سینماروزان: در آستانه برگزاری انتخابات هیات مدیره خانه سینما، فهرست کاندیداهای حاضر در انتخابات در حالی به دست سینماروزان رسیده که آشکارا پانزده صنف مختلف از فهرست کاندیداتوری حذف شده‌اند.

به گزارش سینماروزان در میان صنوف محذوفه، صنوفی کلیدی همچون تهیه‌کنندگان، فیلمبرداران، تدوینگران، آهنگسازان، چهره‌پردازان، جلوه‌های ویژه و دوبلورها به چشم می‌خورد.

دلیل اصلی حذف این پانزده صنف، عدم ثبت در وزارت کار و نداشتن شناسه قانونی عنوان شده در حالی که صنف کارگردانان که آن هم هنوز شناسه قانونی ندارد، برای حضور در انتخابات کاندیدا دارد؛ آن هم بعد از اعتراضات شدید سه عضو مرکزی کانون کارگردانان به حذف بیش از سیصد کارگردان از صنف به بهانه کارگری کردن!!

…و اما فهرست کاندیداهای هیات مدیره

آتیلا پسیانی(بازیگران)، محمدرضا نیلی(بدلکاران)، بهمن اردلان(صنف صدا)، روانبخش صادقی(انیمیشن‌سازان)، علی نیک‌رفتار(عکاسان)، علی قائم‌مقامی(مدیران تولید)، پژمان مظاهری‌پور(کارگردانان مستند)، علیرضا نجف‌زاده(دستیاران)، امیرشهاب رضویان(کوتاه‌سازان)، مرتضی شایسته(پخش‌کنندگان)، مرتضی رزاق‌کریمی(تهیه‌کنندگان مستند)، محمدعلی نجفی(کارگردانان) و علی حسینی نقیبی(فیلمنامه نویسان) کاندیدای عضویت در هیات مدیره هستند.

کامران ملکی(منتقدان) و مسعود شرفی‌کیا(مدیران تدارکات) کاندیدای بازرسی هیات مدیره هستند.

سینماروزان: مشکلات اقتصادی و فقدان امنیت شغلی سینما در ماههای اخیر و به خاطر بروز کرونا چندبرابر شده و متاسفانه مدیران فرهنگی نیز به‌جای تعطیلی جشنواره‌ها و زیرمجموعه‌های بی‌فایده و سوق دادن بودجه‌ها به‌سمت ارتقای اقتصادی سینماگران، فقط نظاره‌گر نشیب اهالی سینمایند. از آن سو در خانه سینما هم مدیران علاقمندی که به سراغ رایزنی با نهادها و ارگانها جهت دریافت تسهیلات برای سینماگران بروند، به چشم نمی‌خورد!

به گزارش سینماروزان در این شرایط فرزاد موتمن کارگردان سینمای ایران در گفتگویی تفصیلی به‌زعم خود به انتقاد از ساختار سینمای ایران پرداخته است.

فرزاد موتمن با اشاره به انفعال تنها صنف سینمای ایران که مدام هم از دولت بودجه می‌گیرد به مجتبی اردشیری در فرهیختگان گفت: در شرایط فعلی که کرونا اقتصاد سینماگران را به استضعاف کشانده، شاید این توقع است که صنوف یا مثلا خانه سینما درکنار اهالی سینما باشد. اما درواقع خانه سینما در ایران هیچ محلی از اعراب و هیچ معنایی ندارد. این خانه زمانی معنا پیدا می‌کند که بتواند به فیلمساز خود در دوران بیکاری‌اش حمایت بدهد. سینمای ایران این اقتصاد را ندارد که بتواند این کار را انجام دهد، به همین خاطر خانه‌ای که نمی‌تواند در دوران کرونایی هم از سینماگران حمایت کند به درد نمی‌خورد و نبودش بهتر است چون لااقل آن زمان یک دفتر کمتر داریم. این دفاتر فقط بروکراتیک هستند، مثل فارابی!!

موتمن افزود: ما الان به بنیاد فارابی احتیاجی نداریم، فارابی به چه دردی می‌خورد؟ بنیاد فارابی تبدیل شده به جایی که برای یک عده از کسانی که پارتی دارند، شرایطی را فراهم می‌‌کند که فیلم بسازند و دیگران را ایزوله می‌کنند. ما چنین جایی را برای چه می‌خواهیم؟

فرزاد موتمن با اشاره به ضعف صنفی سینما تاکید کرد: خانه سینما را هم نمی‌خواهیم؛ این خانه به درد هیچ‌چیزی نمی‌خورد. خانه سینما باید بتواند وقتی که من بیکارم، ماهانه به من حمایت بدهد. نمی‌‌تواند بدهد پس به درد نمی‌خورد. سندیکا و تشکل صنفی، فرهنگ دارد که ما آن فرهنگ را نداریم. در فرانسه کارگرها از انقلاب فرانسه به بعد شوراهای کارگری داشتند، به‌همین‌خاطر سینمایش هم حالا سندیکا دارد و مشغول کار است. در کشوری که چنین سابقه سندیکایی وجود ندارد، شما هر دفتری به هر اسمی‌ که بگذارید، فقط یک تشکل بروکراتیک است برای بدبخت کردن همه. شورای داوری خانه سینما بزرگ‌ترین ظلم را به من کرده. این شورا چهار سال زندگی مرا از بین برده؛ دیوان بلخ است. چهار تهیه‌کننده که هیچ‌فیلمی نمی‌سازند، چهار فسیل برای ما تعیین تکلیف می‌کنند و قراردادهایی را که قانونی هستند، به‌رسمیت نمی‌شناسند.  ما به هیچکدام اینها احتیاجی نداریم.

موتمن ادامه داد: بعد از «آخرین‌بار کی سحر را دیدی» تا الان من هنوز حساب بانکی‌ام بسته است؛ به‌خاطر رای‌های خانه سینما چون رای فاجعه دادند. بازیگری که تولید فیلم را شانتاژ کرده، میلیون‌ها لطمه زده، روزها تولید فیلم را خوابانده، به او حق می‌دهند که پول بیشتری از دستمزدش را طلب کند و آن‌وقت تهیه‌کننده اصلی، آن پول را نمی‌دهد و چون پروانه‌ساخت به نام من بود، من گرفتار شدم و شورای داوری قرارداد مرا با آن تهیه‌کننده به‌رسمیت نشناخت. من هم این شورای داوری را به‌رسمیت نمی‌شناسم که به زندگی‌ام رحم نکرد. مخصوصا اینها را می‌گویم تا ببینید سیاست‌هایی که طی 13 سال اخیر به‌وجود آمده، چه‌اندازه ایجاد نفرت کرده!!

این کارگردان خاطرنشان ساخت: اینها پدر همه را درآورده‌اند. مهم‌ترین اشتباهی که سینمای ایران مرتکب شد، تاسیس خانه سینما بود. برای اینکه از همان ابتدا فقط تبدیل به یک مانع شد. من برای یک بیمه، چرا باید به خانه سینما مراجعه کنم؟ می‌روم در یکی از این دفاتر و بیمه می‌شوم. من بیمه شما را نمی‌خواهم هرچند با 64 سال هنوز بیمه نیستم. من نه بیمه هستم، نه زمینی گرفته‌ام، نه خانه‌ای گرفته‌ام، نه عیدی گرفته‌ام، نه سبد کالایی گرفته‌ام و… کلافه‌ام، کلافه.

این کارگردان با طرح ایرادات نظام تهیه‌کنندگی ایران بیان داشت: وقتی شرکت‌های فیلمسازی خودشان پول نمی‌گذارند و مثل معاملات ملکی دارند عمل می‌کنند، شرایط همین می‌شود. معاملات ملکی که خودش پول نمی‌دهد، بلکه به مشتری می‌گوید چهار خانه اینجا دارم و می‌رود نشان می‌دهد بعد قرارداد می‌بندد و پورسانتش را می‌گیرد. تهیه‌کنندگان ما الان همین کار را می‌کنند. می‌گویند پول بیاور که فیلم بسازیم. حالا 15 درصدش هم مال من است، چون من تهیه‌کننده‌ام. درآمد اینجاست و تازه وقتی پول می‌آید، آورنده را هم دور می‌زنند! چرا؟ چون درآمد در اکران نیست، درحالی‌که درآمد سینما باید در اکران باشد، این فساد می‌‌آورد، این باعث همه مشکلات شده، این باعث شده عده‌ای بیکار شوند، این باعث شده خانواده‌هایی متلاشی شوند، در سینمای ایران جنایت شده. این باعث شده عده‌ای بی‌دلیل خیلی باد کنند و این باعث شده برای فیلم‌های بعضی هر پارتی‌بازی ممکنی را انجام دهند و بعضی از فیلم‌ها را واقعا سرکوب کنند. اوضاع سینما خراب شده است خصوصا  طی 10 سال اخیر. ما الان در شرایط خیلی خیلی بدی هستیم، کرونا برای سینما موهبت بود، فقط سینما از آن درس نگرفت.

فرزاد موتمن با انتقاد از تبعیض در سینماماشین‌ها گفت: بدبختانه مافیا به سینماماشین هم راه یافته!! ما سه درایوین داریم که اغلب در جاهای پرت‌وپلا هستند و مردم حتی آدرس‌هایشان را هم نمی‌دانند و این خیلی دارد سختش می‌کند. درایوین راه انداختیم اما با همه قوا حمایتش نکردیم که بین مردم جا بیفتد. در این مدت فقط برای درایوین فیلم «خروج» تبلیغ شد و برای فیلم‌های دیگر هم اصلا هیچی؛ اکران در سکوت مطلق.

این کارگردان درباره اکران‌های محدود خارجی که اخیرا بدون رعایت کپی‌رایت راه افتاده، اظهار داشت: در شرایطی که ما داریم، نمایش فیلم خارجی بی‌معنی است. اکران فیلم خارجی موقعی معنا پیدا می‌کند که کمپانی‌ها بتوانند همزمان با اروپا، در اینجا دفتر داشته باشند و ما بتوانیم همزمان با آنها، فیلم‌ها را بدون سانسور نمایش دهیم. این اتفاق هم به‌لحاظ تحریم غیرممکن است و هم به‌لحاظ ممیزی، با این شرایط چرا باید نشان دهیم. درعین اینکه معتقدم باید فیلم خارجی نمایش داده شود و اصولا تماشای فیلم خارجی، حداقل برای کسی که می‌خواهد فیلمساز شود مهم‌تر از تماشای فیلم ایرانی است و درعین‌حال من مخالف نمایشش هم هستم! در شرایطی که مخاطب ایرانی، فیلم‌های خارجی را بدون سانسور و با قیمت‌ارزان، در فضای مجازی می‌تواند تهیه کند، آن‌وقت چرا باید برود در سینما و نسخه لت‌وپار آن فیلم را تماشا کند؟

فرزاد موتمن با گلایه از هزینه‌کرد بی‌حاصل برای برگزاری جشنواره‌های مختلف در ایران بیان داشت: من اصلا با جشنواره‌ها مخالفم. چرا در مملکتی که این همه مشکل دارد و سینماگرش حتی یک بیمه بیکاری ندارد، ۵۰ جشنواره ریزودرشت درست کرده‌اید و مدام میلیارد، میلیارد هزینه این جشنواره‌ها می‌کنید؟ چرا حتی با وجود تعطیلی جشنواره‌های جهانی به‌خاطر کرونا باز مدیران ایرانی به‌دنبال برگزاری جشنواره هستند؟؟ جشنواره‌ها به چه دردی می‌خورند و اصلا چه برآیندی داشته‌اند؟  جامعه ما جشنواره نمی‌خواهد، بگذارید اول صنعت داشته باشیم. ما ادا هستیم؛ فقط ادای همه‌چیز را در می‌آوریم و مدیران ما به جای صنعت سینما به فکر جشنواره‌اند!!

موتمن درباره پیشنهادش برای حل مشکلات سینمای ایران گفت: راهکار درست در ایران، تعطیلی سینماست. سینما را باید تعطیل کنند چون همه‌چیز درست می‌شود. بگویند سینما نمی‌خواهیم. حداقلش این است با این شرایط، نمی‌شود. مگر امارات سینما دارد؟ خیر؛ خب ما هم نداشته باشیم. چون از این چیزی که الان به اسم سینما داریم، بهتر است.

سینماروزان: پس از توییت پرویز فتاح رییس بنیاد مستضعفان درباره کمک به کولبران بود که برخی رسانه‌ها و سینماگران مستقل به روسای خانه سینما پیشنهاد دادند حالا که در جلب حمایت مکفی از مدیران فرهنگی عاجزند به سراغ رییس بنیاد رفته و از ایشان برای کمک به سینماگران استمداد جویند.

خوشبختانه مدیران خانه سینما این پیشنهاد را با گوش جان(!) شنیدند و بلافاصله به سراغ بنیاد رفتند و حدودا دومیلیاردی کارت هدیه بانک سینا گرفته و وعده توزیع آن میان سینماگران مستضعف را دادند.

در روزهای گذشته اخبار متناقضی درباره توزیع این کارت‌های هدیه شنیده شده و ازجمله اینکه شماری از روسای صنوف مختلف خانه سینما و شماری از سینماگران کارمند در مجموعه‌های دولتی هم از این کارت هدیه‌ها سهم داشته‌اند؟!

درستی این اخبار تایید نخواهد شد مگر آن که روسای خانه برای یک بار هم که شده شفاف‌سازی را پیشه کرده و فهرست کامل دریافت‌کنندگان کارت هدیه‌های بنیاد را منتشر کنند!

این بار با دفعات قبل تفاوت دارد و شفاف‌سازی باید حتما انجام شود چون این کارت‌های هدیه از بنیادی دریافت شده که پسوند “مستضعفان” را به‌دنبال خود دارد و حتی یک عدد از این کارت‌ها نباید به سینماگرانی برسد که در زمره مستضعفان نیستند!

البته که پرویز فتاح رییس بنیاد با نیت کمک به سینماگران مستضعف، شماری کارت هدیه دراختیار روسای خانه گذاشته ولی عدم شفاف‌سازی روسا درباره چگونگی توزیع این کارت‌ها ممکن است حسن نیت روسای نهادهایی نظیر بنیاد نسبت به کمک از طریق خانه سینما را از بین برده و در دفعات بعد حتی اگر بخواهند کمک کنند قید روسای خانه را زده و از مسیری دیگر وارد شوند.

پس روسای خانه برای حفظ اعتبار خود هم که شده هرچه زودتر شفاف‌سازی کنند که کارت‌های هدیه بنیاد را براساس چه مکانیزم و میان کدام دسته از سینماگران توزیع کرده‌اند؟

سینماروزان: افزایش دامنه شیوع کرونا در کشور سبب‌ساز تعطیلی سینماهای شهرستانها شده و رییس جمهور همین امروز به صراحت از مضر بودن برگزاری محافلی مثل جشنواره گفته است.

حسن روحانی گفت: تجمعات به طور کلی در وضعیت امروز غیرقابل قبول است. چه عزا چه عروسی، چه سمینار، چه جشنواره؛ همه اینها مضر است و حتی اگر برای کنکور هم وزارت بهداشت مشکلی داشته باشد برای آن تمهیدات بیشتری در نظر می‌گیرم!

در همین اوضاع منوچهر شاهسواری مدیرعامل خانه سینما به دیدار دبیر جشنواره‌ای با نام مقاومت رفته که در همین دوران کرونازده، اصراری عجیب شکل گرفته برای برگزاری آن.

اینکه هدف اصلی از دیدار شاهسواری با دبیر جشنواره مقاومت درست در روزی که رییس جمهور برگزاری جشنواره را “مضر” دانسته، چه بوده نامعلوم است ولی ذکر سوابق کاری دبیر جشنواره مقاومت هم خالی از لطف نیست.

مهدی عظیمی میرآبادی، معاون‌ نظارت سازمان سینمایی ارشاد در دوران معاونت سینمایی جواد شمقدری بود؛ یعنی همان هنگام که خانه سینما بسته شد و کلی هم انتقاد بر سر بی‌تفاوتی مدیران سینمایی وقت ارشاد نسبت به این تعطیلی را شاهد بودیم.

در آن دوران هیچ اظهارنظری علیه تعطیلی خانه را از عظیمی میرآبادی ندیدیم و اینکه حالا میرآبادی با مدیرعامل خانه سینما دیدار می‌کند، واقعا مایه تعجب است!؟

سینماروزان: شدت اوضاع بغرنج مالی صنف سینمای ایران روزبروز بیشتر و بیشتر می‌شود و متاسفانه نهادها و زیرمجموعه‌های سازمان سینمایی هم هنوز آژیر خطر را نشنیده‌اند که همچنان فقط نظاره‌گر اوضاعند و لبخند می‌زنند و انگار نه انگار که کارد به استخوان رسیده…

به تازگی رسانه مستقل “ملانصرالدین” گزارشی تکان‌دهنده ارائه داده از کارتن‌خوابی یک سینماگر پیشکسوت که از بخت بد گرفتار کرونا هم شده.

متن گزارش این رسانه را بخوانید:

متاسفانه یکی دیگر از اهالی سینما که تجربه زیادی در سینمای ایران دارد، توسط صاحبخانه اسباب و اثاثیه‌اش به خیابان ریخته شد و مجبور شده به کارتن‌خوابی!!

این در حالی است که این سینماگر به شدت درگیر بیماری کروناست و به علت نبود تمکن مالی نتوانسته خویش را تقویت یا از داروهای لازم استفاده کند. برای همین بعد از گذشت مدتها هنوز بهبودی پیدا نکرده است و متاسفانه هیچ حمایتی هم از سوی ارگانهای سینمایی یا خانه سینما نصیبش نشده.

وی مدتهاست با بیماری و گرفتاری دست و پنجه نرم می کند، اما مدیران سینمایی حتی نیم نگاهی نیز به او و سینماگران دیگر نداشته و ندارند و معلوم نیست درشرایطی که میلیاردها تومان فقط خرج پشتیبانی زیرمجموعه‌های سینماست چرا باید یک سینماگر به چنین فلاکتی بیفتد؟؟

سینماروزان: خانه سینما به‌خاطر بی‌تفاوتی رئوس به کارکرد رفاهی صنف در یکی از نازل‌ترین ادوار خود به سر می‌برد و هرچند اقلیتی در هیات مدیره هستند که به دنبال اصلاح امورند ولی درنهایت به‌خاطر آن که هدف غایی رفع گرفتاری‌های رفاهی نیست، طرفی نمی‌بندند.

سیدضیاء هاشمی رییس جامعه صنفی تهیه‌کنندگان در آستانه برگزاری مجمع عمومی خانه سینما، خواستار حذف حلقه تکراری بالادست خانه و ورود نیروهای مبدع و خلاق شده است.

سیدضیاء هاشمی با انتقاد از ثبت صنوف در وزارت کار به مهر گفت: خانه سینما هم اینک ۳۱ صنف عضو دارد که به دلیل همسو شدن با سیاست‌های دولت، صنوف را به عضویت در وزارت کار ترغیب کرده است اما نکته حایز اهمیت این است که صنوف هر کدام دارای تفاوت حقوقی و حتی تضاد منافع با یکدیگرند. به عنوان مثال صنف‌هایی چون کارگردانان و فیلمبرداران یا صنف‌های مشابه را که می‌توان کلاً نیروی کارگزار خواند، دستمزد بگیرند و تهیه‌کنندگان که سرمایه‌گذار یا نماینده سرمایه در عرصه سینما هستند، دستمزد دهنده‌اند.

وی ادامه داد: در این میان در یک گروه سینمایی دستمزدبگیران و دستمزددهندگان در کنار یکدیگر فیلم را تولید می‌کنند و مکمل یکدیگرند چگونه این صنوف بدون توجه به وضعیت آن‌ها می‌توانند در وزارت کار که اساساً سیستم آن به صورت کارفرما و کارگزار تعریف شده قرار بگیرند و به‌عنوان کارگران فصلی ثبت شوند.

این تهیه کننده سینما تاکید کرد: در دولت دهم وزیر علاقمند به سینما این پیشنهاد را به روسای سازمان سینمایی وقت و خانه سینما ارائه داد و این عزیزان هم برای اینکه هرچه سریع‌تر بتوانند در معادلات دولت قرار بگیرند آن را بی چون و چرا پذیرفتند.

وی بیان کرد: این در حالی است مرجع قانونی صنوف مرتبط با سینما و هنرهای نمایشی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است که در مصوبه شورایعالی انقلاب فرهنگی به شماره ۵۲۰ و در مورخ ۱۳۸۲/۴/۱۰ به این مساله اشاره شده است. هیچ تردیدی نیست که وزارت ارشاد به عنوان مرجع فعالیت‌های فرهنگی و هنری در کشور می‌تواند مرجع اصلی فعالیت صنوف باشد. متاسفم که هیات مدیره خانه سینما صنوف را ترغیب به ثبت در وزارت کار کرد. حال دلیل این اصرار چه بود؟ دلیل این اصرار را مرور کنیم: سازمان ثبت شرکت‌ها مجمع عمومی خانه سینما را با اعضای حقوقی که شماره ثبت ندارند، ثبت نمی‌کند. در نتیجه انتخابات خانه سینما و مدیریت آن رسمیت پیدا نمی‌کند. با این اوصاف برخی از صنوف برای آنکه بتوانند در مجمع عمومی حاضر شوند به وزارت کار مراجعه کرده و ثبت شدند اما این کار کاملاً با خاستگاه صنوف و نوع فعالیت وزارت کار مغایرت دارد.

هاشمی درباره اینکه در حال حاضر چه می‌توان کرد گفت: راهکار اساسی در این خصوص این است که صنوف دوباره به وزارت ارشاد به استناد مفاد مصوب در شورایعالی انقلاب فرهنگی بازگردند و در اسرع وقت خود را در وزارت ارشاد که مرجعی فرهنگی و هنری کشور است، ثبت کنند.

رییس جامعه صنفی تهیه‌کنندگان با اشاره به تشکیل مجمع عمومی خانه سینما و تغییرات احتمالی پیش‌نویس اساسنامه گفت: خانه سینما با هدف جمع شدن تمام صنوف سینمایی و ارائه خدمات رفاهی تاسیس شد، با تاسیس خانه سینما نیروهای علاقه‌مند به خدمات صنفی، توانستند از طریق این خانه امکاناتی برای اهالی سینما فراهم کنند اما خانه سینما نتوانست با اصلاح مناسبات درون صنفی، اصناف سینما را به یکی از ارکان سینمای ایران تبدیل کند و از ارتباط متقابل با دولت در عرصه سینما بازماند. خانه سینما هیچ گاه نتوانست با مجلس به‌عنوان قانون‌گذار ارتباط برقرار کند و موقعیت اصناف را مستحکم کند همچنین هیچ گاه حقی برای صنوف به دست نیاورد که بتواند طرحی برای احقاق آن به مجلس ارائه دهد.

وی با اشاره به رئوس خانه سینما تاکید کرد: متاسفانه هر بار تنها تلاش شد تا اوامر دولت را اجابت کرده تا بتواند به حیات خود ادامه دهد. در حالی که خانه سینما قدرت خود را از صنف می‌گیرد اما صنوف را به خواسته دولت ترغیب و مجاب به عضویت در وزارت کار کرد.

این تهیه‌کننده سینما توضیح داد: حال خانه سینما با همه فراز و نشیب‌ها مجمع عمومی را پیش رو دارد. که در این مجمع باید هیات مدیره و به تبع آن مدیرعامل خانه سینما تعیین شود. این مجمع نباید تحت تاثیر جوسازی‌ها قرار گیرد و باید به هر صورت که شده برگزار شود اما نکته حایز اهمیت این است که صنوف تلاش کنند تا برای رسیدن به اهداف صنفی از جوانان و افکار خلاق بهره ببرند تا عملکرد هیات مدیره خانه سینما را در دوره‌های پیشین مورد ارزیابی قرار دهند و تلاش کنند از نیروهای مبدع در ترکیب هیات مدیره بهره گیرند.

وی تاکید کرد: اگر روندی صعودی و موثر در امور صنفی خانه سینما دیده نمی‌شود به دلیل به مسند رساندن افرادی است که سال‌ها در این مناصب بوده و امتحان خود را پس داده‌اند. بهتر است نیروهای تازه نفس به هیات مدیره خانه سینما اضافه شوند تا امید فعالیت صنفی و رفاهی برای همه صنوف را شاهد باشیم.

هاشمی درباره تغییر احتمالی پیش‌نویس اساسنامه خانه سینما گفت: خانه سینما به دلیل دریافت بودجه از دولت، باید مدیرعامل آنکه در واقع کارگزار هیات مدیره است مانند رییس دولت ۲ دوره امکان ریاست داشته باشد اینکه با اضافه کردن تبصره به یکی از ماده‌های اساسنامه (ماده ۳۵) محدودیت انتخاب برای هر فرد در سمت مدیرعامل را برداریم کار پسندیده‌ای نیست اگر قرار است شاهد تحول و نوآوری در امور صنفی باشیم بهتر است از نیروهای کار آمد و خلاق بهره ببریم و راه را برای فعالیت آنها باز کنیم اینکه افراد توان دست‌یابی به یک پست به صورت مادام‌العمر داشته باشند دور از خرد است.

رئیس جامعه صنفی تهیه کنندگان در ادامه گفت: بندهای ۱۲، ۱۳ و ۱۴ از ماده ۳ اساسنامه که خانه سینما را مجاز به انعقاد قراردادهای مالی می‌کند در واقع خانه سینما را از مرکز فعالیت صنفی به یک بنگاه اقتصادی تبدیل می‌کند که برای امور صنفی کاملاً مضر بوده و بنگاه‌های اقتصادی با اصول صنفی مغایرت داشته و ایجاد پارادوکس می‌کند.

هاشمی در خاتمه تاکید کرد: بهتر است همه صنوف تلاش کنیم تا با حضور در مجمع عمومی و انتخاب افراد خلاق و کار بلد جان تازه‌ای به خانه سینما و به تبع آن سینما بدهیم و از بی تکلیفی در این امور فاصله بگیریم.

سینماروزان: اصرار حلقه بالادستی خانه سینما برای کارگری کردن صنوف بدون آن که این کارگری کردن حداقل باعث شود سینماگران بتوانند از تسهیلات ابتدایی کارگران که فی‌المثل بیمه بیکاری است برخوردار باشند مدتهاست با انتقادات مختلف روبروست و همچنان هستند صنوفی که دربرابر این کارگری شدن، مقاومت می‌کنند.

ابوالحسن داوودی کارگردان باتجربه سینما ازجمله سینماگران ایرانی است که کارگری کردن صنوف سینما را زیر سوال برده است.

ابوالحسن داودی با اشاره به دعواهای صنفی در راس خانه سینما و نبود مرجع قدرتمندی که همه از آن‌ تبعیت کنند، به باشگاه خبرنگاران جوان گفت: تحلیل‌های مختلفی برای راهکارهای حل این مسئله انجام شده و البته تاکنون اتفاق خاص و تعیین کننده‌ای نیفتاده است، اما به نظر من نبود قدرتی دلسوز و پیگیر در عرصه مدیریت کلان فرهنگی مشکل اصلی است. براساس تجربه شخصی ام در سه دهه فعالیت صنفی، به جد بر این باور هستم که زمینه و ریشه این نوع برخوردها قبل از هر دلیل دیگر به این ربط پیدا می‌کند که در میان صاحبان قدرت سیاسی، دولتی و مدیران صنفی هم هر کسی قصد دارد با نگاه و تحلیل شخصی کارهایش را پیش ببرد.

او افزود: به نظر من اینکه چرا صنف تاکنون موفق نشده قواعد اصلی و سازمانی اش را با شکل فراگیر قانونی و قاعده‌مند پیش ببرد، قبل از هر عامل دیگر به علت نبود متولی و یا متولیان دلسوز با نگاه فرهنگی کلان و درازمدت و رفتار و عملکردی پدرانه است. این فرد یا افراد باید زاویه دید سیاسی، عقیدتی و ایدئولوژیک نداشته باشند و مقتدر عمل کنند تا همه اهالی سینما خود را در منافع صنفی این تصمیم گیری‌ها سهیم بدانند.

این کارگردان بیان کرد: همه نظام‌های صنفی در دنیا یک ساز و کار و نظم و تعریف تخصصی قانونی دارند، اما سینمای ما بعد از شکل گیری دوباره اش بعد از انقلاب، بحث و مسئله اصلی همواره این بوده که نزدیک‌ترین متولی قانونی که بتواند ارتباطش را با قانون گذارهای کلان کشوری یا همان قوه مقننه، به درستی در راستای اهداف و تعاریف تخصصی این «هنر-صنعت» پیش ببرد، یا وجود ندارد و یا اگر هست حاضر نیست مداخله و همراهی پدرانه و مسئولانه‌ای انجام دهد. در نتیجه زمانی که چالش مدیران صنفی و دولتی شدت گرفت و به تعطیلی و قفل و لاک و مهر خانه سینما انجامید، مدیران بعد از بازگشایی مجبور شدند از سر ناچاری و برای یافتن محمل قانونی به وزیری در وزارتخانه‌ای دیگرمتوسل شوند که اصلی‌ترین مشخصه‌اش این است که البته سینما را دوست داشت، اما تعاریف مناسب و به‌روز و تخصصی برای مسیر قانونی شدن این حرفه بسیط و مرکب و پیچیده را در وزارتخانه اش نداشت؛ بنابراین قابل تصور بود که در این مسیر و با قوانین و تعاریف کهنه و کلیشه‌ای کارگری نمی‌توان اهداف هنر- صنعت سینما را در درازمدت پیش برد، در نتیجه وزیر هم که عوض می‌شود، چون حرفه ما را فاقد تعریف تخصصی و فراگیری برای ضرورت حضور این حرفه در وزارتخانه اش می‌بیند، طبعا اصل این حضور هم برایش سوال می‌شود!، بدین ترتیب سینما وارد چرخه معیوبی می‌شود که در آن قبل از اینکه این حرفه تعریف‌های تخصصی خودش را در سیر قانونی شدن داشته باشد و بتواند بر اساس آن – و نه بر مبنای دید سیاسی یا ایدئولوژیک و سلیقه‌ای – رده بندی شود و اهداف درازمدتش را عملی کند، از مسیر اصلی دور می‌افتد.

داودی عنوان کرد: براساس تجربه دوره‌های مختلف و ضرورت همراهی حرفه‌ای در میان سینما و دولت، به نظر می‌رسید نزدیک‌ترین جایی که وجود دارد و هم قادر است و هم وظیفه دارد بین تبیین قانونی حرفه سینما و قوه مقننه رابط صحیحی گردد، وزارت ارشاد است که البته در تمام این سه دهه گذشته که خودم هم در عرصه مسئولیت صنفی شاهد بودم هیچ گونه اراده‌ای در این زمینه وجود نداشت و هیچ مدیر، مسئول و معاون سینمایی و شورای عالی فرهنگ و یا وزیر ارشادی، نخواست وارد این عرصه شود و از وظیفه‌ای که دارد برای حل معضل قانونی شدن این حرفه پیچیده و چند وجهی و مطرح کردن مسیر آینده، به شکل تعریف تخصصی، با لایحه و یا مشخص شدن ردیف بودجه بهره ببرد و در کل شکل و تعریف قانونی درست و فراگیری را که باید از آن صورت بگیرد را در مرجع اصلی قانون گذاری مطرح کند و یکبار برای همیشه این پرونده را به درستی ببندد.

این کارگردان گفت: طبعا چنین کاری باید در قوه مقننه اتفاق می‌افتاد نه اینکه با تعاریف کارگری مربوط به هشتاد سال پیش و همراه با دیگر صنوف کارگری، حرفه سینما را تعریف کنیم خیلی از دوستان تحلیل کردند که کار، کار است و البته درست است، چون کارگری حرفه‌ای مقدس است و همه ما به آن افتخار می‌کنیم و خودمان نیز کارگریم، اما مانع از این نمی‌شود که تعریف درستی از حرفه مان داشته باشیم و یا نمیشود که بخواهید شعارهای مارکسیستی و حزب توده‌ای بدهید و از آنطرف در عمل فقط به نفع روسا و محافل کار کنید، طبعا این مسیر دردی از این حرفه را دوا نمی‌کند چراکه سینما یکی از گسترده‌ترین حرفه‌های جهان است، بنابراین تعریفش با تعاریف خشک و آن چیزهایی که در وزارت کار وجود دارد، همخوانی ندارد و این معضل بزرگ این حرفه است. از سویی هم وزارت ارشاد خودش را متولی این‌داستان نمی‌داند و البته الان هم که برخی از صنوف در وزارت کار ثبت شده اند، این بهانه برای ارشادی‌ها فراهم شده، جایی که دلشان بخواهد خودشان را متولی فرهنگ بدانند و آن جایی که واقعا لازم است بیایند آستین بالا بزنند و به اهالی سینما کمک کنند، می‌گویند در وزارت کار ثبت شده اید و می‌توانید آن جا بروید و مسائلتان را حل کنید!

او ادامه داد: مجموع این عارضه باعث شده اهالی سینما چه آن‌هایی که آگاهانه و بر اساس منافع حرفه‌ای خودشان پیش می‌روند و چه افرادی که از سرناچاری دنبال کننده هستند احساس بی پناهی کنند و هر کسی که آمده با زاویه نگاه و اهداف و گاهی احتمالاً-منفعت – خودش پیش رفته است.

داودی گفت: اگر بخواهیم یکدیگر را محکوم کنیم و به دنبال تلافی کردن باشیم به نتیجه‌ای نمی‌رسیم چنانچه بیش از سی سال است در این تنازع بجایی نرسیدیم و اگر به شکل ریشه‌ای به این دعواها رسیدگی نکنیم و شرایط و همکاری دلسوزانه و واسطه گری درست که بر اساس وظیفه از جانب جریان فرهنگی دولت است، فراهم نشود مشکلات ادامه دار می‌ماند و حل نشدنی خواهد بود.

سینماروزان: دوره تازه شفاف سازی مالی رییس سینما درباره زیرمجموعه ها به خانه سینما اختصاص دارد. نهادی صنفی که درگیریهای هیات مدیره اش باعث شده کار به متلک پرانی در لایوهای اینستاگرامی برسد و از این رهگذر اصلی ترین عامل راه اندازی خانه که ارتقای معیشت اعضاست به فراموشی سپرده شود.

خانه سینما دقیقا 5.5میلیارد بودجه داشته که بیش از یک میلیارد آن را صرف برگزاری جشن و محفل کرده!

سران خانه نیم میلیارد هزینه پشتیبانی گرفته اند و 1میلیارد و 200میلیون برای برگزاری جشن فاکتور کرده اند!!! کسی میداند چرا جشنهای پرچهره خانه همچنان به خودکفایی نرسیده اند و نمیتوانند از طریق جذب اسپانسر هزینه های خود را درآورند؟؟
در خانه سینما760میلیون فاکتور شده برای برگزاری نشست!!

خانه سینما180میلیون فاکتور کرده برای یک جایزه کتاب! واقعا اگر برگزاری چنین جایزه ای به یکی از ناشران خصوصی سپرده شود بجای این فاکتورهای هنگفت،  آورده مالی نخواهد داشت؟

در خانه سینما 134میلیون فاکتور شده برای برگزاری یک کانون فیلم که مشخص نیست اگر مخاطب دارد چرا بلیت فروشی نمیکند تا خرجش دربیاید و مدام باید از خانه بودجه بگیرد برای نمایش فیلم؟؟
در خانه 71.3میلیون فاکتور شده برای عضویت در مجامع بین المللی ولی مشخص نیست در کدام مجمع عضو شده اند و این عضویت چه سودی دارد؟
در خانه 184.4میلیون هزینه شده برای شورای داوری و 140.4میلیون هزینه شده برای برگزاری جلسات هیات مدیره!! واقعا برای برگزاری جلسات هیات مدیره باید هزینه ای چنین هنگفت شود؟؟

سران خانه سینما 58.7میلیون(نزدیک به 60میلیون) از سازمان گرفته اند به بهانه برگزاری جلسات شورای صنفی نمایش! این اتفاق در حالی رخ داده که سران خانه در همین هفته های اخیر بابت دخالت دولت در شورای صنفی نمایش گله کرده اند ولی درعین حال بابت برگزاری جلسات شورا از دولت پول میگیرند!!

خانه حتی برای سرویس پیامکی هم از سازمان 53.9میلیون پول گرفته. این همان سرویس پیامکی است که اغلب از آن برای ارسال پیامک ترحیم و تسلیت مرگ اعضا استفاده میشود.
در میان هزینه های فاکتورشده خانه رقم 196.8میلیون هم به چشم میخورد بابت سایر خدمات صنفی و ازجمله طرح ترافیک!!!!

فهرست کامل هزینه های مصروفه در خانه سینما را اینجا ببینید.

سینماروزان: یک ماه قبل بود که خبر انشعاب انجمن سینماداران از خانه سینما را منتشر کردیم و از تصمیم جدی این صنف برای مستقل بودن از خانه سینما خبر دادیم.(اینجا را بخوانید)

حالا به طور رسمی مشخص شده که انجمن سینماداران از خانه سینما انشعاب کرده تا به‌جای حلقه منفعل بالادست خانه سینما، این خودش باشد که برای خودش تصمیم‌گیری کند و در جهت حفظ حقوق اعضا گام بردارد.

متن نامه انجمن سینماداران به مدیرعامل خانه درجهت انشعاب را بخوانید:

جناب آقای منوچهر شاهسواری

مدیرعامل محترم خانه سینما

سلام علیکم

احتراماً در ابتدا فرا رسیدن عید سعید فطر را محضر حضرت عالی تبریک و تهنیت عرض نموده، ان شاءالله طاعات و عبادات در این ماه عزیز مورد پذیرش حضرت حق (جل و علا) قرار گیرد.

با عنایت به ضرورت بررسی عملکرد نهادهای صنفی و جایگاه واقعی صنوف فرهنگی و هنری، در چارچوب فعالیت خانه سینما و لزوم تحلیل و رویکردهای خانه سینما در دهه‌های گذشته و عدم تفکیک جایگاه‌های واقعی اصناف مهم و اساسی در طی این سال‌ها در پیشبرد سیاستگذاری‌ها و سیاست‌های سینمایی جامعه صنفی، به درستی همسو با اهداف عالیه و سیاست‌های تعیین شده برای انجمن سینماداران ایران در راستای حفظ منافع و صیانت از حقوق اعضا، تکوین و فعالیت و اقدامات مؤثری صورت نگرفته است و ایضاً با توجه به نوع ساختار جامعه صنفی و اصناف ۳۱ گانه عضو در آن در حوزه اقتصادی و سرمایه‌گذاری و آفرینش‌های هنری و تجاری فیمابین اصناف مهم و اساسی از جمله این انجمن که جنبه کارفرمایی دارد، با بقیه صنوف در آن دارای نوعی تضاد در منافع در حوزه‌های اقتصادی و سینمایی است که در کلیه تصمیمات و اتفاقات موجود در خانه سینما مشهود و ملموس است و تأثیرات بسیاری در معادلات صنفی فیمابین این انجمن با دیگر صنوف در ارتباط با خانه سینما گذاشته است.

جنس مطالبات و خواسته‌های به‌حق صنفی این انجمن با جنس مطالبات و صنوف دیگر از جایگاه خانه سینما فرق داشته و دست‌یافتنی نیست و اصولاً به جهت کارفرمایی بودن این انجمن و انجمن‌های مشابه آن قابل وصول نیستند و به همین جهت در همایش‌ها و انتخابات متعدد انجام شده و جلسات متشکله در امور صنفی، اغلب از سوی نمایندگان خانه سینما به ضرر منافع و حقوق صنفی بخش نمایش، موضع‌گیری خاصی تاکنون به عمل آمده و کمترین توجهی به اعضای این انجمن شده است.

به نظر این انجمن دو رکن مهم و اساسی در اساسنامه خانه سینما، یکی انجمن سینماداران و دیگری اتحادیه تهیه‌کنندگان هستند که می‌بایست به دنبال مطالبات صنفی خود، در جایگاه کارآفرینی دیگری به غیر از خانه سینما باشند، لذا بر همین اساس، انجمن سینماداران ایران به عنوان یکی از پرسابقه‌ترین صنوف سینمایی کشور که بالغ بر شش دهه فعالیت مستمر عالیه در بخش حوزه نمایش فیلم‌های سینمایی را بر عهده داشته و دارد و جزو بدنه اصلی سینما محسوب می‌شوند و اعضای فرهیخته و نجیبی در این صنف حضور دارند که اهل بلوا و غوغاسالاری نیستند که در این ارتباط ضمن تأکید بر اهمیت حفظ و استقلال خانه سینما و سپاس فراوان از کلیه متولیان این جامعه صنفی سینمایی طی این سه دهه اخیر، بر خود لازم می‌دانیم که با رعایت مصالح عالی سینمای ایران و تقویت و حمایت همه‌جانبه از اکران فیلم و بخش نمایش و اتخاذ تصمیمات مؤثر در راستای تحقق اهداف و مطالبات صنفی خود و نیز ایجاد اشتغال و رونق اقتصادی و جلب حمایت‌های مستقل از طرق دیگر و حفظ صیانت از حقوق اعضای خود از تاریخ صدور این نامه به استناد مصوبه انجمن سینماداران ایران، به دلیل تأکید مجدد بر جایگاه واقعی انجمن سینماداران ایران در شاکله کل سینمای ایران، با عنایت به رویکردها و عملکرد سه دهه اخیر خانه سینما به عنوان یکی از انجمن‌های مهم باسابقه دیرینه، از خانه سینما جدا و خارج می‌شویم.

امید است انجمن سینماداران ایران خود را ملزم و موظف به اجرای سیاست‌های کلان سینمای ایران در راستای رشد و توسعه آن بداند.

سینماروزان: ماجرای رفتارهای سوءتفاهم زای رئوس خانه سینما علیه بدنه صنف تمامی ندارد…

بعد از حذف هزاران نفر از فهرست عیدی میلیاردی ارشاد شاهد راه اندازی سین جیم آنلاین برای اعطای سبدکالایی ارزان به شماری از سینماگران بودیم. اتفاقی که با واکنش آیت الله مکارم شیرازی مواجه شد.

حالا چندین رسانه مختلف خبر داده اند که سینماگران مشمول حمایت، دردسری بی سابقه را برای دریافت سبدکالا در یکی از مناطق جنوب شهر تجربه کرده اند.

—ابتدا گزارش انلی سینما در این باره را بخوانید:

توهین‌های مدیران خانه سینما تمامی ندارد؟ علاف کردن سینماگران در یافت‌آباد برای توزیع یک سبدکالای حداقلی! والله که گدایان سامرا را هم این قدر تحقیر نمی‌کنند!
سلسله توهین‌های روسای غرق در رفاه خانه سینما به اعضای خانه تمامی ندارد و بعد از حذف هزاران نفر از فهرست عیدی ارشاد و سبدکالای شهرداری، حالا تحقیر سینماگران به‌گونه دیگر ادامه دارد. روسای خانه ورق کاغذی به سینماگران داده‌اند که برای دریافت سبدکالای حداقلی به یافت‌آباد بروند و در یافت‌آباد، ساعتها در صف بایستند که یک سبدکالای سطح پایین دریافت کنند!

واقعا در مغز منوچهر شاهسواری، همایون اسعدیان، ناصر عنصری، رزاق‌کریمی و دیگر رئوس خانه سینما چه می‌گذرد که دست از تحقیر صنف برنمی‌دارند؟ یعنی آقایان نمیتوانستند مثل بسیاری از صنوف و اصلا مثل همین کانون کارگردانان، بن خرید کالا به اعضا دهند؟
حتی اگر اجبار به اعطای سبدکالا بوده چرا این سبدکالاها در یکی از سه عمارت خانه سینما توزیع نشد؟ آقایان حتما باید کلی هزینه به اعضا تحمیل کنند تا در منطقه‌ای پرت و همچون گدایان سامرا(!) یک سبدکالا بگیرند؟

—حالا گزارش سینماامید از توزیع سبدکالا در یافت آباد را بخوانید:

استهزای همایونی-شهسوارانه بدنه سینما با توزیع سبدکالایی حقیرانه در جاده ساوه چه معنایی دارد؟
اهالی خانه سینما در آخرین روزهای ماه مبارک رمضان سرانجام بسته کمک معیشتی همایونی را از فروشگاهی در جاده ساوه دریافت کردند.
این بسته شاهسوارانه در حالی به اهالی سینمای ایران اهداء شد که در سه ماه گذشته، بسیاری از مردم نیازمند و مستحق کوچه و بازار، بدون دردسر و پُر کردن فرم های خود اظهاری، بسته های کمک معیشتی را دریافت کرده بودند.
خدا را شکر که مدیران این خانه رزاقِ دیگر صنوف نیستند والا برای هر کار کوچکی، ملت بی نوا باید چهل جور فُرم پُر می کرد و برای دریافت حداقل های معیشتی، به گوشه و کنار شهر میرفت، از رودهِن گرفته تا قلعه حسن خان و جاده تِلو و دشتهای ورامین!
 

همین رفتارهای تحقیرآمیز نیست که باعث ورود مراجع و فتوا علیه روسای خانه سینما شده؟؟

—در آخر گزارش ستاره سینما درباره این اتفاقات را هم بخوانید:

مَثَل گاو نُه من شیرده با سینماگران رفتار نکنید!
خانه سینما بعد از کلی ماجرا و حاشیه پیرامون گرفتن پرسشنامه از اعضای خانه سینما و ثابت شدن فقر و فلاکت برخی اعضا به دست‌اندرکاران خانه سینما برای دریافت سبد کالای حداقلی همراه با ترور شخصیت، این سبد کالا را که با هماهنگی شهرداری تهران تهیه شده، در فروشگاه شهروند محله فلاح یافت‌آباد در اختیار اعضای نیازمند قرار دادند. بدون شک نفس اقدام خانه سینما در زمان بی‌تفاوتی و انفعال سازمان سینمایی وزارت ارشاد بعنوان متولیان دولتی سینمای ایران در قبال اهالی کرونازده و بیکار شده سینما شایسته تقدیر است، اما آیا بهتر نبود به جای کشاندن اعضای خانه سینما در روزگار کرونایی به جنوب شهر، با کمی تدبیر این کمک را بصورت بن خرید یا حتی همین سبد کالا با حفظ کرامت افراد در ساختمان خانه سینما در مرکز شهر توزیع می‌کردند؟
 

برخی اقدام‌های دست‌اندرکاران خانه سینما یادآور مَثَل «گاو نُه من شیرده» است که نُه من شیر می‌داد اما در لحظه آخر با یک لگد تمام شیر دوشیده شده را پخش بر زمین می‌کرد!

سینماروزان: افزایش حجم بی‌حرمتی‌های روایافته علیه بدنه سینما از حذف هزاران نفر از فهرست عیدی میلیاردی استارت خورد و به دنبال آن نیز برای اعطای یک سبدکالای حداقلی نیز سران صنف، کف صنف را مجبور کردن به سین‌جیم شدن آنلاین و به اشتراک‌گذاری اطلاعات زندگی شخصی.

این رفتار با واکنش آیت‌الله مکارم شیرازی از مراجع تقلید عالم تشیع مواجه شد و ایشان در پاسخ به استفتای صورت گرفته از ایشان به روشنی، سین‌جیم کردن اهالی سینما برای اعطای کمک را رد کردند.(اینجا را بخوانید)

کیوان امجدیان منتقد و روزنامه‌نگار باسابقه در واکنش به ورود آیت‌الله مکارم به غائله بی‌حرمتی‌های روایافته علیه بدنه سینما نوشت: چه بلایی سر عزت نفس هنرمندان میاوریم؟! این چند روز ، خبری نقل شده که برای فرهنگ و هنر و خصوصا سینما تلخ و کلافه کننده است. اینکه بدنه سینماگران گرفتار در مشکلات اقتصادی برای دریافت یک سبدکالا، باید فرم پرکنند و بعد در صورت تایید نیازمندی بروند فلان نقطه شهر و احتمالا صف و…

امجدیان ادامه داد: فتوای حضرت آیت‌الله مکارم شیرازی دوباره نشان داد که در هر حالت، مراقبت از عزت نفس افراد باید برای مسئولان از هر چیزی مهمتر باشد. در این میان کاش بزرگواران و مدیران خانه سینما دست از سفسطه بردارند و فتوای مراجع را جدی بگیرند و بدانند که میزها و مناصب این ایام تا چه اندازه بی ‌معیار است وگرنه ممکن است همان طور که یک‌شبه آمدند یک‌شبه هم بروند...کاش یادشان نرود که حالا فقط رابطه و نسب و رانت و ثروت است که بسیاری از مدیران را منصوب یا معزول میکند. کاش فراموش نکنند اینکه آنها در راس تصمیم گیریها و فعالیتهای خانه سینما هستند اصلا به معنای برتریشان نسبت به سایر اعضای خانه سینما و سایر سینماگران نیست.

این منتقد افزود: چه زشت است که سینماگرانی که مجبورند برای گرفتن یک سبد ارزاق، نیازمند بودنشان را با سین‌جیم شدن، اثبات کنند. باور کنند که اگر اوضاع، منطقی و شایسته سالاری حاکم بود حالا خیلی از همان سینماگران نیازمند در راس تصمیم گیریهای نه فقط خانه سینما که تمام فرهنگ و هنر قرار می‌گرفتند. اگر اوضاع، منطقی و شایسته‌سالاری، حاکم بود حالا به‌جای امثال شما، همین سینماگران نیازمند شریف که مدام تحقیرشان می‌کنید، در راس خانه سینما نبودند؟!

کیوان امجدیان خاطرنشان ساخت: باور کنید هنرمندانی که مجبورند تشریف ببرند در فلان جا و صف بکشند برای گرفتن سبد، فقط به دلیل نداشتن رابطه و شاید محکم ایستادن بر بعضی اصولشان حالا بیکارند و پول مایحتاج زندگی را هم ندارند و شرمنده زن و بچه شده اند؛ هنرمندانی که با یک دنیا توانایی و تجربه، حاضرند برای شرمنده نماندن پیش خانواده، فرم پر کنند و ثابت کنند که نیازمندند. آقایان لانه کرده در راس خانه سینما! یادشان نرود که درنتیجه سیاست‌های نادرست آنان بوده که دو صفت شرافت و نیازمندی، عجیب عجین شده اند با هم. چه کردید که کار بدینجا رسید؟؟ ای کاش رعایت اخلاقیات و توجه به کف صنف را از سیف‌الله داد می‌آموختید!

سینماروزان: بالاخره و سه ماه بعد از اهمال‌های مختلف روسای خانه سینما در توزیع عیدی و سبدکالا، سازمان سینمایی خودش وارد عمل شد و به مدیران خانه سینما دستور پرداخت سریع‌السیر کمک هزینه کرونایی به سینماگران را داد.

این کمک‌هزینه کرونایی یک میلیون تومان خواهد بود و باید هرچه سریع به تمام آنهایی تعلق گیرد که به‌عنوان بیکاران صنف، در سامانه خوداظهاری ثبت‌نام کرده بودند! البته ثبت‌نام کنندگانی که کارمند ارگانها و نهادها بوده‌اند و حقوق و عیدی ثابت داشته‌اند از این کمک‌هزینه محرومند.

مطابق اعلام سازمان سینمایی ۱۷۴۳ نفر از بیکاران سینما باید هرچه سریعتر از سوی خانه سینما این کمک را دریافت کنند و سازمان بر پروسه پرداخت نظارت کامل خواهد داشت تا بسان روال سابق خانه سینما، مشکلی در پرداختها ایجاد نشود.

با امید به این که روسای خانه سینما برای جلوگیری از حواشی، هرچه سریع تر نسبت به واریز این کمک‌هزینه‌ها اقدام کنند و باز به مدت یک ماه پول را در حساب خود نگه ندارند (!!) اطلاع‌رسانی سازمان سینمایی درباره لزوم پرداخت هرچه سریعتر این کمک را بخوانید:

از مجموع ۴۶۳۵ نفر  از افرادی که در سامانه فعالان سینما آسیب دیده از کرونا ثبت نام کردند اطلاعات ۱۷۴۳ نفر تایید و مقرر شد طی دو نوبت کمک هزینه هایی به حسابشان واریز شود.

از مجموع ۳۶۴۵ نفر ۲۰۷۶ نفر اعلام کردند در 32 صنف خانه سینما عضویت دارند که از بین آنها عضویت و نیاز ۱۸۳۲ نفر توسط خانه سینما تایید شد.

با حذف مجموع ۱۸۷ نفر از ۴ صنف تهیه کنندگان سینما، پخش کنندگان، مدرسان سینما و سینماداران و همچنین افرادی که به عنوان کارکنان موسسات، کارمندان و بازنشستگان دولت و بخش های عمومی هستند و اضافه شدن ۹۸ نفر از سرپرستان خانوار، از کارافتادگان و بیماران خاص جمعا حمایت از ۱۷۴۳ نفر به تایید رسید.

اعتبار این کمک هزینه ها از محل تفاهم نامه سالانه سازمان سینمایی در اختیار خانه سینما قرار داده شده تا در دو نوبت هر بار ۵۰۰ هزار تومان مستقیما به حساب افراد واریز و گزارش آن به سازمان سینمایی ارائه شود.

پیرو مصوبه دولت درخصوص حمایت و جبران بخشی از خسارات ناشی از اشاعه ویروس کرونا با اولویت اعضای صنوف سینمایی، سامانه ثبت اطلاعات فعالان سینما که در اثر کرونا دچار آسیب شدند به آدرس hemayat.samfaa.ir راه اندازی شد و متقاضیان از اول تا 4 اردیبهشت فرصت داشتند  تقاضایشان را در این سامانه ثبت کنند.

سینماروزان: متاسفانه مدیریت بالادستی خانه سینما روزهای خوبی را نمی‌گذراند. عدم کارکرد رفاهی صنف برای اعضا در دوران کرونازده اخیر بیش از گذشته خودش را نشان داده و اهمال‌های متعدد کار را به ورود مراجع تقلید کشانده.

انجمن سینماداران ایران نیز نومید از کارکرد صنفی روسای خانه، چندی قبل از خانه انشعاب کرده و حالا نیز با نگارش نامه مستقیم به رییس جمهور از وی خواسته‌ بخاطر جلوگیری از بدبختی بیشتر فعالان سینما، سینماها را باز کند.

متن نامه انجمن سینماداران را بخوانید:

بسم الله الرحمن الرحیم

جناب آقای دکتر حسن  روحانی
ریاست محترم جمهور

سلام علیکم

احتراما نظر به شیوع ویروس منحوس کرونا در جهان، علی‌الخصوص در کشور عزیزمان ایران و تعطیلی بسیاری از فعالیت‌ها و کسب‌وکارها از جمله صنایع بزرگ و کوچک و همچنین متوقف شدن فعالیت‌های فرهنگی و هنری، آسیب جدی‌ای بر پیکره‌ فعالیت‌های اقتصادی کشور وارد شده است.

در این میان بیشترین آسیب و ضربه به حوزه فرهنگ و هنر وارد شد، چرا که از ابتدا نیز این حوزه مظلوم و مهجور واقع شده و آن‌چنان که شایسته این بخش است توجهی بدان نشده بود و اما سینما و سینماداری که مقام معظم رهبری در مناسبت‌های مختلف نیز بر اهمیت آن به‌عنوان هنری انسان‌ساز و ابزاری راهبردی تأکید داشته‌اند، آن‌چنان که ایشان کلید پیشرفت کشور را سینما اعلام کرده‌اند، در وضعیت نابسامان‌تری قرار گرفته است.

خانواده بزرگ سینماداری کشور که تکمیل‌کننده فرآیند عرضه فیلم و سینما (تولید و اکران) است، گویی از ابتدا وجود خارجی نداشته و از ۳ ماه گذشته تاکنون هیچ صحبتی در مورد وضعیت مبهم و اسفناک آن از سوی متولیان امر به میان نیامده و هیچ مساعدتی به ایشان نشده است.

قابل ذکر است دستور تعطیلی سینماها به علت تجمع مردم و احتمال شیوع ویروس کرونا، زودتر از سایر مراکز فرهنگی، اقتصادی، دینی و اجتماعی صادر شد. درحالی که داده‌های علمی و تحلیلی ستاد ملی کرونا از سهم تنها ۰.۰۹% سینماها در انتقال بالقوه کرونا خبر داده بود. اما برخلاف سایر صنوف، سینماها همچنان تعطیل ماند و تا امروز نه تنها عزمی برای بازگشایی آن وجود نداشته، بلکه به نظر می‌رسد دست‌های پنهانی برای به تعویق انداختن آن نیز در کار باشند. با توجه به تصویب پروتکل‌ها و دستورالعمل‌های بهداشتی برای سینماها، و اعلام تاریخ‌های مختلف برای بازگشایی، اما متاسفانه هر بار این امر به تاریخ دیگری موکول شده و این بارقه امید رو به خاموشی رفته است.

جناب رئیس جمهور!

تاکنون بیش از ۴۰% درآمد سالانه صنعت سینمای کشور از دست رفته است. بیش از ۵ هزار شاغل به طور مستقیم و غیرمستقیم در سینماهای کشور در بلاتکلیفی بسر می‌برند و هیچ‌گونه آینده روشنی در دوران رکود برای آنان متصور نیست. با توجه به تورم و افزایش روزانه هزینه‌های زندگی در کشور، طبقه مذکور در تامین معیشت عادی زندگی دچار مشکل شده و چشم به حمایت‌های اساسی از مدیران ارشد کشور دارند.

همه می‌دانیم در چرخه سالم اقتصاد سینما، حیات فیلمسازی منوط به اکران و بازگشت سرمایه است و با توجه به احتمالات علمی برای پایداری شرایط فعلی و نیاز به سازگاری، از دلسوزان این عرصه خواهشمندیم بکوشند تا چرخ این هنر بچرخد. در غیر این صورت تبعات اقتصادی این تعطیلی به زودی دامن کل فرهنگ را خواهد گرفت.

در دنیای امروز ارزش و جایگاه سینما و سینماداری در جریان‌سازی فرهنگی، سبک زندگی و نشاط اجتماعی شهروندان بر کسی پوشیده نیست. متاسفانه تا امروز با عدم عزم جدی جهت بازگشایی سینماهای کشور، روح ناامیدی، هرچه بیشتر از گذشته در کالبد نحیف این هنر-صنعت دمیده شده و آفتاب این حوزه فرهنگی رو به افول است.

از این رو از جنابعالی استدعا داریم با توجه به جایگاه تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی که دارید، دستور فرمایید اقدامات شایسته جهت بازگشایی سینماهای کشور و حمایت و جبران خسارات هنگفت وارد شده صورت پذیرد تا غبار نشسته بر چهره این هنر هفتم در نزد مردمان این مرز و بوم زدوده شود.

سینماروزان: اهمال مدیریتی در خانه سینما تمامی ندارد و بعد از آن که هزاران نفر را از فهرست عیدی میلیاردی ارشاد حذف کردند حالا و برای اعطای یک سبدکالای حداقلی هم اعضا را واداشته‌اند به پر کردن فرم‌هایی خاص و دادن اطلاعات شخصی پرسنل!!

این روش توزیع تسهیلات که در هیچ صنف یا سندیکای معتبری سابقه ندارد با واکنش بسیاری از سینماگران مواجه شده و آنها اعتراض کرده‌اند که چرا برای دریافت یک کمک‌صنفی که حق بارز هر عضو صنف است باید استنطاق شوند؟؟!

به تازگی آیت‌الله ناصر مکارم شیرازی از مراجع شناخته‌شده عالم تشیع در پاسخ به استفتایی مرتبط با اتفاقات اخیر خانه سینما صراحتا تاکید کرده توزیع سبدکالا به شیوه فعلی، جایز نیست.

پرسش از آیت‌الله مکارم چنین بوده است: شهرداری تهران تعداد ۱۵۰۰ بسته خواربار و مواد غذایی به خانه سینما اهدا کرده تا در ایام ماه مبارک رمضان در اختیار سینماگران قرار گیرد. مدیران خانه سینما به بهانه اینکه این اقلام بایستی در اختیار هنرمندان نیازمند قرار گیرد، آنان را ملزم به پر کردن پرسشنامه ای کردند که سی و چند بند دارد و سوالات در مورد مسائل خصوصی افراد است، از جمله اینکه شغل همسرتان چیست؟ و منزل تان شخصی است یا استیجاری؟ و سوالات متعدد دیگر … و اگر شخصی پرسشنامه را جواب ندهد مشمول دریافت نمیشود. آیا شرعا حق دارند به بهانه کمک کردن به اشخاص نیازمند در ماه مبارک رمضان، تحقیق و تفحص در زندگی خصوصی افراد کنند؟

پاسخ آیت‌الله مکارم چنین است: این کار، جایز نیست و نیاز ظاهری کفایت می‌کند.

سینماروزان: گرفتاریهای معیشتی سینماگران با شیوع کرونا و تعطیلی کرونایی سینماها و پروژه‌های سینمایی به بالاترین حد خود رسید ولی رئوس خانه سینما نه تنها هزاران سینماگران را از فهرست عیدی میلیاردی ارشاد حذف کرده‌اند بلکه هنوز نه شرایط اجرایی معافیت از پرداخت حق بیمه سه ماهه ابتدایی سال را فراهم کرده‌اند و نه معلوم است هزاران سبدکالای اهدایی شهرداری را به چه کسانی داده‌اند.

در این اوضاع همایون اسعدیان درعین خبررسانی درباره تعطیلی جشن‌های هزینه‌زای خانه سینما مدعی شده امکانات خوبی را برای معیشت سینماگران فراهم کرده!!

همایون اسعدیان رئیس هیئت مدیره خانه سینما با اشاره به تعطیلی جشنهای خانه به شرق گفت: تا به امروز نظر همه در هیئت مدیره خانه سینما این است که در شرایط اقتصادی فعلی، این نوع هزینه‌ها برای برگزاری جشن را صلاح نمی‌دانیم و فکر می‌کنیم اگر بودجه‌‌ای هم وجود دارد، ترجیح می‌دهیم جدا از کمک‌هایی که گرفته شده، چنین بودجه‌‌ای را به معیشت اعضا اختصاص بدهیم!

او در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: اولویت ما در حال حاضر این است که به نیازمندی‌های اعضای خانه سینما بپردازیم و فکر می‌کنم به لحاظ روحی و روانی جامعه هم، به جهت شرایط اقتصادی موجود برگزاری چنین جشنی به شیوه سال‌های گذشته خیلی عمل مطلوبی نیست. جشن خانه تعطیل شده و در همین خصوص به صنوف دیگر هم اعلام کردیم امسال برای جشن‌های مستقل بودجه‌‌ای اختصاص داده نخواهد شد. با این حال، ممکن است امسال جشن بزرگ خانه سینما با تغییر و تحولاتی در شیوه برگزاری همراه باشد. از طرفی مشخص نیست طی ماه‌های آینده شرایط کشور به لحاظ ماندگاری و گستردگی ویروس کرونا در چه مرحله‌‌ای خواهد بود. بنابراین نیاز است با دوستان در آکادمی جشن خانه سینما هم مذاکراتی داشته باشیم و شاید این دوستان در زمان برگزاری جشن بزرگ سینمای ایران، به صورت نمادین برای پاسداشت روز ملی سینما با کمترین هزینه ممکن به یک طرح برسند و به ما پیشنهاد بدهند.

اسعدیان در بخش دیگری از صحبت‌هایش گفت: طی هفته‌های گذشته حتی به برگزاری آنلاین جشن هم فکر شد. اما واقعیت این است که آیین‌نامه جشن نکات بسیاری دارد که یکی از این موارد تاریخ اکران فیلم‌های سینمایی است. عملا طی سه ماه گذشته سینماها تعطیل بودند و فیلم‌هایی که قرار بود بعد از جشنواره به اکران برسند، زمان مشخصی برای نمایش ندارند. در این سه ماه اتفاقا قرار بود فیلم‌های مطرح سینمای ایران که در جشنواره فجر سال گذشته توجه بسیاری را به خود جلب کرد هم اکران شوند که عملا این اتفاق نیفتاد. فیلم‌ها باید طبق اساس‌نامه اکران شده باشند و حتی اگر فیلم‌ها به شکل آنلاین داوری شوند هم این داوری شامل فیلم‌هایی می‌شود که در هشت ماه قبل از تعطیلی سینماها اکران شده و عملا بخشی از سال را از دست می‌دهیم و همین باعث می‌شود از هر جهت شاهد برگزاری جشن کوچکی باشیم. بنابراین فکر می‌کنم حتی برگزاری داوری آنلاین جشن امسال هم ایده خوبی نباشد.

او در پاسخ به این پرسش که پس از راه‌اندازی سامانه اطلاعاتی خانه سینما، اقدامات خانه سینما برای کمک به معیشت سینماگران چه خواهد بود؟ گفت: طرح‌هایی که برای کمک به سینماگران و اعضای خانه سینما در دستور کار قرار داشت، انجام شد، اما به این دلیل که در خانه سینما خیلی عادت نداریم روی این مسائل تبلیغات انجام دهیم، بازگو نکردیم. پیش از تعطیلات نوروز و هفته اول عید، زمانی که خانه سینما بسته بود، جلسات ما در خانه سینما برگزار می‌شد و پیگیر مسائل مالی بودیم و خوشبختانه امکانات خوبی را برای معیشت اعضای خانه سینما فراهم کردیم!!! به اعضای صنوف خبر دادیم که برای سه ماه از جهت کمک هزینه‌ها خیالشان راحت باشد!!!

ادعاهای اسعدیان در شرایطی بیان شده که هیچ مصادیقی درباره این ادعاها طرح نشده و اسعدیان به‌صراحت نگفته آن امکانات خوبی که فراهم کرده چیست و مابین چه کسانی توزیع شده؟؟
حرفهای اسعدیان از بابت خیال راحت سینماگران برای سه ماهه ابتدایی سال هم آن قدر گنگ است که چیزی ازش استنباط نکردیم!
ای کاش مدیران خانه سینما، در کنار انتشار بیانیه‌های بی‌امضای بی‌ربط به خانه، رباتی هم طراحی کنند برای رازگشایی از مصادیق ادعاهایشان.

سینماروزان: واکاوی در بیانیه‌های بی‌امضایی که اخیرا به‌نام خانه سینما منتشر شده است بیش از هر چیز نوعی محافظه‌کاری و ترس را به ذهن متبادر می‌کند؛ گویا یک یا دو نفر در راس خانه هستند که علیرغم دریافت تسهیلات هنگفت به‌نام خانه، حتی جرات امضای بیانیه‌های خود را ندارند و این، خود نشان‌دهنده نزول قهقرایی صنف سینمای ایران است.

انتشار این بیانیه‌های بی‌امضا بیش از همه هیات مدیره خانه سینما را زیر سوال برده است و خیلی‌ها می‌خواهند بدانند که اصلا هیات مدیره از این بیانیه‌ها خبر دارد یا نه؟؟

یک منبع آگاه در خانه سینما با بیان اینکه هیات مدیره خانه سینما هیچ اطلاعی از این بیانیه‌های بی‌امضا ندارد به سینماروزان گفت: اساسا الویت هیات مدیره در روزهای اخیر متمرکز بر وضعیت معیشتی سینماگران گرفتار تعطیلی کرونایی بوده است و مسائل بی‌ربطی که درباره‌اش بیانیه‌های بی‌امضا منتشر شده هیچ جایی در جلسات هیات مدیره نداشته است.

این منبع درباره جزییات آخرین جلسه هیات مدیره که اوایل هفته اخیر برگزار شده است اظهار داشت: مسائل جاری خانه سینما و انتقاداتی که به شیوه پرداخت عیدی میلیاردی ارشاد وجود داشته و ازجمله اعتراضاتی که برخی از صنوف در چرایی حذف بخش عمده اعضایشان از فهرست عیدی‌گیرندگان ارشاد داشته‌اند ازجمله مباحث مطروحه بوده است.

اینکه چرا حتی بیانیه‌های بی‌امضایی که از سوی خانه سینما منتشر می‌شود در جلسات هیات مدیره طرح نمی‌شود و اجماع هیات مدیره را ندارد گواهی دیگر نیست بر موقعیت متزلزل صادرکننده چنین بیانیه‌هایی که نه جرات امضای بیانیه را دارد و نه جرات طرح بیانیه در جلسات هیات مدیره؟؟؟
کسی چه می‌داند شاید هم یک ربات تلگرامی به‌نام خانه سینما ساخته شده که هرازگاه به‌صورت خودکار بیانیه می‌دهد؟؟!!

سینماروزان: به تازگی درباره چرایی صدور بیانیه‌های بی‌امضاء منسوب به خانه سینما نوشتیم و درباره این طرح پرسش کردیم که چرا یک نفر در خانه سینما نیست که پای این بیانیه‌ها را امضاء کند؟

با این حال باز یک بیانیه بی‌امضای دیگر از سوی خانه سینما صادر شده است؛ بیانیه‌ای درباره اتفاقات شورای صنفی نمایش که اساسا ربطی به خانه سینما ندارد چون ارکان اساسی اکران تهیه‌کنندگان و سینماداران که هر دو صنف از خانه سینما انشعاب کرده‌اند.

نگارنده مجهول‌الهویه بیانیه بی‌امضای تازه خانه سینما مدعی شده ملزم به صیانت از اصنافی همچون شورایعالی تهیه‌کنندگان و انجمن سینماداران است درشرایطی که هیچ کدام از این دو صنف خانه را به رسمیت نمی‌شناسند و مضحک اینجاست که رونوشت این نامه بی‌امضا هم حواله این دو صنف شده.

در بیانیه بی‌امضای تازه خانه چنین آمده: در شرایطی که همه توان سینمای ایران می بایست در مسیر عبور از بحران اجتماعی – اقتصادی ناشی از دوران کرونا تجمیع شود . وقایع رخ داده پیرامون دورة جدید شورای صنفی نمایش به انباشت افزون تر معضلات منجر میشود. مجموعه پیامدها در دوران تغییرات پی در پی ، فن­آوری های نوین ، کیفیت بازار ، سیستم های آموزشی، فرصت های در اختیار همگان ، تغییر کارکرد ابزار ، سرمایه و محل عرضه ، همة ما را وادار می کند ، در معنای فعالیتی خود تجدید نظر کنیم. در چنین شرایطی کدام عقل سلیمی تشدید تقابل با نهاد صنفی را جایگزین تعامل سازنده برای فردای بهتر سینمای جمهوری اسلامی ایران کرده است؟ مشی صواب آن است دولت و سازمان سینمایی اگر توان رفع کل مضایق را ندارند، زخمی بر این پیکرة گرفتار وارد نسازند. روشن است که شورای صنفی نمایش در سال جاری و پس از بازگشایی نیازمند حداکثر عقلانیت ، تدبیر و تمشیت امور است و این میسر نمی شود مگر آنکه هم از جهت سازوکار اجرایی، این شورا واقعاً منتخب اصناف و اصناف نیز مقید به معرفی نمایندگانی باشند که برای معضلات پساکرونا طرح و برنامه داشته باشند. شیوه غیر مرسوم و حتی غیر طبیعی معرفی شورای صنفی جدید به هیچ وجه مورد تائید خانه سینما ، تهیه کنندگان و کارگردانان نمی باشد.
لذا از جنابعالی تقاضا داریم عاجلاً این روند متوقف گردد و نمایندگان مرسوم و ذی مدخل با نظارت عالیه خانه سینما معرفی شوند. در غیر این صورت هشدار جدی، روشن و صریح خانه سینما این است که بیم آن می رود در شرایطی که حداکثر آرامش در این روزها و ماه های آتی نیاز مبرم جامعه سینمایی است دور جدیدی از کشمکش های بی حاصل شروع شود که متضرر اصلی آن سینمای کشور است . بدیهی است خانه سینما بنابر وظیفه ذاتی و قانونی خود ملزم به صیانت از اصناف ذینفع (انجمن سینماداران ، انجمن صنفی پخش کنندگان ، شورای عالی تهیه کنندگان و انجمن صنفی کارگردانان) خواهد بود. و از هر اقدامی در تثبیت آرامش و دفاع از اصناف عضو خود دریغ نخواهدکرد.

اینکه چرا خانه سینما در ماههای اخیر و در کوران التهابات اقتصادی منتج از کرونا حتی یک بیانیه نداد و مدام وعده آینده را برای حل مشکل داد معلوم نیست!

اینکه خانه سینما یک پاسخ منطقی در چرایی حذف بیش از دوهزارنفر از عیدی میلیاردی ارشاد نداده و نمی‌گوید هزاران سبدکالای ورودی به خانه چه شده است ولی درباره موضوعی بی‌ربط به نام شورای صنفی نمایش بیانیه‌های بی‌امضا می‌دهد معنایی دارد جز تشبث به موضوعات بی‌ربط برای گریز از پاسخگویی درباره مسائل اساسی صنف؟؟

سینماروزان: مدتهاست اطلاعیه‌ها و بیانیه‌هایی منسوب به خانه سینما منتشر می‌شود؛ اطلاعیه‌ها و بیانیه‌هایی که عمدتا در یکی دو رسانه ارگانی منتشر می‌شوند، رسانه‌هایی که اغلب انتقادات بدنه سینما به روسای خانه را بازتاب نمی‌دهند.

این اطلاعیه‌ها و بیانیه‌ها یک ویژگی مشترک دیگر هم دارند و آن هم اینکه هیچ کدام امضای مشخصی ندارند و اصلا معلوم نیست کدام شخص حقیقی یا حقوقی در خانه سینما زیر این بیانیه‌ها را امضاء کرده!

ازجمله تازه‌ترین بیانیه‌های این‌چنینی، بیانیه‌ای دوپهلو، گنگ و با ادبیاتی تکراری است که درباره ماجراهای شورای صنفی نمایش صادر شده؛ یعنی همان شورایی که رییس هیات مدیره خانه، مدتها رییس‌اش بود ولی حین ریاست هیچ بیانیه‌ای علیهش صادر نشد!

خانه سینما هم هیات مدیره دارد، هم مدیرعامل دارد، هم رییس هیات مدیره، هم نایب رییس هیات مدیره و هم سخنگو ولی امضای هیچ کدام از این مناصب پای این بیانیه‌ها دیده نمی‌شود.

برخی مدعی شده‌اند که این بیانیه‌ها از سوی روابط عمومی خانه سینما صادر می‌شود ولی مساله اینجاست که کامران ملکی آخرین مدیر رسمی روابط عمومی خانه سینما نیز مدتهاست استعفا داده و بعد از ایشان هم هیچ‌گاه به‌طور رسمی فردی تازه برای روابط عمومی معرفی نشده است.

پس این بیانیه‌ها را چه کسی صادر می‌کند؟ و صادرکننده از چه می‌ترسد که جرات ندارد امضای خود را ذیل بیانیه بیاورد؟؟ یعنی آقایان قرارگرفته در راس خانه سینما جرات این را ندارند که حتی به‌اندازه صدور یک بیانیه امضاءدار از کیان متزلزل خانه سینما دفاع کنند؟؟؟

چرا خانه سینمایی با سه عمارت، یک نفر را ندارد که پای اطلاعیه‌هایش را امضاء کند؟

چرا هیات مدیره خانه سینما که ماشاالله هفت نفر عضو رسمی و دو عضو علی‌البدل دارد درباره صدور این اطلاعیه‌ها و بیانیه‌های بی‌امضاء واکنش نشان نمی‌دهد؟؟ چرا بازرس هیات مدیره یا بدل‌شان به این ابهام ورود نمی‌کند؟

سینماروزان: علیرضا رییسیان کارگردان سینما در تازه‌ترین اظهاراتش با صراحت آسیب‌های مدیریت دولتی سینما را برشمرده و خواستار چابک‌سازی سازمان سینمایی برای حل مشکلات شده است.

علیرضا رییسیان روی آنتن زنده سینمامعیار درباره گرفتاریهای کرونایی سینماگران گفت: وظیفه گردانندگان صنفی و مقامات دولتی است که راهکار بدهند برای عبور از ضرر میلیاردی سینماها ولی متاسفانه نه برنامه و نه راهکار و نه چشم‌انداز روشنی برای عبور سینما از بحران کرونا نمی‌بینم و البته این مسبوق به سابقه است.

رییسیان ادامه داد: از دهه هشتاد به این سو با حلقه‌ای از مدیران و مشاوران ثابت و تکراری در سینما روبروییم که کم و بیش در جلو یا در سایه بوده و هستند ولی برنامه‌ای برای پیشرفت سینما نداشته‌اند!!

این کارگردان با نقد اجبار به کارگری کردن صنوف سینما اظهار داشت: با تجربه بیست سال کار صنفی همچنان منطق کارگری شدن صنوف سینما را درک نمی‌کنم و معلوم نیست چرا مدیران خانه سینما صنوف را اجبار کردند به کارگری شدن و ثبت در وزارت کار؟؟ وزارت کار که مشکلات نیروهای خودش را هم نمی‌توانست حل کند حالا می‌خواهد مشکلات صنف سینما را حل کند؟؟

رییسیان افزود: حتی اگر کارگری شدن منجر می‌شد به ایجاد بیمه بیکاری برای سینماگران باز هم از این اتفاق حمایت می‌کردیم ولی بدبختانه حتی کارگری کردن صنوف سینما هم نتوانست مشکل بیمه بیکاری را حل کند.

کارگردان “چهل سالگی” و “دوران عاشقی” خاطرنشان ساخت: اساسا وقتی نهاد صنفی مستقل نداشته باشیم مجبوریم به جای ایستادن روی پای خود مدام به دنبال ارتباط گیری با این شخصیت سیاسی و آن شخصیت سیاسی باشیم و همین می‌شود که یک‌باره وزیری علاقمند به سینمای قبل از انقلاب(!) پیدا می‌شود و روسا را ترغیب می‌کند به کارگری کردن صنوف و بعد وزیری دیگر می‌آید و اصلا گوید چرا کارگری کرده‌اید!!

کارگردان “ریحانه” و “ایستگاه متروک” خاطرنشان ساخت: علیرغم اجبار به کارگری کردن صنوف، هنوز اساسنامه خانه سینما تصویب نشده و رسمیتش قطعی نشده!!

رییسیان تاکید کرد: همه جای دنیا قوانین خاص سندیکاهای هنری را دارند ولی در اینجا چنین قوانینی نداریم و نتیجه اینکه هنوز مشکلات رفاهی اولیه صنف سینما حل نشده! از آن گذشته مگر تاکنون درخواستهای صنف سینما از ارشاد برآورده شده که حالا از وزارت کار گله می‌کنند که چرا برای حل مشکل کاری نمی‌کند؟؟؟

علیرضا رییسیان در چرایی عدم اتحاد صنف تهیه‌کنندگان گفت: تهیه‌کنندگان نخواهند توانست متحد شوند چون اساسا مساله صنوف، مسئولیت‌پذیری تهیه‌کنندگان به‌عنوان رکن اصلی تولید نیست. شما درنظر بگیرید اتحادیه تهیه‌کنندگان هالیوود فقط ده‌ها وکیل و مشاور حقوقی دارند که کوچکترین تخلف در زیرپا گذاشتن مالکیت آثار را پی می‌گیرند ولی اینجا تهیه‌کنندگان به‌دنبال اموری ابتدایی نظیر لابی برای فرستادن نماینده در این شورا و آن کارگروهند.

رییسیان ادامه داد: تا زمانی که درون جریان تهیه‌کنندگی تحول جدی رخ ندهد حتی دولت هم نمی‌تواند صنف واحد تهیه‌کنندگی را شکل دهد. حیدریان خیلی تلاش کرد صنوف را متحد کند ولی نتوانست! البته دولت هم ترجیح می‌دهد تهیه‌کنندگان چندتکه باشند چون صنف واحد تهیه‌کنندگان قدرتی پیدا خواهد کرد که جلوی بسیاری از مفاسد دولتی را می‌گیرد.

این فیلمساز ادامه داد: یکی از ضعفهای مدیریت سینما این است که بخش عمده مدیران سینمایی اصلا تحصیلات یا تجربیات سینمایی ندارند و نتیجه اینکه از تولید تا اکران و جشنواره گرفتار مشکلات فراوانیم و به دنبال آن برنامه‌ریزی برای پیشرفت سینماها ندیده‌ایم و به‌جایش برنامه‌ریزی برای تخریب سینماها را شاهد بوده‌ایم !! آخر این چه وزیر ارشادی است که در فاصله‌ای کوتاه تا پایان عمر دولت، هنوز با صنوف مختلف سینما نشست نگذاشته تا حرفها را بشنود؟؟

رییسیان درباره راه‌حل مشکلات گفت: ساختار سینمایی بسیار عریض و طویل بوده و راهی ندارد جز اینکه هرچه زودتر چابک‌تر و کوچکتر شود. جواد شمقدری اگر سازمان سینمایی راه انداخت برای این بود که سینما را مستقیم ببرد زیرنظر ریاست جمهوری تا بسیاری از گرفت و گیرها حل شود ولی آن ایده، جواب نداد و حالا هم چاره‌ای نیست جز آن که ساختار دولتی سینما را کوچک کنند بلکه با چابک‌سازی بخشی از مشکلات منتج از دیوان‌سالاری حل گردد.

سینماروزان: با وجود آن که در دولت اعتدال بیش از ۲۰ صنف سینما به‌اجبار و علیرغم مخالفت‌ها به‌عنوان صنف کارگری ثبت شدند ولی در یازدهم اردیبهشت که روز کارگر بود حتی یک نفر از روسا، روز کارگر را به سینماگران کارگری‌شده تبریک نگفت.

نه منوچهر شاهسواری مدیرعامل و نه همایون اسعدیان رییس هیات مدیره خانه سینما که اتفاقا از موافقان کارگری شدن صنوف بودند و نه هیچ کدام از اعضای هیات مدیره خانه، روز کارگر را به صنوف کارگری تبریک نگفتند!

اینکه چرا به‌زور و با ترس از انحلال نزدیک‌ به ۲۱صنف را کارگری و دو صنف را کارفرمایی می‌کنند ولی در خانه سینما نه از بیمه بیکاری کارگری خبری هست، نه از توزیع تسهیلاتی که خانه کارگر نثار کارگران می‌کند خبری هست و نه اهدای هدیه یا حتی یک تبریک خشک و خالی در روز کارگر ، مشخص نیست.

انگاری همان‌ها که صف اول سوق دادن صنوف به کارگری بودن هم جرات ندارند به‌عنوان صنف کارگری حتی روز کارگر را به سینماگران تبریک گویند.

این هم عاقبت تصمیمی نسنجیده که در دولت اول اعتدال و درسایه خودکامگی روسای صنف سینما شکل گرفت؛ حتی منادیان لزوم کارگری شدن صنوف سینما، شرم‌شان می‌آید که خود را کارگری بدانند؟
ای کاش این شرمساری عاملی شود بر تجدیدنظر در تصمیم غلط اجبار به کارگری کردن صنوف.