی درآید که گویا به دلیل استقبال کم در خرید بلیط اینترنتی، نمایش عمومی آن به تعویق افتاد!! و گذار آن به جشنواره جهانی فیلم فجر افتاد و جایزه محمد امین را که بایستی به فیلم قبلی مجیدی می‌دادند، این بار به وی اعطا کردند!!!
حالا دیگر از حضور آثاری مانند فیلم پسا استعماری«شیر» ساخته گرت دیویس بگذریم که از 3 سال قبل، تقریبا کمتر سالن سینمایی در سراسر دنیاست که این فیلم را نمایش نداده باشد و DVD آن هم دو سال پیش در میان اکثر علاقمندان سینما دیده شد و بعید نیست در تلویزیون و شبکه خانگی نیز نمایش داده شده باشد!
به این ترتیب چه تفاوتی مابین بخش مسابقه سینمای بین‌الملل جشنواره فیلم فجر با بخش جشنواره جشنواره‌ها یا نمایش‌های ویژه آنکه مثلا برگزیدگان جشنواره‌های خارجی را نمایش می‌دهند، در نظر گرفته می‌شود؟ یعنی تنها اضافه کردن بخش‌ها مد نظر است و بس؟!!

سینماروزان: تأخیر در اجرا، بی نظمی در روند برگزاری و اجرای ضعیف رامبد جوان در اختتامیه محفلی موسوم به جهانی فجر با انتقاد رسانه های مختلف از چپ تا راست مواجه شده است.

روزنامه اصلاح طلب «شرق» با تیتر «مراسمی جدی با طعم خندوانه» درباره اختتامیه محفل نوشت: «سی‌وششمین جشنواره جهانی فیلم فجر» با اهدای جوایز خود در مراسمی در روز پنجشنبه، ششم اردیبهشت، به کار خود پایان داد. مراسم اختتامیه این جشنواره با یک‌ساعت تأخیر در تالار وحدت تهران با اجرای رامبد جوان آغاز شد. هرچند که اجرای او در این مراسم رسمی، هنری و فرهنگی، ‌یادآور برنامه «خندوانه» بود! بعد از پخش سرود جمهوری اسلامی ایران و تلاوت آیاتی از قرآن مجید، ‌جوان روی صحنه آمد و از همان بدو ورود با سلام و احوال‌پرسی تماشاگران را تشویق می‌کرد که همگی با صدای بلند پاسخ او را بدهند؛ رفتاری غیرقابل پیش‌بینی که تعجب خیلی‌ها را برانگیخت، چون چنین حرکتی در جمع سینماگران شناخته‌شده کمی بعید به نظر می‌رسید! گویی آقای جوان اجرای این مراسم جدی را با جشن تولد کودکان در مهدکودک اشتباه گرفته بود!

این روزنامه در جایی دیگر از گزارش خود آورد: اجرای پرغلط این مراسم تا حدی پیش رفت که کارگردان فیلم «معدنچی» به طعنه گفت: «چقدر خوب است به‌جای اینکه به هم بخندیم، ‌با هم بخندیم!» و دست‌آخر هم الیور استون بلافاصله مراسم را ترک کرد و ظاهرا اجرای موسیقی تلفیقی شهرام و حافظ ناظری را ندید! بعد از آن هم جوان با این جمله که «پخش این مراسم از تلویزیون به پایان رسیده» با خوشحالی و خنده خطاب به حاضران گفت که به‌زودی سری جدید برنامه خندوانه با اجرای جناب‌خان پخش خواهد شد و درباره فیلم سینمایی جدید خود نیز تبلیغ کرد!

روزنامه اصولگرای «کیهان» نیز با انتقاد از اختتامیه محفل جهانی نوشت: مراسم اختتامیه سی و ششمین جشنواره جهانی فیلم فجر پنجشنبه گذشته درحالی برگزار شد که بی‌نظمی و وقفه‌های پی‌در‌پی به خاطر ‌اشتباهات و جابجا شدن اسامی، محور اصلی این مراسم بود! یک بار مجری مراسم (رامبد جوان) در ترتیب اعلام اسامی خطا کرد و گفت که این ‌اشتباه به خاطر این بوده که برای اجرای مراسم تمرین کردند. اما این شروع ماجرا بود، چون خطاهای بعدی هم یکی پس از دیگری به وقوع پیوست. به طور مثال، به یکی از هنرمندان خارجی موقعی که خواست برنده یکی از بخش‌ها را اعلام کند، گفت که به او متن فارسی داده‌اند و به کنایه گفت که دفعه بعد، فارسی خود را تقویت خواهد کرد که بتواند متن‌ها را بخواند. همچنین در بخش دیگری، پس از خوانده شدن اسامی تقدیرشدگان یک بخش توسط یکی دیگر از مهمانان خارجی، مترجم مراسم اعلام کرد که «فکر کنم جایزه‌ها‌ اشتباه شده است». پس از آن هم یکی از تقدیرشدگان وقتی برای گرفتن لوح تقدیر خود روی صحنه آمد، هر چه منتظر ماند، خبری از لوح نشد تا اینکه مجری مراسم برای تلطیف این فضا و تا موقعی که لوح فرد تقدیر شده پیدا شد، با وی عکس سلفی گرفت! در ادامه نیز خلل‌های کوتاه دیگری در اجرای مراسم و اعلام اسامی برگزیدگان پیش آمد.

خبرگزاری اصلاح طلب «ایسنا» از دیگر رسانه های منتقد اختتامیه محفل جهانی بود. این خبرگزاری با ‌اشاره به ناهماهنگی‌هایی که در اهدای جوایز اتفاق افتاد، گزارش داد: این موضوع، انتقاد و تاسف حاضران ایرانی را در مراسمی که مهمانان خارجی زیادی هم حضور داشتند به همراه داشت. همچنین پوشش نامتناسب با یک مراسم رسمی همچون اختتامیه جشنواره فیلم فجر توسط برخی داوران و دست‌اندرکاران جشنواره نیز باعث تعجب و انتقاد شده بود؛ آن هم در شرایطی که تقریبا تمام مهمانان خارجی با لباس رسمی به تالار وحدت آمده بودند.

سینماروزان: رضا میرکریمی هرچقدر هم که تلاش کرد از ویژگیهای «جهانی» محفل هشت میلیاردی بین الملل فجر بگوید، باز دم خروسهای «محلی» این محفل بود که رخ داد.

از اصرار بی دلیل بر حضور محمدصادق آقازاده اش به عنوان مدیر پشتیبانی این محفل گرفته تا رپورتاژ خبری برخی کارمندان دون پایه محفل برای آقازاده، از به کار گماردن فرهاد اصلانی و مریلا زارعی، دو بازیگر آخرین فیلمش «دختر» به عنوان داوران محفل گرفته تا توزیع مدیریتهای متعدد محفل میان دوست و آشنایانی که سالهاست در بدنه سینما حرفی برای گفتن ندارند.

از باز کردن در محفل برای ورود کلی تله فیلم مردودی در فجر ملی گرفته تا شاخ و برگ دادن الکی به محفلی که حتی پنج فیلم مطرح خارجی برای رونمایی نداشت، تا انتشار بولتنهای کاغذی پرهزینه مجیزگو توسط فیلمنامه نویسان شکست خورده، به جای غنا بخشیدن به سامانه مجازی محفل ، همه و همه نقض غرض «جهانی» شدن بود!

پایان‌بندی محفل هم اعطای جوایز به آثاری به شدت زیر حد متوسط نظیر «هت تریک» و «درساژ» و «آگا» بود که بعید است حتی در پخش تلویزیونی هم مخاطب چندانی داشته باشند چه برسد به اکران سینمایی. در این میان ماهور آقازاده سیروس الوند برای ایفای تیپ دختری مظلوم در «هت تریک»، که از «ملی…»میلانی تا «چهارراه استانبول»مصطفی کیایی مدام بازنشر شده جایزه بهترین بازیگر زن را گرفت و تقدیر شد!چرا؟ چون ایشان بازیگر فیلم «دختر»میرکریمی بوده؟؟؟

فهرست کامل برگزیدگان محفل موسوم به جهانی فجر به شرح زیر است:

*️جایزه صلح

–دیپلم افتخار به فیلم «معدنچی» به کارگردانی هانا اسلک محصول اسلوونی و کرواسی

–جایزه صلح جشنواره برای یک عمر دستاورد هنری به ریتی پان کارگردان کامبوجی

*️جایزه نتپک

–فیلم «هندی و هرمز» به کارگردانی عباس امینی از ایران

*️جایزه بین الادیان

–فیلم «گندم» به کارگردانی سمیح کاپلان اوغلو محصول ترکیه، آلمان، فرانسه، سوئد و قطر

️*جایزه بهترین فیلم اول
–فیلم «درساژ» به کارگردانی پویا بادکوبه از ایران

*️جایزه محمد امین (ص)
–مجید مجیدی برای فیلم «آن سوی ابرها» محصول هند

*️جوایز آسیایی

–بهترین فیلم کوتاه: «بچه خور» به کارگردانی محمد کارت محصول ایران

–بهترین کارگردان: مریم بحرالعلومی برای فیلم «پاسیو» از ایران

–جایزه بهترین فیلم آسیایی: «پدر و پسر» به کارگردانی دونگ دینگ لونگ محصول ویتنام

*️جوایز مسابقه بین الملل

–لوح تقدیر به فیلم «آقای گوزن» به کارگردانی مجتبی موسوی محصول ایران

–جایزه بهترین فیلم کوتاه به فیلم «وفاداری» به کارگردانی تاتیانا فدوروسکایا محصول روسیه

–جایزه ویژه هیات داوران به ریچارد کندریک فیلمبردار فیلم «ترانه گرانیت» محصول ایرلند و کانادا

–جایزه بهترین بازیگر زن برای ماهور الوند بازیگر فیلم «هت تریک» محصول ایران

–جایزه بهترین بازیگر مرد برای لئون لوچف بازیگر «معدنچی» محصول اسلوونی و کرواسی

–جایزه بهترین فیلمنامه برای رامتین لوافی برای فیلم «هت تریک» محصول ایران

–جایزه بهترین کارگردانی برای الکسی گرمن جونیور برای فیلم «دولتوف» محصول روسیه، لهستان و صربستان

–جایزه بهترین فیلم برای میلکو لازاروف برای فیلم «آگا» از بلغارستان، آلمان و فرانسه

سینماروزان/مهناز خدادوست: ساعاتی بعد از نخستین حضور الیور استون کارگردان فیلم ضدایرانی «اسکندر» در محفل 8میلیاردی جهانی فجر، سینماروزان در تحلیلی بر نیش و کنایه این کارگردان به جریان سینمای جشنواره ای ایرانی، پرسشهایی را طرح کرد در میزان آشنایی استون با اصغر فرهادی و جعفر پناهی و همچنین نقطه نظر وی درباره حضور هفت سال قبل فرزندش «شان استون» در ایران.(اینجا را بخوانید)

در نشست پرسش و پاسخ الیور استون با اهالی رسانه دقیقا همین پرسشها بود که بازتابی پررنگ یافت و استون به موازات نقد قبلی که بر سینمای کند جشنواره ای داشت صراحتا اعلام کرد نه پناهی را میشناسد و نه اصغر فرهادی را.

استون پیرامون ممنوع الخروجی جعفر پناهی که علیرغم پذیرفته شدن فیلمش نخواهد توانست در جشنواره کن2018 حضور داشته باشد بیان داشت: من پناهي را نمي‌شناسم، اما براي يك فيلمساز تنها بايد ساختن فيلم مهم باشد. براي عرضه فيلم شايد بايد در جايي حاضر باشي ولي مهم فيلم ساختن است اما من درباره مسائل سياسي پناهي خبر ندارم و نمي‌توانم اظهارنظر كنم.

استون با تأکید دوباره بر کسالت بار بودن فیلمهای جشنواره ای ایران گفت: من به طور خاص نگفتم فيلم‌هاي ايراني و هندي و منظور من آن دسته از فیلمهای این دو کشور بود که مدام به جشنواره ها میروند بود؛ منظورم فيلم‌هاي جشنواره‌اي بود كه روند كلي آنان كند است. من در جمع دانشجويان حرف مي‌زدم كه به آنان مي‌گفتم بهتر است فيلم‌هايشان هيجان‌انگيز و داراي تنش و كنش باشد. شما بيلي وايلدر را مي‌شناسيد، او از من انتقاد كرد كه چرا 5/3 ساعت درباره نيكسون فيلم ساختي و معلوم است كه او فيلم كوتاه دوست داشت. من فيلم نيكسون را هنوز دوست دارم.

الیور استون درباره تأثير جوايزي چون اسكار و گلدن گلوب و ارزش سياسي آن در اهدايشان به ايرانيان گفت: نمي‌توانم با دانش و تجربه جمع‌آوري آرا در اسكار سخن بگويم. برخي از اين فيلم‌ها سياسي نيستند.

وقتي خبرنگاری به استون گفت كه سينماگر ايراني اصغر فرهادي هم جايزه اسكار را برده است، او با تعجب از امير اسفندياري(مدير امور بين‌الملل فارابي) كه در كنارش نشسته بود پرسيد: فرهادي كيست!؟؟

کارگردان فیلم ضدّایرانی «اسکندر» پیرامون حضور فرزندش در ایران و بستنی طلا خوردن در برج میلاد در کنار شماری از نیروهای موسوم به ارزشی بیان داشت: فارغ از همه حواشی پسرم كه چند سال پيش به ايران آمد تعريف و تمجيد‌هاي زيادي از ايران كرد و من دوست داشتم حتماً يك روز به ايران بيايم و امروز خيلي خوشحالم كه اينجا هستم.

سینماروزان: در روزهای برگزاری جشنواره موسوم به جهانی فجر کمتر رسانه اصلاح طلبی را دیده ایم که ایرادات این جشنواره را طرح کنند و به جایش در این تیپ رسانه ها بر ویژگیهای متمایز این جشنواره تأکید شده است.

به گزارش سینماروزان به تازگی اما روزنامه اصلاح طلب «شرق» در یادداشتی به بهانه این جشنواره به یکی از مهمترین ایرادات این جشنواره کاملا متصل به بیت المال که استفاده از حلقه ای ثابت برای مدیریت آن است اشاره کرده است و در چرایی تبدیل کردن این جشنواره به مونوپلی برای ورود افراد خاص به آن و عدم اعتقاد به همفکری برای مدیریت طرح پرسش کرده است.

متن تحلیل «شرق» را بخوانید:

اتحادیه خودیها و شوق جهانی شدن

به نظر مي‌رسد كه «جشنواره جهاني فيلم فجر» در اين چندسالي كه به طور مستقل، در زماني جدا از دهه فجر برگزار مي‌شود، به تدريج تعدادي مخالف جدي پيدا كرده است. در مورد نقاط مثبت و منفي منفك‌شدن اين جشنواره از بخش داخلي مي‌توان بحث اساسي كرد كه در اين يادداشت جايش نيست. قاعدتا هر رويدادي كه بتواند زمينه‌ساز ارتقاي فرهنگي و ارتباط هرچه‌گسترده‌تر با جامعه جهاني شود را بايد ارج نهاد. در شرايطي كه از طريق سينما مي‌توان به يك زبان فرامليتي در جهت پيوند فرهنگ‌ها و قوميت‌ها و هم‌صدايي با مفاهيم عميق انساني رسيد، موضع‌گيري منفي، جناحي و افراطي نسبت به اين‌گونه رويدادها فاقد هرگونه توجيه منطقي است. پس لااقل شخص نگارنده با نفس برگزاري جشنواره جهاني فيلم فجر با درنظرگرفتن بضاعت ما در موقعيت كنوني و ميزان محدوديت‌ها و خطوط قرمز كه مانع از رسيدن چنين جشنواره‌اي به استانداردهاي واقعي جهاني مي‌شود، مشكلي ندارد.

ما در فاصله سال‌هاي 50 تا 56 قبل از انقلاب «جشنواره جهاني فيلم تهران» را داشتيم كه با توجه به بنيه مالي وزارت فرهنگ و هنر در آن دوران و نبود سانسور و محدودیت نمایشی بعضی فیلم‌ها و تنوع در برنامه‌ریزی و حضور میهمان‌های سرشناس خارجی، قابلیت تبدیل‌شدن به یک جشنواره رده «الف» را پیدا کرده بود. در نگاهی واقع‌بینانه، این جشنواره برای قشر فرهنگی و دانشجو و علاقه‌مندان جدی سینما به صورت یک پاتوق فرهنگی درآمده بود و همه‌ساله در ماه آبان با شوروشوق برای برگزاری آن لحظه‌شماری می‌کردند. اما باید بپذیریم که شرایط حاکم بر جامعه ما در سال‌های اخیر و بحران و تحریم اقتصادی که امکانات معیشتی شمار قابل‌توجهی از اقشار مطرح را مختل كرده است، قابل قیاس با آن دوران ماضی نیست.
روی همین اصل، به‌طور اجتناب‌ناپذیری باید برخی از مسائل را در چرخه عدالت مدنظر قرار داد و از ولخرجی‌های بی‌مورد پرهیز کرد. حال با این پیش‌زمینه و واقعیات عینی دوران معاصر بايد پرسيد جشنواره‌‌اي كه آن جولان‌دهي مطلوب برای جهانی‌شدن را به دلایل مختلف ندارد، در چه محدوده‌ای ‌باید برگزار شود؟

متأسفانه جشنواره جهانی فیلم فجر به دبیری رضا میرکریمی در این‌ سال‌ها همواره از نظر هزینه‌ها و ردیف بودجه و شیوه سیاست‌گذاری و تقسیم کار و مسئولیت‌های تفویض‌شده به افراد و نحوه برگزاری جلسات آموزشی و پژوهشی و ورک‌شاپ‌ها و انتخاب داوران بخش‌های مختلف به‌گونه‌ای عمل کرده که به دست مخالف‌خوان‌ها مستمسک داده است. مثلا یکی از اشکالات اساسی این شیوه مدیریت، انحصاری‌عمل‌کردن و بها‌دادن به «مونوپولیسم» و عدم اعتقاد به هم‌فکری با طیف‌های مختلف فرهنگی هنری در جامعه سینمایی است.

به‌همین‌خاطر، در این سه سال با مجموعه‌ ثابتی از آدم‌ها در این حوزه استحفاظی رو‌به‌رو هستیم. به‌عنوان یک نمونه قابل‌ایراد دیگر، چرا نباید در ترکیب داوران حتی یک منتقد سینمایی وجود داشته باشد؟

سینماروزان: فیلم تازه مجید مجیدی با نام «آن سوی ابرها» بدون حضور کارگردانش به عنوان فیلم افتتاحیه جشنواره موسوم به جهانی فجر اکران شد و همین مجالی را فراهم کرده برای سنجش عیار کیفی فیلم توسط اهالی رسانه؛ سنجشی که بیشتر بار منفی را متوجه فیلم کرده است.

به گزارش سینماروزان روزنامه اصلاح طلب «شرق» در قسمتی از تحلیل کوتاه خود درباره «آن سوی ابرها» نگاشت: فیلم مجیدی که تماما در هند و با عوامل هندی ساخته شده، مثل فیلم قبلی او،  فاقد ارزش هنری و بی‌نیاز از نقد و بررسی‌ است، زیرا فیلم متوسطی‌ است، در حوزه سینمای عامه‌پسند قصه‌گو، بدون هیچ امتیاز فرمال و محتوایی.  فیلم «آن سوی ابرها»،  می‌تواند به‌مثابه تمرینی متوسط برای ورود به بازار جهانی دیده شود، بی‌آنکه نیازی به بزرگ‌نمایی‌های بی‌دلیل و بی‌نتیجه باشد.

روزنامه اصلاح طلب «اعتماد» در بخشی از تحلیل خود پیرامون فیلم تازه مجیدی نوشت: مجيدي روي خط خطرناك تكرار دارد حركت مي‌كند، اگر فيلم بعدي او حرف تازه، كشف تازه يا خلاقيت تماشايي نداشته باشد با ريزش مخاطبانش در داخل و خارج ايران مواجه مي‌شود. تنها كامنت غليظي كه مي‌توان درباره «آن‌سوي ابرها» نوشت اين است كه بسياري از سكانس‌هاي جذاب فيلم زيباي «باران» در فيلم «آن‌سوي ابرها» عينا تكرار شده است و تكرار، لبه تيغي براي مجيدي است كه در كمين اوست و اين (تكرار خود) براي فيلمسازي كه تازه مي‌تواند جوشش و كوشش را در اين سن باهم بياميزد خسران غيرقابل جبراني است.

سینماروزان: انتشار ریزهزینه های سال 96 خانه سینما در کنار انبوه پرسشهای بدنه صنف در چگونگی صرف نزدیک به 10میلیارد توسط سران صنف متبوع پرسشهایی جدی را مطرح نمود در چرایی هزینه کرد خانه سینما برای جشنواره جهانی فجر.

در ریزهزینه های سال 96 خانه سینما نزدیک به 6میلیارد بودجه برای جشنواره موسوم به جهانی فجر درنظر گرفته شده بود بدون اینکه کسی توضیح دهد چرا این بودجه باید به حساب خانه سینما واریز شود.

رضا میرکریمی دبیر محفل جهانی فجر به تازگی روی آنتن شبکه ششم سیما از واسطه گری خانه سینما برای دریافت بودجه محفل تحت امرش پرده برداشت. میرکریمی از این گفت که چون جشنواره‌اش هویت مستقل ندارد پس بودجه میلیاردی ابتدا به حساب خانه سینما می‌رود و بعد از خانه سینما به حساب محفل ایشان میرود.(اینجا را ببینید)

فارغ از آن که این سخنان یک اعتراف غیرمستقیم است به تنزل جایگاه خانه سینما در حد یک واسطه برای جابجایی بودجه دو پرسش جدی را شکل میدهد.

اول. هیأت مدیره خانه سینما از این واسطه‌گری چه سودی می‌برد؟ آیا حقی به عنوان واسطه گری پرداخت می‌شود؟؟

دوم. چرا میان بودجه آمده در ریزهزینه خانه سینما(5.8 میلیارد) با بودجه رسمی جشنواره که سامانه دسترسی آزاد به اطلاعات آن را منتشر کرد (8.4میلیارد) بیش از 2میلیارد اختلاف وجود دارد؟؟(اینجا و اینجا را بخوانید)

سینمارزوان: افتتاحیه جشنواره جهانی فجر با نمایش «آن سوی ابرها» فیلم تازه مجید مجیدی برگزار شد و کیک جشنواره با حضور رضا میرکریمی دبیرش بریده شد بدون آن که مجیدی در این افتتاحیه حاضر باشد!!!

به گزارش سینماروزان دست اندرکاران این جشنواره تلاش زیادی کرده بودند که با قرار دادن فیلم مجیدی در افتتاحیه بر ویژگیهای جشنواره ای که 8میلیارد خالص هزینه اش شده بیفزایند اما افسوس که حتی مجیدی هم در افتتاحیه جشنواره و رونمایی فیلمش حضور نداشت.

«آن سوی ابرها»ی مجیدی پیشتر قرار بود اواخر سال قبل روی پرده برود اما بعد از دو بار تعویق اکران در نهایت پخشش عقب افتاد و شورای اکران هم تأکید کرد که این فیلم بخاطر تعلیق اکران هیچ گاه نخواهد توانست با سرگروه اکران شود.

همزمان با خبررسانی برای اکران فیلم مجیدی و برای جلب توجه مخاطبان به این محصول یک اکران مردمی با حضور محمدرضا گلزار هم ترتیب داده شده بود و حتی مجیدی هم در آن اکران مردمی حاضر شد و به تعریف و تمجید گلزار پرداخت اما در نهایت «آن سوی آبها» وارد مسیر اکران نشد.

اینکه مجیدی در اکران مردمی «آن سوی ابرها» با حضور گلزار حاضر میشود اما در رونمایی فیلمش در محفل جهانی فجر غایب است چه دلیلی میتواند داشته باشد؟

آیا دست اندکاران محفل جهانی هنوز نمیدانند یکی از اصلی ترین ویژگیهای افتتاحیه جشنواره ای که میخواهد جهانی باشد همین حضور دست اندرکاران اصلی محصول افتتاحیه است؟ پس چرا نکوشیدند فیلمی را برای افتتاحیه گزینش کنند که لااقل کارگردانش در مراسم حاضر باشد. بماند که شرط دست نخوردگی آثار جشنواره هم نقض شده؛ چون فیلم مجیدی نه تنها پیشتر در جشنواره لندن به نمایش درآمده بلکه در پردیس کوروش و با حضور همین جناب گلزار اکران مردمی داشته است.

سینماروزان: محفل بین الملل فجر چهارمین دوره برگزاری جداگانه و با بودجه ویژه خود را از انتهای فروردین ماه آغاز خواهد کرد و بعد از حضور بازیگران «دختر»رضا میرکریمی دبیر محفل در هیأت داوران، حالا یک فیلم پشت خط اکران مانده ارگانی وارد بخش «جشنواره جشنواره ها» شده است.

به گزارش سینماروزان بخش «جشنواره جشنواره ها» از دیرباز محفلی بوده برای نمایش آثاری بوده که پیشتر در جشنواره های مطرح به نمایش درآمده اند ولی اعلام نام سه فیلم ایرانی امسال این بخش یک پرسش جدی را در هدف گزاری این بخش ایجاد کرده است.

فیلم های ایرانی «درساژ» ساخته پویا بادکوبه، «راه رفتن روی سیم» ساخته احمدرضا معتمدی و «هندی و هرمز» ساخته عباس امینی سه فیلم ایرانی بخش «جشنواره جشنواره های» محفل97 جهانی فجر هستند و در این بین فیلم «راه رفتن روی سیم» یا همان «بوف کور» پیشتر در هیچ جشنواره ای به نمایش درنیامده است.

«راه رفتن روی سیم» یک فیلم ارگانی است که با حمایت انجمن سینمای دفاع مقدس و مشارکت 630میلیونی فارابی تولید شده است؛ این فیلم دو سال بعد از تولید نه تنها نتوانسته بود در بخش ملی فجر پذیرفته شود بلکه حتی مجالی برای اکران عمومی هم نیافته بود! در این شرایط قرار دادن فیلم در بخش «جشنواره جشنواره ها» چه معنایی دارد؟ آیا بناست توجیهی تراشیده شود برای بودجه هنگفتی که فارابی و انجمن دفاع مقدس صرف تولید این فیلم کردند؟

برای ایجاد این توجیه بهتر نبود فیلم را در بخشی دیگر از جشنواره به نمایش درآورند که ناقض هدف‌گزاری نباشد؟؟ آیا احمدرضا معتمدی که برادر  شهید غلامعلی معتمدی از شهدای هفتم تیر و از نوادگان آیت الله  سیدعبدالحسین لاری است و البته سابقه حضور در شوراهای ممیزی تصویب فیلمنامه وزارت ارشاد اسلامی در  دهه ۶۰ و نیمه اول دهه ۷۰ را دارد خود واقف به بی‌ربط بودن حضور فیلمش در چنین بخشی نیست؟

سینماروزان/مسعود احمدی: اعلام نام هیأت داوران جشنواره جهانی(؟) فجر فارغ از عدم حضور چهره های سرشناس سینمای جهان، مخاطب را مواجه می‌کند با حضور دو بازیگر اصلی فیلم «دختر»میرکریمی در هیأت داوران.

به گزارش سینماروزان مریلا زارعی و فرهاد اصلانی که نقشهای اصلی «دختر» را بازی کردند هر دو در هیأت داوران جشنواره میرکریمی قرار دارند. مریلا زارعی داور ایرانی بخش مسابقه بین الملل است و فرهاد اصلانی داور جلوه‌گاه شرق.

به جز اینها محمود کلاری فیلمبردار قدیمی، حبیب احمدزاده مستندساز و همچنین یک روحانی هم به عنوان داور در جشنواره حضور دارد.

محمود کلاری داور بخش مسابقه بین‌الملل است، احمدزاده داور نتپک(شبکه ارتباطات و ارتقای سینمای آسیا) و حجت الاسلام محمدرضا زائری از روحانیون نزدیک به محمدباقر قالیباف و رییس مرکز فرهنگی سرچشمه از نهادهای منسوب به شهرداری، داور بخش بین‌الادیان است.

سینماروزان: نشست خبری جشنواره جهانی فجر بیش از هر چیز تحت تأثیر تلاشهای رضا میرکریمی در ذکر خیر جشنواره اش قرار داشت؛ تلاشهایی که بیش از همه میتوان آن را مرتبط دانست با افشای رقم بودجه حدودا هشت میلیاردی دوره پیش این محفل.

به گزارش سینماروزان رضا میرکریمی به مانند فیلمهایی که با بودجه های ارگانی میسازد و میکوشد به هنگام رونمایی یا اکران با حرف زدن درباره اثرش توجیه گر بودجه باشد درباره جشنواره موسوم به جهانی اش هم همین رویه را درپیش گرفت؛ او تا توانست از شاخ و برگهای باربط و بی ربطی گفت که به جشنواره منگنه شده تا لابد توجیه گر بودجه هنگفتش باشد و ادعاهایی را طرح کرد به شدت مناقشه برانگیز درباره تأثیرپذیری اروپاییان از جشنواره اش!!!

نقطه عطف نشست محفل میرکریمی جایی بود که تصویری از چارت سازمانی این محفل بر نمایشگر پشت وی قرار گرفت؛ تصویری که حکایت داشت از وجود بیش از صد منصب در یک محفل دولتی که خود گواهیست بر بار سنگین مالی این محفل بر گرده دولت.

میرکریمی وعده حضور الیور استون و سمیح کاپلان اوغلو یکی آمریکایی و دیگر ترک را در محفل جهانی داد و چند دقیقه ای هم تصویر استون را بر نمایشگر نشست، فیکس کرد تا سر سوزنی توجیه بتراشد بر تصمیم بودجه خوار جدایی بین الملل از فجر.

سینماروزان بخشهایی از اظهارات و ادعاهای میرکریمی در نشست جشنواره جهانی سی و ششم را مرور میکند:

–به دنبال دوست یابی برای سینمای ایران هستیم !

–به دنبال اتلاف هزینه نیستیم!

–رضایت مندی مخاطبان کار ما را برای برگزاری جشنواره راحت کرد!

— بیش از 160 عنوان فیلم از بیش از 50 کشور جهان در جشنواره حضور دارند!

–فیاپف گفت شما میتوانید گرید الف بگیرید اما وقتی گرید می گیرید که چند سال دیگر هم جشنواره را برگزار کنید.

–باید ده سال پایمردی کنیم تا این جشنواره، جشنواره شود!

–با حضور داوطلبین مردمی، جشنواره از حالت دولتی درآمد!

–به دلیل تورم، بودجه جشنواره ۸‌میلیارد تومان است ولی باز هم شرمنده مدیرانم می‌شوم!

–هر کدام از 1600 فیلم متقاضی 20 دلار برای ثبت نام پرداختند.{ یعنی کلا 32000 دلار و با احتساب دلار 4 هزار تومانی یعنی 68 میلیون که در برابر بودجه 8میلیاردی رقمی نیست؛ چیزی حدود یک درصد!!}

–علاقه به جشنواره های فرش قرمزی پرهزینه نداریم و به جایش صبغه علمی جشنواره را ارتقا دادیم.

–در هیچ بازار فیلمی در دنیا اعلام نمیشود چقدر فیلم فروخته شده و در اینجا هم اعلام نمی کنیم چقدر فیلم فروخته شده!! همین که حاضران بازار، پول بلیت هواپیمایشان را میدهند یعنی موفق بوده ایم.

–سال قبل بعد از توجه به سینمای بالتیک در جشنواره ما بود که اروپاییها هم به آن توجه کردند!

–یکی از رقبای منطقه ای ما به دلیل عصبانیت از کیفیت جشنواره ما، نماینده ما را به جشنواره اش راه نداد!

–با اوج تماس گرفتیم و خواستیم فیلم حاتمی کیا را نگاه دارد برای بخش مسابقه اما توجه نکردند و اکرانش کردند.

–فیلم مجیدی بالاتر از سطح سینمای هند است!

–استقبال مهمانان از پوستر جشنواره پارسال آن قدر بالا بود که مجبور شدیم مجددا پوستر را برایشان چاپ کنیم!

–به دنبال آن هستیم که رونمایی از دایره المعارف سینمای ایران را با بیش از 4500 فیلم انجام دهیم.

–برای جشنواره امسال 720 کارت خبرنگاری صادر شده!!

–اینکه خروجی دارالفنون چه شده را مازیار میری باید پاسخ دهد! البته هدیه برگزیدگان پارسال را پرداخت کرده ایم.

سینماروزان: با اعلام فهرست 31 فیلم حاضر در بخش بازار جشنواره جهانی(؟!) فجر مشخص شد اغلب آثاری که نتوانسته بودند حائز حضور در جشنواره فجر باشند و از جمله «سراسر شب»، «آستیگمات»، «آندرانیک»، «گرگ بازی»، «رضا» و… حالا در بازار  جهانی به دنبال راهی برای یافتن مشتری در آن سوی آبهایند.

به جز این، محصولات سازمان هنری-رسانه ای اوج و از جمله «به وقت شام»، «سوءتفاهم» و «تنگه ابوقریب» هم حضوری پررنگ در بازار دارند؛ به امید پیدا کردن محفل خارجی برای نمایش؟؟

احمدرضا معتمدی به غیر از «سوءتفاهم» از محصولات اوج، «راه رفتن روی سیم» که با مشارکت ویژه فارابی و انجمن دفاع مقدس تولید شد را نیز در بازار دارد.

فیلم 3ارگانی «سرو زیر آب» که با مشارکت حوزه و فارابی و تصویرشهر وابسته به شهرداری تولید شد هم در بازار حضور دارد. کمدیهای روتین «مارموز»کمال تبریزی و «به وقت خماری»محمدحسین لطیفی که بیشتر کارکرد داخلی دارند از دیگر فیلمهای حاضر در بازار است؛ حضور این چنین کمدیهایی در بازار جهانی(؟) به کدام هدف بوده؟؟

فهرست کامل فیلمهای حاضر در بازار به شرح زیرند:

آستیگمات (مجیدرضا مصطفوی)، آندرانیک (حسین مهکام)، اتاق تاریک (روح الله حجازی)، اردک لی (بهروز غریب‌پور)، بنفشه آفریقایی (مونا زندی حقیقی)، به وقت خماری (محمدحسین لطیفی)، به وقت شام (ابراهیم حاتمی‌کیا)، پاسیو (مریم بحرالعلومی)، تنگه ابوقریب (بهرام توکلی)، چهل و هفت (احمد اطراقچی، علیرضا عطاءالله تبریزی)، حکایت دریا (بهمن فرمان آرا)، دارکوب (بهروز شعیبی)، در وجه حامل (بهمن کامیار)، درساژ (پویا بادکوبه)، راه رفتن روی سیم (احمدرضا معتمدی)، رضا (علیرضا معتمدی)، سراسر شب (فرزاد موتمن)، سرو زیر آب (محمدعلی باشه آهنگر)، سوء تفاهم (احمدرضا معتمدی)، سورنجان (محمدرضا رسولی)، فیلشاه (هادی محمدیان)، کار کثیف (خسرو معصومی)، گرگ بازی (عباس نظام‌دوست)، لکنت (محمدرضا حاجی غلامی)، مارموز (کمال تبریزی)، ماهور (مجید نیامراد)، مغزهای کوچک زنگ زده (هومن سیدی)، موریانه (مسعود حاتمی)، هت تریک (رامتین لوافی)، هندی و هرمز (عباس امینی)، یک کیلو و بیست و یک گرم (رحیم طوفان) .

سینماروزان/مهناز خدادوست: «آشغال‌های دوست داشتنی»محسن امیریوسفی که در سال ۱۳۹۱ بعد از دریافت پروانه ساخت به فیلمبرداری رسید ولی بعد از شش سال هنوز اجازه اکران عمومی نیافته است به بخش بین الملل فجر هم که سعی کرده با استفاده از آثار ایرانی، خلأ آثار معتبر و دست اول خارجی را جبران کند راه نیافت.

به گزارش سینماروزان اگر در دیگر جشنواره های داخلی نپذیرفتن فیلم به دلیل دیده نشدن توسط هیأت انتخاب بود، حالا در جهانی فجر «آشغالها…» بررسی شده و به دلیل کیفیت پایین رد شده است!!!

سینماروزان/مسعود احمدی: تازه ترین فیلم مجید مجیدی با نام «پشت ابرها» یک بار بنا بود 25 بهمن ماه و بار دیگر بنا بود دوم اسفندماه روی پرده برود و در نوروز هم روی پرده بماند و برای این اکران هم تبلیغات محیطی مکفی انجام شده بود و هم یک اکران خصوصی با حضور محمدرضا گلزار(!!!) تدارک دیده شده بود.

به گزارش سینماروزان هرچند دست اندرکاران پخش «پشت ابرها» آماده نبودن نسخه دوبله را دلیل عدم اکران دانستند اما عدم اقبال مخاطبان به پیش خرید اینترنتی بلیت فیلم نیز از جمله دلایلی بود که رسانه‌ها به عنوان دلیلی بر تعلیق اکران اعلام نمودند.

به دلیل انصراف از اکران، «پشت ابرها» قاعدتا تا شش ماه بعدش که می‌شود شهریور آینده نمی‌تواند اکران شود و بعد از آن هم باید بدون سرگروه اکران شود.

این عدم اکران مواجه شد با تلاش دست اندرکاران بخش بین الملل فجر برای نمایش این فیلم در جشنواره پرهزینه‌شان که فیلم خارجی معتبری هم برای رونمایی در آن وجود ندارد و حالا بنا شده «پشت ابرها» در روز سی فروردین در افتتاحیه این جشنواره روی پرده برود.

فیلم مجیدی البته رونمایی اش را در جشنواره جهانی فجر انجام نخواهد چراکه پیشتر و در ابتدای پاییز سال گذشته این فیلم در جشنواره لندن رونمایی شد چندین نمایش داشت و البته نتوانست سهمی در جوایز داشته باشد و حالا به این طریق بناست رونمایی داخلیش را انجام دهد.

سینماروزان: بخش بین‌الملل فجر، چهارمین دوره برگزاری مجزای خود از جشنواره فجر را تجربه می‌کند و در این ماهها و به خصوص بعد از افشای صرف هزینه 8میلیاردی برای این محفل، پرسشهای قبلی درباره چرایی این جدایی پرهزینه پررنگتر شده است.

به گزارش سینماروزان روزنامه فرهنگی-اجتماعی «جام جم»، در تحلیلی پیرامون تازه‌ترین دوره جشنواره جهانی فجر و با تمرکز بر اخبار منتشره این محفل که بخش عمده اش به اخبار حضور محصولات ایرانی در آن بازمیگردد پرسشهایی کلیدی را پیش روی دست اندرکاران جشنواره قرار داده است.

متن تحلیل «جام جم» را بخوانید:

اگر در روزهای گذشته به اخبار منتشره درباره جشنواره جهانی فجر نگاهی انداخته باشیم می‌بینم که بخش عمده فضاسازی رسانه‌ای این جشنواره نه به خاطر توجه به محصولات مطرح سینمای جهان بلکه به خاطر محصولاتی ایرانی است که به دلایل مختلف به جشنواره ملی فجر راه پیدا نکرده‌اند.

در روزهای گذشته مدام اخباری شنیده ایم درباره رونمایی کمدی تازه کمال تبریزی با نام «مارموز» در جشنواره جهانی یا حضور فیلم اخیر فرمان آرا «حکایت دریا» در این جشنواره! خبرسازی درباره رونمایی از یک کمدی عطارانی با عنوان «هزارپا» در جشنواره جهانی فجر از دیگر اخبار این گونه است. به مانند ادوار پیشین خبرسازی درباره افتتاحیه این جشنواره جهانی با آثار متأخر اصغر فرهادی و مجید مجیدی نیز در این زمره جای می گیرد. بماند که کلی از فیلمهای گمنام و کم نام و نشان که نتوانسته اند به جشنواره ملی راه یابند هم سهمی دیگر از این خبرسازیها را به خود اختصاص داده اند.

اینکه جشنواره ای با پسوند جهانی چطور بعد از سه دوره برپایی و حمایت مالی دولت و یک قلم صرف حدود هشت میلیارد بودجه برای آخرین دوره، هنوز نتوانسته با تمرکز بر فعالیتهای بین‌الملل خود توجه‌ساز شود و برای خبرسازی باید دست به دامن محصولات داخلی شود جای سوال دارد؟؟

مگر هدف از برگزاری این جشنواره، تسهیل شرایط حضور محصولات معتبر سینمای جهان در ایران نبود؟ پس چرا به اینجا رسیده‌ایم که باید مهمترین خبرسازیهای محفل جهانی فجر درباره حضور فیلمهای جامانده از بخش ملی در این جشنواره باشد؟ دست‌اندرکاران جشنواره جهانی فجر هنوز که هنوز است و در حالی که چهارمین دوره مستقل و با بودجه ویژه را در پیش دارند از رونمایی حداقل سه محصول معتبر جهانی و دیده‌نشده عاجزند.

در این اوضاع و احوال برگزارکنندگان تکیه می‌کنند بر آمار کمّی و مثلا اینکه از 50 کشور جهان تقاضای حضور در جشنواره وجود دارد اما حتی یک خبر نمی‌آید که فلان فیلمساز مطرح بناست در جشنواره حضور پیدا کند یا بهمان محصول استراتژیک بناست رونماییش را در جشنواره جهانی انجام دهد.

یعنی از این حیث حتی از جشنواره‌هایی مانند مقاومت و عمار که یکی با رونمایی فیلم «پادشاه شنها»نجدت انزور و دیگری با حضور فیلمسازی مانند «میگل لیتین» کوشیده قدمهایی در راه تأثیرگذاری بین المللی انجام دهد عقبتر است. آن هم در اوضاع و احوالی که بودجه برگزاری جشنواره های عمار و مقاومت 30 درصد جشنواره جهانی هم نیست و سیاهه مدیران و مشاوران و معاونان جشنواره جهانی که همه هم لابد حقوق‌بگیر جشنواره‌اند به حدود 30 نفر رسیده است!!!

بناست چه کنیم؟ ادامه این مسیر نادرست یا اصلاح مسیر؟

به نظر می رسد در آستانه برگزاری چهارمین دوره مستقل بین الملل فجر نیاز داریم به بازبینی اهدافی که روز اول برای این محفل معرفی شد.

ادامه مسیر با روند فعلی به هر جایی برسد به جهانی شدن که هیچ حتی به منطقه ای شدن سینمای ما منجر نمی شود.

سینماروزان/حامد مظفری: ماجرای رونمایی از تازه ترین فیلم ابوالحسن داوودی «هزارپا» که با مشارکت موسسه گلرنگ‌رسانه تولید شده به ماجرایی پیچیده بدل شده است؛ در حالی که فیلمبرداری «هزارپا» اواخر تابستان به پایان رسیده و تدوین فیلم همزمان با فیلمبرداری آغاز شده بود اما فیلم به جشنواره فجر نرسید!!

به گزارش سینماروزان پیش بینی می شد که «هزارپا» به جشنواره فجر داده نشده تا اکران نوروز97 را قبضه کند اما در آستانه اکران نوروز هم نامی از «هزارپا» در فهرست گزینه های نوروزی نیست و فیلمیران که پخش «هزارپا» را برعهده گرفته به احتمال زیاد کمدی «تکزاس» را به جای «هزارپا» در اکران نوروزی خواهد داشت.

در این اوضاع کنار هم گذاشتن دو اظهارنظر متناقض از کارگردان فیلم هم بر حجم پرسشها می افزاید. ابوالحسن داوودی اول اسفندماه در گفتگویی با «ایسنا» بیان داشته بود: از ابتدا اعلام کرده بودم براساس تجربه و تشخیص خودم ترجیح می‌دهم «هزارپا» بدون نمایش در جشنواره فجر به اکران عمومی برسد؛ این در حالی است که بسیاری دیگر از فیلم‌هایم در زمان شرکت در جشنواره و نیز اکران عمومی با استقبال مخاطبان روبرو شده است اما برای این فیلم به نظر بهتر بود بی واسطه جشنواره  پس از ساخت به اکران عمومی برسد. این مسئله هم ارتباطی به خوب یا بد بودن جشنواره فجر ندارد چون جشنواره فیلم فجر به هر حال ویژگی‌هایی دارد که برای بعضی فیلم‌ها مفید است و برای برخی دیگر از فیلم‌ها مفید نیست. برای من براساس تجربه مستقیمی که داشتم و اینکه فیلم «زادبوم» با وجود چهار جایزه‌ای که از همین جشنواره گرفت، دچار حاشیه شد و چند سال در محاق توقیف قرار گرفت،  عقل حکم می‌کرد که از یک سوراخ دوبار گزیده نشوم.

ابوالحسن داوودی کمتر از ده روز بعد در نهم اسفندماه باز هم در گفتگو با «ایسنا» با بیان اینکه احتمال دارد فیلم خود را اردیبهشت ماه سال آینده در جشنواره جهانی فجر شرکت دهد، درباره متقاضی نشدن در اکران نوروزی گفت: واقعیت این است که هیچوقت اهل تعریف کردن از خودم و کارم نبودهذام، اما این بار مجبورم بگویم که براساس تجربه، فکر میکنم آخرین فیلمم  «هزارپا» نیازی به اکران نوروز یا هر اکران ویژه دیگری ندارد چون ویژگیهایی دارد که به نظر می رسد  در هر زمانی میتواند به جذب گستره مطلوب مخاطب و حتی رکوردشکن دست یابد.

اینکه داوودی یک بار از ارجحیت غیبت در جشنواره فجر می گوید و بار دیگر از احتمال در محفلی موسوم به جهانی فجر از کجا نشأت گرفته است؟؟

آیا وعده های رنگین دست اندرکاران جهانی فجر بوده که او را متمایل به حضور در این محفل کرده به خصوص که این محفل سال قبل نزدیک به 8 میلیاردی هم بودجه صرفش شد(!!) یا آن که مسأله در وسواسهای این کارگردان نهفته که هنوز به نسخه ای نهایی از فیلم نرسیده و سعی دارد بدون آشکار کردن آن درباره وضعیت فیلمش سخن گوید؟؟

سینماروزان/مسعود احمدی: پوستر اصلی سی و پنجمین جشنواره جهانی فیلم فجر با استفاده از عکسی قدیمی مربوط به دوران ورود سینما به ایران، رونمایی شد.

به گزارش سینماروزان این پوستر را ‌علی خورشیدپور طراحی کرده است و در ادامه نگاه فرهنگی هویتی است که در پوستر های دو دوره گذشته نیز مورد توجه قرار داشت.

این دوره از جشنواره جهانی در آستانه یکصد و بیستمین سال ورود سینما به ایران برگزار می شود و به همین مناسبت جشنواره جهانی برنامه‌های ویزه ای را طراحی کرده است.

سیدرضا میرکریمی که برای سومین سال دبیری جشنواره را بعهده دارد گفت: جشنواره جهانی فیلم فجر مهمترین رویداد فرهنگی ، هنری جمهوری اسلامی در عرصه بین الملل است که قدمتی سی و شش ساله دارد و در رویکرد جدید خود تقویت همکاری و تعاملات اسیایی و منطقه ای ، پیگیری اثرگذاری های متقابل سینمایی ، تقویت جنبه های علمی و حرفه ای سینمایی و حضور فعال در عرصه دیپلماسی فرهنگی را نیز مد نظر دارد.

این جشنواره از پایان سی‌و‌سومین دوره برگزاری خود و با حضور دبیر جدید صاحب دبیرخانه دائمی شد و در طول این سه سال ضمن برنامه ریزی و سازماندهی ارتباطات بین المللی ، سینمای روز دنیا را نیز زیر نظر دارد. میرکریمی تاکید کرد: برنامه ریزی‌ها برای برگزاری سی‌و ششمین دوره جشنواره از اردیبهشت‌ماه گذشته آغاز شده ولی ما به احترام جشنواره ملی فیلم فجر ، اطلاع‌رسانی جشنواره جهانی را تا پایان بهمن ماه به تعویق انداختیم.

میرکریمی اضافه کرد: باشگاه سی‌هزارنفری جشنواره و حضورعلاقه‌مندان مردمی ، دانشجویان. دانش اموزان و اهالی حرفه‌ای سینما و رسانه ها ملی و بین المللی پشتوانه برگزاری پر رونق جشنواره است ، و طراحی بخش های متنوع جشنواره نوید یک رویداد استاندارد و تراز مطلوب را می‌دهد. دبیر سی‌و‌ششمین جشنواره جهانی فجر گفت: جشنواره ی امسال متناسب با اهداف ملی ، منطقه ای و بین المللی خود از بخش‌های متنوعی برخوردار است و در کنار ارائه چشم‌اندازی از سلایق مختلف سینمایی جهان ،و توجه به سینمای جهان اسلام . کارگاه های علمی متعددی نیز برگزار می کند.

میرکریمی با توجه به موفقیت و اعتبار دو دوره گذشته جشنواره نزد محافل سینمایی و جشنواره‌های جهانی، امسال شاهد تقاضای گسترده برای حضور در جشنواره بودیم.

همچنین باتوجه به حضور تعداد بی شماری از مهمانان خارجی اعم از مدیران فستیوال ها،پخش کنندگان و خریداران فیلم ، با رشد چشمگیر درخواست فیلم‌های ایرانی برای شرکت در بخش های مختلف جشنواره و به خصوص بخش مرور سینمای ایران یا نمایش‌های بازار بین الملل روبرو هستیم.

آدرس سایت رسمی جشنواره Fajriff.com و پست الکترونیکی جشنواره film@fajriff.com است.

سی و ششمین جشنواره فیلم فجر، ۱۹ تا ۲۷ آوریل ۲۰۱۷ (۳۰ فروردین تا ۷ اردیبهشت۱۳۹۷) به دبیری رضا میرکریمی در تهران برگزار می شود.