درباره سریال “تاکسی” به تهیه‌کنندگی مجید صالحی/ بر چشم خوب رحمت/آخ برم راننده رو…  

سینماروزان/حامد مظفری: در باب خودرو-انسان آثار ایرانی مختلفی بوده و مشهورتر از همه تراژدی‌‌اش-صادق کرده‌ی ناصر تقوایی- و کمدی اش-زرد قناری رخشان بنی اعتماد و خوش رکاب علی شاه حاتمی. در وادی موسیقی قطعه‌ی راننده با ترجیع بند-آخ برم راننده رو/اون کلاچ و دنده رو- با صدای ایرج برای فیلم “جهان پهلوان”(اسماعیل ریاحی) و لب‌خوانی فردین بیشترین ادای دین را دارد به صنف راننده. قطعه ای که بعدتر همین جناب قیصر-که اخیرا به وطن آمد ولی زود برگشت نروژ- با تنظیم کوجی زادوری و کلیپی پر از دخترکان رنگارنگ آن را بازخوانی کرد. آن طرف آب هم که فت و فراوان درباره ارتباط انسان و خودرو ساخته‌اند از راننده تاکسی اسکورسیزی و دوئل اسپیلبرگ تا سری فیلم‌های تاکسی تا نمونه‌های انتزاعی مثل تصادم کراننبرگ و تیتان ژولیو دکورنو .

 

سریال “تاکسی” را مجید صالحی تهیه کرده براساس داستانکهایی که زمانی سروش صحت برای روزنامه اعتماد می‌نوشت. آن داستانکها گهگاه خیلی جذاب بود و در برخی موارد نیز بی‌مزه. مجید صالحی کوشیده بامزه‌ترین داستانکها را استخراج کرده و سریالی بسازد که هرچه هست بازی‌های یکدست و خوبی دارد و به‌‌خصوص محمدرضا صولتی که واقعا گل کاشته و لایق همان ترجیع بند “آخ برم راننده رو…”

 

“تاکسی” یک مزیت دیگر دارد و اینکه اپیزودیک است و با حفظ عنصر تاکسی و راننده، وقایع تازه شرح می‌دهد و وقت مخاطب را بی‌دلیل نمی‌گیرد و می‌شود هر قسمت را هر زمان و هر جا دید و اگر یکی را نبینیم چیزی از دست نداده‌ایم. فلسفی‌بازی سروش صحت و تلاش برای واردات گاو و تخم و مرغ و… همچنان هست و اینکه همچنان جماعتی هستند که برای این بازیگوشی‌های آگاهانه و جهت پرهیز از درغلتیدن به خالتور صحت، تفسیر میتراشند، لابد از بلاهت بقیه(!) است.

مجید صالحی شاید به خاطر جنس کار طنزی که کرده-بیشتر کنار عطاران و مایه های حاشیه ای- فهمیده عین جنس صحت را نمی‌شود به سریال همه‌فهم بدل کرد و برای همین است که در انتخاب بازیگر و به خصوص شخصیت پردازی راه عطاران را پی گرفته و آدم‌هایی را در “تاکسی” می‌بینیم که گرته از تیپ های اجتماعی اند.-مثلا علی مشهدی نماینده تیپ کارگر دل‌داده به روتین یا علی مصفا نماینده تیپ الکی‌خوش هرچه پیش آید خوش آید…

ریویوی حامد مظفری بر سریال تاکسی
ریویوی حامد مظفری بر سریال تاکسی

صالحی در داستان‌گویی نیز روان و بی ادا پیش رفته و از همان شروع اپیزود معلوم است که او حتی به دنبال پارودی-نظیر قطار ابدی و ریشخند این و آن- نیست و دلش می‌خواهد نوعی جوک‌گویی مینی‌مال را تجربه کند منتها با متریال صحت که قهقهه ساز نیست اما لبخند می‌سازد‌‌. لبخندی که شاید داغ نباشد ولی ولرم است و مصداق “بر چشم خوب رحمت”.

 

حامد مظفری
حامد مظفری