سینماروزان: بالاخره شایعاتی که پیش از این درباره تغییر و تحول در سازمان سینمایی مطرح بود، رنگ واقعیت گرفت و رائد فریدزاده شاید برای آن که تغییر خود را به تاخیر اندازد(؟) یک فرزند شهید را به عنوان معاون نظارت منصوب کرد.

رائد فریدزاده در حکمی سیدمهدی طباطبایی ‏نژاد را به عنوان معاون ارزشیابی و نظارت نصب کرده است و جالب اینکه رو‌ح‌الله حسینی معاون قبل نظارت که حالا عزل شده را به معاونت توسعه فناوری و مطالعات سینمایی گمارده!

تازه از آن جالب‌تر اینکه علیرضا اسماعیلی کلیشمی که از معاونت توسعه، حذف شده را به عنوان دستیار ویژه و دبیر کارگروه تخصصی شورای سینما منصوب کرده است!

دقیقا در جهت اصل پایستگی مدیریت؛ هیچ مدیری حذف نمیشود بلکه فقط عنوان‌ش تغییر میکند.

محمدمهدی طباطبایی نژاد به معاونت نظارت ورود کرده و هیچ بعید نیست که دبیری جشنواره فیلم فجر۴۵ را هم خودش برعهده بگیرد‌. او فرزند نورالله طباطبایی نژاد نماینده اردستان در مجلس اول و از شهدای انفجار دفتر حزب جمهوری در هفتم تیر ۱۳۶۰ و برادرزاده یوسف طباطبایی‌نژاد امام جمعه اصفهان است.

طباطبایی‌نژاد قبل از این و در دولت حسن روحانی، هم مدیریت مرکز گسترش و هم معاونت نظارت و هم دبیری فجر را تجربه کرده بود؛ پس از حیث تجربه کم ندارد.

ورود او به سازمان سینمایی فریدزاده کم کم مشکل ندارد میتواند برایش خوش‌یمن باشد اگر از تجربیات قبلی، درس گرفته و برود به سمت تعامل با بدنه‌ی مستقل سینما و نه فقط حلقه‌ای خاص که در این سالها، دور روسا جمع بوده‌اند.

سینماروزان/حامد مظفری: شنیدن خبر رونمایی از سامانه تسهیم عواید فروش سینماها توسط رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی، دود از کله آدم بلند میکند. به‌راستی یک طرح قدیمی را چند بار باید رونمایی کرد؟

حدود هفت سال قبل این حسین انتظامی رییس وقت سینما بود که سمفا را راه اندازی کرد با هدف اصلی همین تسهیم بلحظه عواید فروش. اینکه بعد از هفت سال رائد بدون یک کلمه حرف زدن درباره طراح اصلی که انتظامی بوده، دوباره مراسمی گذاشته و وعده تسهیم عواید فروش داده، موقعیت شگفتی است.

درست مثل این است که وزیر مسکن دولت پزشکیان، بیاید و مراسم بگیرد برای اجرای مسکن مهر! میشود؟ مسکن مهر بد یا خوب، بیخ ریش دولت احمدی‌نژاد است و حالا حتی اگر تکمیل فازهایش به دولت‌های بعد رسیده، باز رونمایی کردن مسکن مهر در این دوران جز خنده به‌جا نمی‌گذارد.

ممکن است رائد بیاید و بگوید این طرح تا حالا به طور کامل اجرایی نشده بود و از حالا به بعد چون اجرا می‌شود پس باید برایش رونمایی گرفت. اینجا هم باید گفت ابتدا بگذارید لااقل یک سال بی خلل این طرح اجرایی شود و بعد تازه این خود صاحبان سینما باشند که برایش مراسم بگیرند.

دخالت در مساله‌ی فیمابین سینمادار-پخش‌کننده در سال ۴۰۵، بی‌فایده‌ترین کار ممکن است. رائد مگر در اروپا، فلسفه نخوانده؟؟ فلسفه‌ی دخالت دولت در کار صنوف چیست؟ الان در همان آلمان که ایشان تحصیل کرده، دولت هر بار به نحوی در مسائل سینماداران دخالت می‌کند؟

جالب است حوزه هنری یا امثال علی سرتیپی که در سال‌های اخیر شبکه ای گسترده از سالن‌های سینما را دراختیار دارند و متولی اصلی ماجرا هستند، در این باره پیشقدم نشده‌اند‌ و به جایش سازمان سینمایی خود را وارد ماجرا کرده.

دخالت برای زمانی است که دولت خودش سینمادار باشد؛ الان سازمان سینمایی حتی جهت برگزاری جشنواره فیلم فجر هم یک سالن اختصاصی ندارد و هر سال باید چشم به راه شهرداری باشد که برج میلاد را بهش بدهد یا نه! در این شرایط دخالت دولت در کار سینماداران فقط تلفات وقت است.

سینمادار به اندازه کافی هزینه‌ی انحصارات مختلف از ممنوعیت اکران خارجی تا محدودیت بهای بلیت تا انحصار بلیت فروشی از سمفا را میدهد و اینکه دولت بخواهد با همایش و رونمایی و گردهمایی و…، به دنبال القای سلطه بر سینماداران باشد، به جایی نمی‌رسد.

رائد اگر فقط به این فکر میکرد که چرا همین طرح تسهیم عواید تاکنون و بعد از هفت سال اجرایی نشده، قطعا بیخیال رونمایی از میراث هفت سال پیش انتظامی میشد‌.

مساله‌ی داخلی سینماداران-پخش‌کنندگان باید توسط خودشان و بی دخالت دولت حل شود وگرنه ده بار دیگر هم رونمایی بگیرید و روبان پاره کنید، سینماداران اگر نخواهند تن به اجرا نمی‌دهند.

پی‌نوشت: موزه‌ی سینما چه ربطی دارد به چنین مراسمی؟ یکی از این همه سالن سینمایی مدرن و درجه یک باید میزبان بودند نه موزه که نامش رویش است؛ موزه!

اگر طرح بدل کردن موزه سینما به سالن همایش‌ها را دارید، صراحتا اعلام کنید وگرنه موزه را بگذارید برای علاقمندان موزه و آنجا را دیگر به حیاط خلوت دورهمی های مدیریتی تبدیل نکنید.

سینماروزان/حامد مظفری: دو ماه از جنگ رمضان گذشته و در این دو ماه بیشترین تقاضای اهالی سینما رسیدگی به وضعیت معیشتی شان بوده؛ نه عیدی سینماگران واریز شده، نه سبدارزاق رمضان‌شان تعلق گرفته و نه حتی مشکل بیمه بیکاری آنها حل شده.

در این شرایط رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی خطاب به معاونان خود فرموده: با توجه به وضعیت بودجه‌ای که در شرایط کشور در همه حوزه‌ها وجود دارد، سینما هم جدا از آن نیست و باید تدابیر لازم نسبت به این شرایط اتخاذ شود. در این زیست بوم جدید و بر اثر متوقف شدن بخشی از تولیدات مشکلات معیشتی هنرمندان و اعضای صنوف مختلف سینما بیشتر شده که این وضعیت توجه ویژه‌ای(!) را طلب می‌کند. در این زیست بوم جدید و بر اثر متوقف شدن بخشی از تولیدات مشکلات معیشتی هنرمندان و اعضای صنوف مختلف سینما بیشتر شده که این وضعیت توجه ویژه‌ای(!) را طلب می‌کند. نیاز است بررسی مجددی در خصوص مواردی همچون برپایی جشنواره‌ها و رویدادها ملی و بین‌المللی، تولیدات و حمایت‌ها صورت گیرد و به سرعت فهرستی از حوزه‌های خصوصی و دولتی جهت مشارکت و همراهی و تامین اعتبار و کمک‌های فرهنگی تهیه شود.

با اجازه از روح بهرام بیضایی و مجلس شاه‌کشان‌ش باید خطاب به رییس سینما بگوییم: پندنامه بفرست ای رائد، اما اندکی نان نیز بر آن بیفزای. سینماگران از پند سیر آمده‌ و بر نان گرسنه‌اند!

و چرا دوپهلو سخن گفتن؟ خالص‌گویی پیشه کنید و بفرمایید مقصود از اندرزتان در ترکیب وصفی«توجه ویژه» چیست؟
الان جنابعالی نگران نرسیدن بودجه جشنواره های پرتعداد و تولیدات فله‌ای هستید یا نگران معیشت بدنه صنف سینما؟ اگر همچنان گیر اول هستید که هیچ وگرنه برای حل گیر اساسی که همان معیشت بدنه سینماست-و نه فقط کسب و کار چربِ معدودی افراد تکرارشونده در پروژه ها و جشنواره ها- یک راه بیشتر ندارید؛ چابک سازی.
جشنواره‌ها را تجمیع کنید و تولیدات فله‌ای را به حداقل برسانید؛ مابه‌تفاوت را خرج معیشت سینماگران نمایید.

سینماروزان/حامد مظفری: بعد از گذشت حدود یک ماه از جنگ علیه ایران حتی از امثال یواخیم تریه و خاویر باردم در صحن اسکار فریادهای ضدِجنگ‌طلبی بلند شده اما هر چه گشتیم اثری از مهمانان بین‌الملل فجر نیست.

یادمان نمی‌رود که قبل و حین برگزاری بخش بین‌الملل فجر که با اصرار مجددا از جشنواره اصلی فجر جدا شده و با بودجه مکفی در شیراز برگزار شد، دست‌اندرکاران این جشنواره مرتب از نقش‌ فرهنگ در توسعه سیاسی صحبت می‌کردند و مدعی بودند برگزاری جشنواره موسوم به جهانی فجر میتواند باعث شود که در آوردگاه‌های سیاسی، تنها نباشیم.

باز یادمان نمی‌رود روح‌الله حسینی دبیر بین‌الملل فجر در نشست خبری خود فرموده بود که ۲۰۰ مهمان خارجی به جشنواره دعوت شده‌اند؛ جهت خروج ایران از انزوای فرهنگی.

با اینکه اساسا فرهنگِ ریشه‌دار ضدّانزوا است کاری نداریم اما می‌توانیم بپرسیم الان که مجددا درگیر یک تهاجم به ایران شده‌ایم، مهمانان جشنواره جهانی فجر کجایند؟

چرا حداقل یک‌سوم آن مهمانان اقدام به انتشار لااقل استوری در حمایت از بچه‌های میناب نکرده‌اند؟ چرا ده نفر از آنها تهاجم به کشوری را که یک هفته در بهترین هتل پذیرای آنها بود را محکم نمی‌کنند.

حتی نوری بیلگه جیلان که با سلام و صلوات ریاست هیات داوران را بهش دادند و الحمدلله متعلق به کشور همسایه ترکیه است، هیچ واکنش ضدّجنگ نشان نداده.

آن فیاپف که مدام بر سر منتقدان کوبیده شد کجاست؟ حتی یکی از اعضای غیرایرانی فیاپف، جنگ‌طلبانی که بر سر مردم ایران بمب می‌ریزند را محکوم نکرده. چرا؟ مگر مرتب به ثبت جشنواره جهانی فجر در فیاپف نمی‌بالیدید؟

این بود خروج از انزوا؟؟

رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی و همکاران او در بین‌الملل فجر پاسخی برای این پرسش‌ها دارند؟

سینماروزان: در حالی که رئوس خانه سینما در بیانیه‌ای متناقض در عین جدایی از کمیته اسکار، خواستار حضور نمایندگان خود در کمیته شده‌اند(!!!) رائد فریدزاده در گفتگویی تازه، تنها مرجع قانونی معرفی فیلم به اسکار را «فارابی» دانسته و شایعه واسپاری این مساله به خانه سینما را رد کرده!

به جز این فریدزاده درباره انتقال بخش بین‌الملل فجر-موسوم به جشنواره جهانی فجر- به شهرستان(کیش یا قشم؟) هم حرف زده…

رائد فریدزاده به خبرگزاری ایسنا گفت: نهاد مورد تأیید آکادمی اسکار و جایی که مسئولیت معرفی فیلم را بر عهده دارد «بنیاد سینمایی فارابی» است، برای آکادمی هم مهم این است که روند انتخاب را با مشارکت اعضای صنف و فعالان صنعت سینما پیش برده شود. البته باید تلاش کنیم تا این فضای تحریمی سیاسی با گفت‌وگو باز شود که این هم به خانواده بزرگ سینما برمی‌گردد. با این حال درباره برخوردهای سیاسی با تولیدات داخلی سینمای ایران، واقعیت این است که جشنواره‌های خارجی اگرچه به طور رسمی نوع نگاه و بازخورد خود را نسبت به فیلم‌های ایرانی اعلام نکرده‌اند اما در عمل نتایج و برخوردها را می‌توان به وضوح مشاهده کرد.

فریدزاده با حمایت مجدد از فارابی که خودش هم ورود به مدیریت سینمایی را مدیون همین نهاد است، بیان داشت: «بنیاد سینمایی فارابی» در طی این سال‌ها توانسته جایگاه سینمای ایران را در اسکار حفظ کند و این کار کمی نیست. اگر این بنیاد بی‌طرفانه برخورد نمی‌کرد و به دنبال تحمیل رأی خود بود، مطمئن باشید که این فرایند سال‌ها قبل متوقف می‌شد. این اعتماد و این جایگاه در یک فرایند بین‌المللی و در یک آمد و شد حفظ شده که با زحمات و ممارست سالیان مدیران قبلی و همکاران سینمایی محقق شده و همچون یک میراث ملی برای سینمای ماست اما متاسفانه گاهی با کج فهمی‌ها این میراث را به خطر می‌اندازیم.

رئیس سازمان سینمایی درباره محل برگزاری جشنواره جهانی فجر نیز بدون نام بردن از گزینه‌ها گفت: در تهران یکی دو مکان پیشنهاد شده و در حال بررسی هستیم اما در کنار آن، امکان برگزاری جشنواره در شهری غیر از تهران را نیز در دست بررسی داریم که البته جابجایی شهر باید با هماهنگی باشد.

سینماروزان: رئیس سازمان سینمایی با صدور احکامی منوچهر شاهسواری را به عنوان دبیر جشنواره ملی فیلم فجر و روح الله حسینی را به عنوان دبیر بین‌الملل فیلم فجر منصوب کرد ولی مشخص نکرد که بین‌الملل فجر بعد از جدایی مجدد از فجر چه زمانی برگزار خواهد شد؟

منوچهر شاهسواری در فجر۴۳ هم دبیر فجر بود و سعی خود را کرد با وجود انبوه فیلمهای ارگانی بدردنخور، با راه اندازی بخش خارج مسابقه و ورود فیلمهای مشکل‌دار، قدری کلاس جشنواره را بالا ببرد. شاهسواری البته از همان پارسال در گفتگوهای خود بر ضرورت تثبیت دبیرخانه جشنواره فجر تاکید کرده بود و گویا فریدزاده نیز شرط او را پذیرفته.

در حکمی که فریدزاده برای شاهسواری زده دقیقا بر دائمی شدن دبیرخانه جشنواره فیلم فجر تاکید شده است.

فریدزاده از سوی دیگر معاون نظارت و ارزشیابی خود-روح‌الله حسینی- را به عنوان دبیر بین‌الملل فجر برگزیده. بین‌الملل فجر در دولت سیزدهم به جشنواره اصلی فجر برگشت و در جداسازی مجدد و عجولانه در دولت چهاردهم، سال قبل که اصلا برگزار نشد و امسال هم که اصلا زمان مناسب برای برگزاری در بهار و تابستان را از دست داده و اینکه تن داده‌اند به برگزاری احتمالی آن در آذرماه و اندکی زودتر از بخش ملی، فقط و فقط اصراری لجوجانه است برای نپذیرفتن اشتباه در جداسازی مجدد‌‌‌.

صد بار گفتند و نشنیدند و فایده ای دارد که باز بگوییم «در کجای دنیا یک جشنواره چنددهه‌ای را یکهو دوتکه میکنند؟ »

حالا درنظر بگیرید با اوضاع فعلی منطقه‌ای و تحولات سیاسی پساجنگ۱۲روزه، اصلا صرف هزینه برای برگزاری این جشنواره چه فایده‌ای دارد؟ در اوضاع آرام نتوانستند چهار فیلم و چهار سینماگر مطرح را به بین‌الملل فجر بکشانند، حالا در اوضاع فعلی خاورمیانه کدام سینماگر مطرح خارجی می‌آید و رونمایی فیلمش را در بین‌الملل فجر انجام می‌دهد؟

متن حکم فریدزاده برای شاهسواری را بخوانید: 

نظر به سوابق و تجارب ارزشمند جنابعالی در عرصه صنعت تصویر، به موجب این حکم به عنوان دبیر جشنواره ملی فیلم فجر منصوب می شوید. امید است با بهره‌مندی از تجارب دوره های پیشین و رصد تولیدات ملی برای برقراری ارتباط نظام‌مند اصحاب سینما با این رویداد بزرگ، ضمن کشف استعدادهای جوان،  تنوع بخشی به گونه های سینمایی با هدف توسعه بازار و ارائه پیشنهادها و راهکارهای موثر، شاهد برپایی پررونق و با نشاط این دوره باشیم. انتظار می رود نمایش پایمردی، رشادت ها و دفاع سرافرازانه ملت شریف و نجیب ایران در جنگ تحمیلی دوازده روزه، در این رخداد جلوه وجایگاه ویژه ای داشته باشد. طراحی و تدوین ساختار دبیرخانه دائمی جشنواره فجر در جهت تجمیع امکانات و ظرفیت های سازمان امور سینمایی و موسسات و نهادهای ذی ربط با اهتمام بر حفظ حافظه تاریخی و سازمانی در گردآوری اسناد و مدارک، گامی مهم در برگزاری بهینه این رویداد ملی و تاثیرگذار است که مساعی جنابعالی را در مسیر اجرای آن می طلبد، بدیهی است تحقق این امور مستلزم همکاری همه جانبه و موثر با مدیریت های زیر مجموعه سازمان امور سینمایی و موسسات تابعه است.از خداوند متعال برای جنابعالی در خدمت به سینمای بزرگ و شریف میهن عزیزمان توفیق روز افزون مسئلت دارم.

متن حکم فریدزاده برای روح الله حسینی را بخوانید:

نظر به شایستگی ها و سوابق ارزنده ی علمی و مدیریتی جناب عالی  در عرصه سینما و فعالیت های بین المللی به موجب این حکم به عنوان دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر منصوب می شوید. جشنواره جهانی فیلم فجر به عنوان یکی از مهم ترین رویدادهای فرهنگی و هنری کشور، ماموریت دارد که با معرفی سینمای متعهد و خلاق ایران، تعاملات هنری با سینما گران جهان را گسترش دهد و بستری برای گفت و گوی فرهنگی میان ملت ها فراهم آورد. انتظار می رود با بهره گیری از ظرفیت های حرفه ای، نهادهای سینمایی داخلی و بین المللی، وهمچنین تعامل فعال با هنرمندان و اندیشمندان، زمینه تعالی هرچه بیشتر این رویداد جهانی را فراهم آورید. مسلم است که نمایش پایمردی و رشادت ها در دفاع سرافرازانه ملت شریف و نجیب ایران در جنگ تحمیلی دوازده روزه، در این رخداد جلوه و جایگاه ویژه ای خواهد یافت. لازمه تحقق این امور همکاری همه جانبه و موثر با مدیریت های زیر مجموعه سازمان سینمایی و موسسات تابعه است.توفیق روز افزون جنابعالی را در انجام این مسئولیت خطیر از خداوند متعال مسئلت دارم.

سینماروزان/حامد مظفری: گفتگوی بهروز افخمی مجری برنامه تلویزیونی «هفت» با رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی، گفتگوی ویژه‌ای نبود چون درباره هیچ مبحث جدیدی طرح مساله نشد و فریدزاده هم پیشدستی نکرد و هیچ محتوای تازه‌ای را ارائه نکرد.

در نگاه اول اینکه در دوران حساس بعد از آتش بس با اسرائیل این گفتگو روی آنتن رفت می‌تواند دلیل اصلی محافظه کاری باشد اما گفتگو که زنده نبود. یک گفتگوی تولیدی بود که نه در استودیوی هفت که در سازمان سینمایی انجام شده بود.

فریدزاده برخلاف سلف خود به استودیوی هفت نرفت. این نرفتن می‌تواند ناشی از اتفاقات اخیر تلویزیون و حمله به ساختمان شیشه ای باشد؟ گرچه هفت در جایی خارج از سازمان ضبط می‌شود ولی باز هم نرفتن فریدزاده جدا از محافظه‌کاری امنیتی، ظن دیگری را پیش رو می‌گذارد.

سازمان سینمایی در دوره جدید قصد ندارد بی‌دلیل امتیازات ویژه برای تلویزیون قائل شود؟ به خصوص که همچنان تلویزیون جز در موعد برگزاری جشنواره فجر، در کل سال تعامل فراگیری با سینما و تهیه‌کنندگان ندارد و همچنان فقط شماری فیلم خاص هستند که تیزر آنها مجوز پخش تلویزیونی می‌گیرد و حتی از میان این همه تولیدات سالانه سینما برنامه ای برای خرید رایت لااقل بخشی چشمگیر از آنها صورت نمی‌گیرد. نگاه کنید کنداکتور تلویزیون چقدر خالی است که در اعیاد همچنان فیلم‌های قدیمی مثل «پاکباخته»، «دو نفر و نصفی»، «لیلی با من است»، «آدم برفی» و «اخراجیها» و… پخش می‌کند.

فریدزاده در حال ارسال پالس برای مدیران تلویزیون است که اگر دنبال تعامل با سینما هستند ابتدا رفتار عملیاتی در برخورد با سینماگران داشته باشند و بعد انتظار داشته باشند گفتگوها در استودیوهای خودشان ضبط شود؟

به جز این آنچه از فحوای گفتگوی افخمی با فریدزاده برمی‌آید نوعی محافظه‌کاری در طرح پرسش است و همین دست بسته بودن افخمی باعث شده هیچ داده‌ی جدیدی از این گفتگو بیرون نیاید.

افخمی می‌توانست درباره بسیاری از مسائل کلیدی خانواده سینما و از همه مهمتر وضعیت طرح ناتمام ارتقای بیمه بازنشستگی اهالی سینما و فقدان کد بیمه‌ای اختصاصی برای سینماگران در سازمان تامین اجتماعی بپرسد.

او می‌توانست درباره نتیجه‌ی دستورکاری که خود فریدزاده به مدیر تازه‌ی فارابی درباره ارتقای معیشت اهالی سینما داده بپرسد.

از همه مهمتر باید موضع رئیس سینما را نسبت به حضور فیلم‌های بدون مجوز در محافل جشنواره‌ای جویا می‌شد. در جشنواره کن فیلم «تصادف ساده»جعفر پناهي بدون مجوز حضور داشت و نخل طلا هم برد.

در جشنواره کارلووی‌واری هم فیلم «بیداد»سهیل بیرقی حضور دارد که مجوز داخلی ندارد. روالی که لابد ادامه هم خواهد داشت…

این، مهمترین پرسشی بود که افخمی می‌توانست از فریدزاده بپرسد و یک بار برای همیشه تکلیف فیلمسازی بدون مجوز را مشخص کند…

ورای اینها اقدام حرفه‌ای تولیدکنندگان «هفت» و مدیران شبکه نمایش را باید ستود که با وجود همه محدودیت‌ها سعی کردند شرایط گفتگو را در سازمان سینمایی فراهم کنند تا هدف اصلی یک برنامه سینمایی که می‌بایست ارتباط مستقیم با مدیران سینمایی باشد، محقق شود.
انعطاف «هفت» و شبکه نمایش جای تحسین دارد و باید سایر برنامه‌سازان تلویزیونی نیز همین قدر سیال عمل کنند و دست از اصرار بیخود بر کشاندن مهمانان به استودیوهای تلویزیون بردارند و اتفاقا دوربین های خود را به دفاتر سینمایی ببرند تا ارتباط بهتری با اصحاب سینما ایجاد گردد.

سینماروزان/محمد شاکری: بالاخره و بعد از گذشت چند ماه از تغییر و تحولات مدیریت سینمایی در دولت مسعود پزشکیان، مدیرعامل تازه بنیاد سینمایی فارابی معرفی شد.

حامد جعفری مدیر تازه ی فارابی است، انیمیشن سازی  که پیشتر سه انیمیشن “فیلشاه”، “شاهزاده روم” و  “بچه زرنگ” را تولید کرده و بیش از هر چیز، به واسطه همین سه انیمیشن شناخته میشود که در این بین “بچه زرنگ” جزو آثار قابل اعتنای سینمایی کودک ایران هم بوده ولی ربط تهیه‌کنندگی فقط سه انیمیشن با مدیریت در مهمترین نهاد سینمایی ساختار دولتی چیست؟ جعفری بناست فارابی را به مرکز تولید انیمیشن بدل کند؟

رائد فریدزاده در حکمی که برای جعفری زده، ۱۹ بند در شرح فعالیت‌های او ذکر کرده که در این بین کلمه ای درباره “انیمیشن” نمی‌بینیم.

این حکم ۱۹ بندی موارد جالبی دارد و از همه مهمتر اینکه فریدزاده کاملا شفاف و روشن، وظیفه رسیدگی و مراقبت از پیشکسوتان سینما و ارتقای معیشت خانواده سینما را برعهده مدیر تازه فارابی گذاشته. 

یکی دیگر از وظایف جعفری نیز “تبدیل سینما فرهنگ به پردیس سینمایی جهت برگزاری جشنواره‌ها!” اعلام شده که البته معلوم نیست چقدر امکان تحقق دارد؟ در دولت دوم محمود احمدی نژاد نیز یک بار احمد میرعلایی مدیر وقت فارابی از تبدیل سینما فرهنگ به پردیس سینمایی با ده ها سالن خبر داد که البته محقق نشد و در دولت اول روحانی نیز تنها کاری که شد اضافه کردن یک سالن کوچک در پارکینگ سینما فرهنگ جهت اکران هنروتجربه بود!

سینماروزان با آرزوی موفقیت برای حامد جعفری امیدوار است او بتواند همان یک بند ارتقای معیشت اهالی سینما را انجام دهد که خیر دنیا و آخرت را برایش یکجا دارد. جعفری می‌تواند بخشی از بودجه هنگفت فارابی را صرف راه‌اندازی یک کلینیک جامع درمانی برای رسیدگی به سینماگران محتضر کند؟

متن حکم رائد فریدزاده برای حامد جعفری را بخوانید: 

نظر به تخصص، تعهد و تجارب ارزنده‌ جنابعالی در حوزه فرهنگ، بویژه عرصه‌ سینما و به استناد مصوبه جلسه مورخ بیست و ششم اسفند هزار و چهارصد و سه هیات امنای بنیاد سینمایی فارابی، جنابعالی به موجب این حکم به عنوان «مدیرعامل بنیاد سینمایی فارابی» منصوب می‌شوید.

انتظار می‌رود، با عنایت به سیاست‌های کلان سازمان امور سینمایی و سمعی بصری در مسیر تحقق برنامه‌های ابلاغی ذیل، اهتمام ویژه‌ای داشته باشید.

۱- تقویت مضامین با بهره‌مندی از ظرفیت شوراهای فکری و موضوعی متشکل از صاحبان‌نظران

۲- حمایت از تحقیق و نگارش فیلمنامه با رویکرد ارتقاء متن و کیفی‌سازی

۳- حمایت از تولید فیلم‌های سینمایی شاخص و حرکت به سوی مشارکت خاص به جای عام

۴- توجه به بازنمایی مثبت از ویژگی‌های بومی و ظرفیت‌های منطقه‌ای شهرستان‌ها به ‌ویژه مناطق کمتر برخوردار در تولید فیلم

۵-توجه و حمایت از اکران فیلم‌های سینمایی فرهنگی

۶- حمایت از فن‌آوری‌های نوین صنعت تصویر در فرآیندهای تولید فیلم

۷- تقویت سینمای کودک و نوجوان

۸-به کارگیری از شیوه‌‌های نوین تامین مالی و سرمایه‌گذاری برای تولید فیلم

۹-تسهیل‌گری برای اطمینان بخشی به سرمایه‌گذاران بخش خصوصی

۱۰- تقویت بازاریابی فیلم‌های فرهنگی با هدف افزایش سهم و درآمد از بازار هدف

۱۱-تقویت سرمایه انسانی جوان برای سینمای ایران

۱۲-تقویت زنجیره‌ اکران با تبدیل سینما فرهنگ به پردیس سینمایی و استفاده برای جشنواره‌های سینمایی

۱۳-ارتقاء فعالیت‌های بین‌المللی سینمای ایران

۱۴-برگزاری گردهمایی و رویدادهای فرهنگی و سینمایی متناسب با مقتضیات و مسائل روز سینمای ایران

۱۵-حمایت از برگزاری جشنواره‌های فیلم فجر و کودک و نوجوان با ابتکار عمل و ناظر بر نیازهای روز سینمای ایران

۱۶-توسعه فعالیت‌های انتشارات و تقویت فصلنامه‌های فارابی، اهتمام به مطالعات کاربردی

۱۷-راه‌اندازی شورای پژوهش و انتشارات و تشکیل انجمن علمی

۱۸-رسیدگی و مراقبت از سرمایه‌های انسانی سینمای ایران بویژه پیشکسوتان و بزرگان

۱۹-حمایت از تکریم و معیشت سینماگران در جهت رشد، ارتقاء و تحکیم بنیاد خانواده آن‌ها

امید است با توکل به خداوند متعال و با اتکاء به توانمندی‌ها و شایستگی‌های جنابعالی و همچنین بهره‌گیری از ظرفیت سرمایه‌ انسانی بنیاد در انجام امور محوله موفق و موید باشید.»

رزومه‌ی مدیر تازه فارابی به شرح زیر است:

حامد جعفری تهیه‌کننده سینما و انیمیشن متولد سال ۱۳۶۴، دانش‌آموخته مدیریت ارشد کسب و کار در صنایع فرهنگی و رشته اقتصاد است. جعفری فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۸۷ با تهیه‌کنندگی انیمیشن، در سینما آغاز و از سال ۱۳۹۱ تاکنون عضو صنف تهیه‌کنندگان سینمای ایران و خانه سینما است. وی تهیه‌کنندگی پرفروش‌ترین و پرمخاطب‌ترین انیمیشن‌های تاریخ سینمای ایران یعنی «شاهزاده روم» و «فیلشاه» و «بچه زرنگ» را بر عهده داشته است.

جعفری تاکنون در چندین دوره عضو هیئت داوران جشنواره‌های مختلفی نظیر جشن خانه سینما، جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودک و نوجوان، جشنواره بین‌المللی فیلم فجر، جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، جشنواره بین‌المللی انیمیشن تهران و غیره بوده است.

در دی ماه گذشته نیز طی احکامی از سوی سید عباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، محسن حاجی میرزایی (رئیس دفتر رییس جمهور)، سید حمید پورمحمدی (معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان برنامه و بودجه کشور)، حسین افشین (معاون علمی و فناوری رئیس جمهور)، سید محسن مهاجرانی (مدیر گروه فرهنگی معاونت بررسی دفتر مقام معظم رهبری)، منوچهر محمدی، مرضیه سادات برومند یزدی، حسن خجسته باقرزاده، سیدرضا میرکریمی و رائد فریدزاده به عنوان اعضای هیات امنای بنیاد سینمایی فارابی منصوب شدند.

سینماروزان/مسعود احمدی: رائد فریدزاده بعد از هفته ها انتظار بالاخره طی حکمی، بهروز شعیبی را به عنوان مدیرعامل انجمن سینمای جوانان ایران منصوب کرد.

بهروز شعیبی متولد ۱۳۵۸ در مشهد، از جمله سینماگران همراه با اصولگرایان و همگام با اصلاح‌طلبان است که طی سالها فعالیت، به عنوان کارگردان، بازیگر، دستیار کارگردان و برنامه‌ریز توانسته هم در پروژه‌های مورد حمایت جریانات اصلاح طلب حضور داشته باشد و هم با حمایت ارگان‌هایی مثل اوج و فارابی و شهرداری و صداوسیما، محصول تولید کند.

سریال پرسروصدای “گلشیفته” و فیلمهای “بدون قرار قبلی”، “دارکوب”، “سیانور”، “دهلیز”، “روز بلوا” و “آغوش باز” از تجربیات کارگردانی شعیبی است که در میان آنها بیش از همه همان “دهلیز” جلب توجه کرد.

انجمن سینمای جوانان ایران در سال‌های اخیر با انتقادات بسیاری از فیلمسازان کوتاه بابت عدم توجه به جریان سینمای مستقل و رخنه تفکرات متحجرانه و واپسگرای گرفتار تعارض منافع کثیر، روبرو بوده و حالا بهروز شعیبی باید بتواند با جذب برخی از نیروهای فکری موثر، انجمن سینمای جوان را از دام سفارشی ‌سازی‌های بی‌حاصل رهایی بخشد و شرایط توزیع عادلانه حمایت میان سینماگران مستعد را فراهم کند و جشنواره کوتاه را به مدار صحیح خود برگرداند تا دیگر این طور نباشد که جشنواره کوتاه در سیطره آثاری باشد که توسط حقوق‌بگیران انجمن و قوم و خویش آنها تولید میشود.

در عین حال شعیبی باید بتواند فضای اطلاع‌رسانی شایسته ای را بر انجمن حاکم کند؛ فضایی بی واهمه از رسانه ها و منتقدان مستقل و اتفاقا توجه جدی به نقدهای سازنده و تحلیل های رسانه‌ای راهبردی درجهت حل معضلات.

متاسفانه انجمن در سال‌های اخیر نتوانست فیلمساز درجه یکی را به سينماي حرفه ای بلند معرفی کند و شعیبی اگر می‌خواهد انجمن مجددا محلی باشد برای  تربیت کارگردانان درجه یک، باید نقدپذیری را به ساختار انجمن برگرداند و حرفه‌ای‌های روراست را در زیرمجموعه به کارگیرد چون با مجیزگویان نمی‌شود حتی یک کودکستان اداره کرد چه برسد به انجمن سینمای جوان.

سینماروزان/حامد مظفری: حدود دو ماه بعد از پایان ماموریت مجید زین العابدین بر فارابی، رئیس سینمای دولت چهاردهم، خزانه‌دار بنیاد را به عنوان سرپرست این ارگان سینمایی متمول معرفی کرد.

رائد فریدزاده در حکم خود برای سجادی، بر لزوم توجه به سینمای ملی، بسترسازی برای حضور فیلمسازان مستعد و جوان در حوزه سینمای حرفه‌ای و نیز حمایت از آثار فاخر تاکید کرده ولی نگفته که چرا به جای مدیری دائمی، از سرپرست برای این ارگان بهره گرفته؟

فارابی در همه این سالها مهم‌ترین بازوی مدیران سینما برای توزیع بودجه‌ میان فیلمسازان مطلوبِ خودشان بوده و اغلب هم همین که بسیاری از سینماگران مستقل بهره ای از بودجه های تولید فارابی نمی‌برند، محل مناقشه بوده است.

فریدزاده در عین حال فرموده: فارابی درخت تنومند سینمای ایران است و با “وجوه بین‌المللی” که داراست، نهاد ملی سینمای ایران تعریف می‌شود؛ و به حتم با مرور زمان، بیش از پیش می‌توان به “اصالت” آثار فارابی پی برد.

وجوه بین المللی؟ اصالت؟ 

فارابی در همه این سالها مهم‌ترین بازوی مدیران سینما برای توزیع بودجه‌ میان فیلمسازان مطلوبِ خودشان بوده و اغلب هم همین که بسیاری از سینماگران اصیل بهره ای از بودجه های تولید فارابی نمی‌برند محل مناقشه بوده است. بماند که سالهاست فارابی جز صرف هزینه برای برگزاری چتر در این جشنواره و آن جشنواره، وجهه بین‌المللی دیگری ولو کسب بازار برای آثار خودش در همین کشورهای همسو نداشته! داشته؟

استفاده از سرپرست به جای مدیر برای فارابی چه دلیلی دارد؟ آیا با حضور سرپرستی موقت-که نمی‌داند تا چه زمانی در ریاست بنیاد حاضر خواهد بود؟-بهتر می‌توان منویات سازمان سینمایی در حمایت از فیلمسازانی خاص را پیش برد؟ یا باید این شایعه را باور کنیم که مدیران فعلی سازمان سینمایی از کمبود مهره‌های قابل اعتماد برای ریاست زیرمجموعه بی بهره هستند؟

اینکه چرا به جای سرپرست از مدیران امتحان پس داده و خوشنام نظیر ابراهیم داروغه زاده، محمد آفریده و… برای ترمیم زیرمجموعه های سازمان استفاده نمی‌شود هم جای پرسش جدی دارد؟ وقتی چنین مدیران کاربلدی که اتفاقا قرابت هایی هم با جریان سیاسی حاکم دارند، وجود دارند چرا از آنها استفاده نمیشود؟ به خاطر استقلال رأی نسبی اینها و ترجیح افراد امربر، بر نیروهای کم و بیش مستقل؟؟؟

سینماروزان/محمد شاکری: اعضای شورای سیاستگذاری چهل و سومین جشنواره فیلم فجر با غلبه کمّی مدیران بر سینماگران، منصوب شدند.

طی احکامی از سوی رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی، محمدمهدی حیدریان، سید محمد بهشتی، حسین انتظامی، فرهاد توحیدی، علیرضا شجاع نوری، محمدمهدی عسگرپور، علیرضا تابش، منوچهر محمدی و منوچهر شاهسواری به عنوان اعضای شورای سیاستگذاری چهل و سومین جشنواره فیلم فجر معرفی شدند.

در میان اعضای این شورا فقط منوچهر محمدی(چپ راست) و فرهاد توحیدی(مست عشق) هستند که در سال‌های اخیر بیش و کم فعالیت حرفه‌ای داشته اند و مابقی این سیاست گذاران بیشتر مدیر بوده اند.

از مدیر فارابی بگیر تا مدیر سازمان سینمایی و مدیر خانه سینما در میان این سیاست‌گذاران به وفور یافت میشود.
جشنواره فجری که در این سال‌ها و فارغ از هر دبیری، روالی روتین و کلیشه در برگزاری دارد واقعا این همه سیاست گذار که از منظر سیاسی اغلب همه منسوب به یک جریان هستند، به چه کاری میایند؟ مثلا می‌خواهند تعداد سیمرغ ها را کم و زیاد کنند؟ یا تعداد بخش ها را کم و زیاد کنند؟ یا مثلا پیامی برای قرائت در افتتاحیه یا اختتامیه بنگارند؟

وقتی جشنواره فجر در همه این سالها، بندی نهایی دارد که به هر دبیری، اجازه تصمیمات فورس ماژور میدهد، واقعا این حجم مدیران ادوار اصلاح-اعتدال در شورای سیاستگذاری اش به چه کار می‌آیند؟

اگر هم بنا بوده که برای دلجویی مدعیان سینمایی یک جریان سیاسی خاص، چنین شورایی بچینند چرا این قدر “مردانه”؟؟ و چرا نکردند حداقل دو تا سه بانوی سینماگر را وارد شورا کنند؟ آن همه شعار در حمایت از مدیریت بانوان فقط برای قبل از انتخابات بود؟

به جز این دبیرخانه جشنواره فجر در همه این سال‌ها یک نیروی اجرایی به نام سیمون سیمونیان داشته که تقریبا بازوی دست راست هر دبیری بوده و در هر دوره سیاسی نیز در دبیرخانه حضور فعال داشته. بد نبود سیمون را به عنوان نیرویی که از نزدیک در جریان جشنواره فجر بوده وارد سیاستگذاران می‌کردند تا اگر هم بناست تصمیمی گرفته شود منطبق با تجربیات از نزدیک یک مشاور آگاه باشد.

سینماروزان:  رائد فریدزاده رئیس سینمای دولت چهاردهم، چهار حکم تازه صادر کرده است و البته نتیجه‌ی آن فقط ورود یک مدیر تازه به سازمان، بوده.

چهار حکم تازه به این شرحند:

–روح الله حسینی/معاون نظارت

–حبیب ایل بیگی/مدیریت سینما شهر

–مهدی شفیعی/معاون توسعه منابع

–اصغر فارسی/مشاور راهبردی

ناگفته پیداست که در این چهار حکم فقط روح الله حسینی است که دوباره وارد سازمان شده؛ حسینی از مدیران نزدیک به حجت ایوبی بود که در دوره او تا ریاست مدرسه سینما هم پیش رفت و در عین حال در مناصبی بی حاشیه مثل مدیر دفتر جشنواره ها هم فعالیت داشت ولی حالا با ورود او به پرحاشیه ترین ساختار سینمای دولتی یعنی مرکز نظارت و ارزشیابی -که وظیفه اش ممیزی و سانسور آثار است- باید عیار مدیریتش را سنجید.

سه حکم دیگر فریدزاده برای حبیب ایل بیگی، مهدی شفیعی و اصغر فارسی است که در دولت سیزدهم هم در زیرمجموعه ها مشغول مدیریت بودند‌. ایل بیگی که معاون نظارت دولت قبل بود، مهدی شفیعی که توسط خزاعی در جشن مهر و جشنواره آموزشگاه‌ها منصب داشت و اصغر فارسی نیز معاون منابع بود.

اینکه در ساختار سینمای دولت چهاردهم با وجود همه وقتی که صرف شده باز اغلب همان افراد سابق هستند که از این پست به آن پست جابجا می‌شوند معنایی دارد جز کم‌سلیقگی در چینش زیرمجموعه؟؟ اصلا چه کاریست که مثلا حبیب ایل بیگی که بر معاون نظارت تسلط پیدا کرده را ببرید بگذارید در سینماشهر که هیچ تجربه ای در آن ندارد و بعد فردی بی تجربه در امور نظارتی را برای معاونت نظارت ییاوریم؟ حداقلش برای سینماشهر باید فردی نظیر مصطفی حسینی را به کار دعوت میکردید که در اشلی دیگر و در بهمن سبز حوزه هنری تجربه ای نسبی در حیطه تجهیز و سالن سازی داشته یا برای همان معاون نظارت باید از امثال ابراهیم داروغه‌زاده استفاده می‌کردید که تجربه قبلی نظارتی را داشتند…

سینماروزان: طی احکامی از سوی رائد فریدزاده رئیس سازمان سینمایی اعضای شورای صدور پروانه ساخت سینمایی معرفی شدند.

حسین کرمی، هادی نائیجی، منوچهر شاهسواری، مازیار میری و حبیب ایل بیگی به عنوان اعضای شورای پروانه فیلمسازی سینمایی معرفی شدند.

حسین کرمی و هادی نائیجی به عنوان کارشناسان شورا، شاهسواری و میری نمایندگان خانه سینما و حبیب ایل‌بیگی به عنوان معاون ارزشیابی و نظارت در این شورا به ارزیابی آثار بلند سینمایی جهت صدور پروانه ساخت خواهند پرداخت.

فارغ از اینکه با اعلام نام حبیب ایل بیگی به عنوان معاون نظارت در این ترکیب، شایعه تثبیت او در سازمان سینمایی تایید می‌شود مگر اینکه او با عنوان حقوقی معاون نظارت فعلا وارد شورا شده باشد که در این صورت تا انتصاب رئیس جدید نظارت به کار خود ادامه خواهد داد ولی مساله اصلی سهم اندک سینماگران فعال و باتجربه در شورای پروانه ساخت است.

البته که تنها سهم خانه سینما از شورای پروانه فیلمسازی فقط دو نفر از پنج نفر است اما بهتر بود که در کنار منوچهر شاهسواری و مازیار میری، رئیس سینما تعدادی دیگر از سینماگران شناخته‌شده -و نه صرفا مدیران تلویزیون و فیلمسازان ارگانی- را وارد شورای پروانه ساخت می‌کرد.

صدالبته که ساختار نظارت ارشاد، منویات خود را هم برای ممیزی دارد اما برای اعمال سیاست های نظارت همان معاون نظارت یعنی حبیب ایل بیگی-که تجربه لازم را هم دارد- کافی نبود؟

رائد فریدزاده رئیس تازه سینما در اولین گفته های خود بر ضرورت بازنگری ماهوی نسبت به تمام اجزای تشکیل‌دهنده سازمان تاکید کرده بود! ای کاش بازنگری ماهوی را از همین ترکیب شورای پروانه ساخت آغاز می‌کردند و امیدواریم که در دیگر شوراهای فریدزاده، کفه سینماگران مجرب بالاتر برود‌.

سینماروزان: اغلب سینماهای قدیمی پایتخت از سینماهای لاله زار گرفته تا سینماهای خیابان تخت جمشید(طالقانی) و میدان انقلاب، یا مخروبه و مستعمل و تعطیل هستند یا به دنبال گریزگاهی برای تغییر کاربری.

اگرچه موسسه بهمن سبز حوزه هنری به زعم خود کوشیده برخی از سینماهای دراختیار خود و ازجمله آفریقا(آتلانتیک)، بهمن(کاپری)، شاهد(موناکو) را بازسازی و تبدیل به احسن کند ولی همچنان سینماهایی مثل عصرجدید(تخت جمشید)، قیام(پارامونت)، مرکزی(سانترال)، پارس(یونیورسال)، رادیوسیتی و…، هستند که نیاز به ورود ارگان‌های متمول هستند برای بازسازی جهت حفظ بخشی از تاریخ سینمای ایران.

سعید خانی تهيه کننده و مدیر پخش خانه‌فیلم در نوشتاری کوتاه آورده است: به رائد فریدزاده – رئیس جدید سازمان سینمایی – توصیه میشود که به جای تولید چند فیلم بی‌خاصیت صد میلیاردی در بنیاد سینمایی فارابی سینما عصر جدید را بخرد و بازسازي کند تا پاتوقی برای فیلم‌های هنری باشد!

سینماروزان/حامد مظفری: بالاخره مدتها بعد از حضور عباس صالحی در وزارت ارشاد، رائد فریدزاده به عنوان معاون سینما و رئیس سازمان سینمایی انتخاب شد.

انتخاب رائد فریدزاده، انتخاب اصلی نبوده چون بعد از مطرح شدن گزینه های متعدد و ردّ چندین گزینه به دلایل مختلف -و البته عدم تمایل محمد خزاعی به ادامه همکاری- درنهایت شانس به رائد فریدزاده رو کرد که رئیس سینما شود و البته بشارت بر ایشان باد که این پست، اسباب اشتهار فراوانی را برایش رقم خواهد زد.

رائد فریدزاده آقازاده محمدجواد فریدزاده و نوه یک روحانی -به نام فریدالاسلام- است‌. محمدجواد فریدزاده پدر رائد در ابتدای انقلاب از جمله نیروهای موسوم به چپ بود که بعد از دوم خرداد به اصلاح طلب مشهور شدند. محمدجواد فریدزاده در دهه شصت و هنگام وزارت ارشاد محمد خاتمی از معاونان او بود و بعد از دوم خرداد و راه افتادن بحث گفتگوی تمدن ها ریاست مرکز گفتگوی تمدن ها را برعهده گرفت و به دنبال آن مدتی سفیر ایران در واتیکان بود.

رائد فریدزاده برادرزاده مهدی فریدزاده از جمله مدیران سینمای بعد از انقلاب است. مهدی فریدزاده که در دوران محمد هاشمی در تلویزیون فعالیت میکرد، در دوران وزارت علی لاریجانی مدتی کوتاه معاون سینمایی شد. بعد از پایان وزارت ارشاد محمد خاتمي و حضور علی لاریجانی در ارشاد، تحت فشارهای وارده از سوی سینماگران منتقد به سیاست های گلخانه ای فخرالدین انوار(معاونت سینمایی)-محمد بهشتی(فارابی)، هر دو نفر حذف شده و مهدی فریدزاده-محمدحسین حقیقی جایگزین شدند.
بعد از آن که مصطفی میرسلیم وزیر ارشاد شد و در فاصله ای کوتاه تا دوم خرداد ۷۶، فشارهای جریان راست علیه سیاست های سینمایی وقت باعث شد، مهدی فریدزاده که دوران مدیریت‌ش فقط به حدود یک سال رسیده بود، استعفا داده و به ایالات متحده برود.
مهدی فریدزاده در معاونت سینمایی خاطره درخشانی به جای نگذاشت. مهدی فریدزاده دبیر جشنواره فیلم فجر سیزدهم بود؛ جشنواره ای که در کمال ناباوری سیمرغ بهترین فیلمنامه و بهترین کارگردانی را از بهرام بیضایی و “روز واقعه” دریغ کرد! از “روز واقعه” که استراتژیک‌تر در کارنامه سینمایی بعد از انقلاب نداریم؟

اما رائد فریدزاده؟ رائد فریدزاده فارغ‌التحصیل ادبیات آلمانی تا پیش از حضورش در معاونت بین الملل فارابی، سابقه مدیریت سینمایی نداشته.
کارنامه رائد در بین‌الملل فارابی؟
قبل از رائد، علیرضا شجاع نوری و امیر اسفندیاری در بین الملل فارابی تلاش کردند اعتباری برای سینمای ایران در محافل جشنواره ای اروپا و آمریکا ایجاد کنند که درنهایت به کسب نخل طلا و اسکار هم منجر شد اما رائد فریدزاده زمانی معاون بین الملل فارابی شد که این بخش تقریبا به محاق رفته بود چون آن حاکمیت بین‌الملل فارابی در دهه های شصت و هفتاد بر هر حضور خارجی سینمای ایران، رنگ باخته بود و به واسطه رشد فضای مجازی، در یک دهه اخیر دیگر حتی فیلم کوتاه سازان نیز خودشان دلال های پخش خارجی را روی هوا می‌زنند و کاملا بی نیاز شده اند از بوروکراسی بین الملل فارابی‌.
در جریان جدایی بین الملل از فجر باز همان امیر اسفندیاری و تیمش بودند که فیلم خارجی انتخاب می‌کردند و حضور یکی مثل الیور استون در ایران هم بیشتر ناشی از اثرات همراهی نادر طالب‌زاده بود.
در بازگشت بین الملل به فجر(ادغام جشنواره های فجر) و واگذاری مسئولیت بین الملل به رائد کار متفاوتی از رائد ندیدیم کمااینکه در همان سالهای جدایی بین‌الملل از فجر نیز بیشتر سالن‌های آثار ایرانی جشنواره شلوغ بود و در یک کلام مساله مدیریت دولتی بر بخش بین‌الملل سینمای ایران، کلا موضوعی از دست رفته است و حتی اگر میلیاردها هم خرج کنیم باز به دلایل متعدد نه می توانیم جشنواره واقعا بین‌المللی داشته باشیم و نه می توانیم با مدیریت دولتی برای آثار خود در آن سوی آب‌ها مشتری بیابیم.

باری، رائد فریدزاده تاکنون در بخشی فعالیت می‌کرد که عملا خروجی محسوسی نداشت و حالا هم که رئیس سینما شده، پیش بینی آینده با رزومه قبلی ایشان واقعا حس مثبتی نمی‌دهد فقط انذار می‌دهیم به ایشان که اگر می‌خواهد عاقبت به خیر شود به هیچ گعده و محفلی باج ندهد و به جایش بچسبد به بدنه صنف سینما و مثلا برود و همان ماجرای ارتقای بیمه بازنشستگی اهالی سینما که محمد خزاعی استارت آن را زد به ثمر برساند یا به دنبال آن باشد که توزیع تسهیلات معیشتی مداوم میان اهالی سینما از طریق تعامل با صندوق هنر را اجرایی کند.

رائدجان! امیدوار هستیم مدیریت تان مثل مدیریت عموی محترم، مستعجل نباشد که فقط حدود یک سال بر سینما مدیریت کرد و تا دید فشارها زیاد شد، گذاشت و رفت‌.

یک درخواست هم پیش روی رائد فریدزاده است و آن اینکه برنامه هایی که به وزیر ارشاد داده را منتشر کند تا معلوم گردد برنامه های ایشان چه ارجحیت بر گزینه‌های دیگر داشته؟ رائدجان! اهالی سینما را محرم بدان و برنامه هایت را منتشر کن و اگر حضورت، موقت نیست و آمده ای که بمانی به سراغ نخبه‌های حرفه‌ای برو که به هیچ جناح و محفلی باج نمی‌دهند و با کمی دقت در همین سینمای پرنیرنگ هم یافت می‌شوند‌.

سینماروزان: چتر سینمای ایران سالیان سال است که در همسایگی اسپانیا و ایتالیا در بازار کن برپا می‌شود و بعضی‌ها در تلاش هستند که ایران همین جایگاه را از دست بدهد. از آن سو عربستان پس از یک وقفه، پاویون خوبی را در کن گرفت و هزینه‌های زیادی خرج کردند و با برنامه‌های زیاد، ادعا داشتند که در حال تبدیل به قطب سینمای منطقه هستند.

رائد فریدزاده -معاون بین‌الملل بنیاد سینمایی فارابی – در نشست تشریح دستاوردهای چتر سینمای ایران در بازار کن ۲۰۲۲ که با حضور احسان هوشیارگر مدیر روابط عمومی فارابی برگزار شد، با بیان مطلب فوق گفت: شرایط به گونه‌ای است که با اندکی غفلت چتر سینمای ایران می‌تواند از میان برود و متاسفانه به دلیل شرایط مالی حضور ما هر سال نحیف‌تر می‌شود و امسال فقط دو نفر از فارابی حضور داشتیم. از این منظر این انتقاد به ما وارد است و اگر مدتی بعد ارقام مربوط منتشر شود، دیدن نصف شدن رقم برپایی چتر ایران نسبت به گذشته جای خوشحالی ندارد. یادآوری می‌شود که در کنار بخش خصوصی ، حدود ۱۱ بخش زیر چتر سینمای ایران بودند.

او تاکید کرد: سمت و سوی جشنواره کن و بازارش به سمتی می‌رود که “متاورس/واقعیت مجازی” را به عنوان بخشی از جریان جدید تولید لحاظ کند. بحث فناوری های نوین VR و متاورس یکی از جدی ترین مباحث کن امسال و صنعت سینما بود که به صورت پررنگی در این جشنواره جریان داشت؛ موضوعی که سینمای جهان به ناگزیر به این سمت می‌رود.

فریدزاده در بخشی از این نشست در پاسخ به پرسشی درباره افرادی که از فارابی به کن رفته و هزینه‌هایشان گفت: از فارابی فقط دو نفر در بازار کن حضور داشتیم و آمار دقیق هزینه شده از سوی فارابی برای شرکت در بازار نیز حدود ۳۳ هزار یورو(حدود یک میلیارد تومان) شامل غرفه ، بلیت، ویزا، تجهیزات و … است.‌ البته زیر چتر سینمای ایران حدود ۱۱ شرکت دیگر هم حضور داشتند.

او در پاسخ به اینکه آیا فیلم “عنکبوت مقدس” را که این روزها کلی واکنش داشته در جشنواره کن دیده یا خیر و آیا اگر ضرورتی به موضع‌گیری بوده چرا در همان جشنواره کن این کار انجام نشد؟ گفت: من فیلم را ندیدم چون سایت جشنواره کن در همان روز اول هک شد و دریافت بلیت ناممکن بود، بجز تعداد محدود و اندکی از خبرنگاران که به شکلی می‌توانستند فیلم را ببینند. با این حال اگر می‌شد هم من فیلم را به دلایل شخصی نمی‌دیدم و فکر می‌کنم الان بعد از اینکه فیلم دیده شده، می‌شود اظهار نظر کرد.

او افزود: اگر کسی فکر کند با حقارت ذاتی که دارد می‌تواند به ساحت امام رئوف توهین کند خیال واهی است، اما کسی می‌تواند روحیه مومنین را خدشه‌دار کند و علی عباسی کارگردان هم در این‌باره صحبت کرده که پیرامون جامعه آن فرد -سعید حنایی کاراکتر اصلی عنکبوت مقدس- فیلم ساخته و براین اساس به ملتی که دلبسته امام بوده توهین کرده است. پس باید صبر می‌کردیم که اول فیدبک‌ها بیرون آید بعد موضع گیری صورت می‌گرفت. درباره شخص خودم بگویم که من زاده مشهدم و اگر در جا و مقامی بخواهم قرار بگیرم که به بخشی از آنچه برایم عزیز است و حریم من تعرضی می‌شود، در آنجا حضور پیدا نمی‌کنم ضمن اینکه حتی اگر اجبار به حضور بود باز هم بلیت پیدا نمی‌شد.

او در بخشی دیگر درباره تولیدات مشترک برنامه‌ ریزی شده بیان کرد: برای عرضه بهتر آثار ایران در بخش بین‌الملل باید زیرساخت‌های تولید مشترک را هدف قرار داد و ما در این راستا سعی کردیم فعالیت کنیم. در این مدت۱۰۰ دیدار در زیر چتر سینمای ایران بوده که ۲۵ دیدار با مدیران جشنواره ها و ۱۵ جلسه برای تولید مشترک از جمله جلسه‌های ما بود.‌

این مدیر سینمایی در پاسخ به  اینکه با چه کشوری تولید مشترک قطعی شده و چرا خبری از تولید مشترک با چین که قبلا اعلام شده بود نیست؟ گفت: چین قرار بود اتفاقی را عملی کند ولی شرکت چینی که قرار بود با یکی از فیلمسازان مطرح ایرانی کار کند با تغییر ساختارش پروژه را قبول نکرد. بجز این، پیشنهادهای اولیه‌ای از صربستان بوده و تفاهم نامه مشترک داشتیم. یک پروژه با پاکستان درباره اقبال لاهوری داریم، با ارمنستان هم دو پروژه پیشنهاد شده ولی بجز آنها استرالیا و هند هم گفت‌وگوهایی شده است.

در ادامه‌ در پاسخ به سوالی درباره برگزاری یکپارچه جشنواره فیلم فجر و واکنش کسانی که طرف دعوت جشنواره فجر هستند، گفت: بازار جشنواره فجر همواره فرصت خوبی بوده که نمایندگان خارجی برای انتخاب فیلم حضور می‌داشتند. ما در آنجا صحبت کردیم و از وزاری فرهنگ کشورهایی که دیدار داشتم برای شرکت در جشنواره فجر دعوت کردیم و گفتند که حضور خواهند داشت. در این دیدارها اعلام کردیم که تاریخ جشنواره تغییر کرده و بسان قبل به صورت یکپارچه برگزار خواهد شد.

فریدزاده درباره سینماگران علاقمند به حضور در جشنواره‌های خارجی تاکید کرد: در هماهنگی با معاون نظارت و ارزشیابی مقرر شده، تهیه‌کننده‌هایی که فیلم‌های آنها در جشنواره های خارجی پذیرفته شده، تسریعی در کار بازبینی فیلم های آنها صورت گیرد تا بعد از دریافت مجوز راهی جشنواره شوند‌.

سینماروزان: هیات معرفی نماینده سینمای ایران به مراسم اسکار، در پی جلساتی، فیلم «قهرمان» به کارگردانی اصغر فرهادی را به عنوان نماینده سینمای ایران برای معرفی به آکادمی اسکار ۲۰۲۲ انتخاب کردند.

به گزارش سینماروزان تقریبا در تمام سال‌های اخیر و هرگاه اصغر فرهادی فیلمی ساخته، این فیلم‌های او بوده که به عنوان نماینده ایرانی اسکار انتخاب شده و امسال هم اغلب می‌دانستند باز اصغر است که فیلمش به اسکار خواهد رفت‌‌.

فقط این وسط تشکیل هیأت انتخاب برای معرفی فیلم به اسکار فلسفه‌اش چیست؟ اصلا وقتی بناست همه راه‌ها به اصغر ختم شود چه کاریست صرف هزینه و گرفتن وقت اعضای محترم(!!) این هیأت برای معرفی فیلم به اسکار!!!؟؟؟

رائد فریدزاده- برادرزاده مهدی فریدزاده از معاونان سینمایی سابق- معاون بین‌الملل فارابی است و دبیر و سخنگوی هیأت معرفی فیلم ایرانی به اسکار.وی درباره روند انتخاب فیلم به اسکار توضیحاتی داده ولی نگفته چرا وقتی درنهایت بناست فیلم اصغر فرهادی را به اسکار معرفی کنند، باز به دنبال تشکیل هیأت انتخابند؟؟

فریدزاده در گزارش فعالیت این هیأت گفت: کار این هیأت با توجه به تغییر قوانین اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان و تغییر مهلت زمانی شرکت در ادوار اخیر به دلیل شیوع ویروس کووید۱۹، با بررسی ۴۴ فیلم اکران شده ایرانی آغاز شد و سپس اعضای هیات انتخاب به یک فهرست متشکل از ۳ فیلم رسیدند.

به گفته فریدزاده، در ادامه هیات معرفی نماینده سینمای ایران به مراسم اسکار با بازخوانی مقررات به بازبینی و بررسی تخصصی فیلم‌ها پرداختند و پس از رأی‌گیری و تجمیع نظرات، از میان ۳ فیلم «دشت خاموش»، «بندربند»  و «قهرمان»، فیلم «قهرمان» به کارگردانی اصغر فرهادی به عنوان گزینه نهایی انتخاب شد و با امضای اعضای این هیأت، به عنوان نماینده سینمای ایران به مراسم اسکار سال ۲۰۲۲ معرفی خواهد شد.

امسال هیات معرفی فیلم ایرانی به فرهنگستان علوم و هنرهای سینمایی اسکار ۲۰۲۲ از هنرمندان پیشنهادی خانه سینما شامل محمدعلی نجفی (کارگردان و رئیس هیأت مدیره خانه سینما)، پریوش نظریه (بازیگر)، مهدی سجاده‌چی (فیلمنامه‌نویس)، محمدمهدی عسگرپور (کارگردان و دبیر جشنواره جهانی فیلم فجر)، شادمهر راستین (فیلمنامه‌نویس)، فریدون جیرانی (فیلمنامه‌نویس و کارگردان)، رسول صدرعاملی (تهیه‌کننده و کارگردان) و رامین حیدری فاروقی (کارگردان)  و رائد فریدزاده (دبیر شورای بین‌الملل ومعاون بین‌الملل بنیاد سینمایی فارابی) تشکیل شد.

سینماروزان: وقتی بناست در همان مرحله اول اسکار غیرانگلیسی زبان حذف شویم چه کاریست که باز بر مسیرهای تجربه شده اصرار میکنیم و فیلمهایی را به اسکار نمی فرستیم که لااقل بخشی دیده نشده از سینمای ایران را پوشش دهند؟؟

این پرسشی است که بعد از حذف “بدون تاریخ بدون امضاء” از رقابت در اسکار-آن هم حذف در همان مرحله ابتدایی-به ذهن خطور میکند.

آکادمی علوم و هنرهای سینمایی درحالی فهرست نامزدهای اولیه ۹ بخش  اسکار امسال را اعلام کرد که نامی از «بدون تاریخ، بدون امضاء» نماینده ایران در میان بهترین فیلم‌های غیرانگلیسی زبان دیده نمی‌شود.

«پرندگان مهاجر» از کلمبیا، «گناهکار» از دانمارک، «هرگز رو برنگردان» از آلمان، «دزدان فروشگاه» از ژاپن، «آیکا» از قزاقستان، «کفرناحوم» از لبنان، «رُما» از مکزیک، «جنگ سرد» از لهستان و «سوختن» از کره جنوبی نامزدهای اولیه اسکار غیرانگلیسی زبان هستند.

حالا وقتش نیست از اعضای هیأت انتخاب فیلم برای اسکار مشتمل بر آتوسا قلمفرسایی،  محمد آلادپوش ، امین تارخ، فرهاد توحیدی، رامین حیدری فاروقی، محمد مهدی عسگرپور، قاسم قلی پور و رائد فریدزاده که این آخری برادرزاده مهدی فریدزاده- معاون اسبق سینمایی و خواهرزاده حسن خجسته معاون اسبق صدا است- بخواهیم بیانیه ای درباره این شکست صادر کنند و توضیح دهند چرا با اصرار بر انتخاب فیلمی متأثر از سینمای خرده پیرنگ فرهادی، راه را بر انتخاب گزینه ای تجربه نشده بستند؟؟

تا چه هنگام بناست متکی بر سینمای فرهادی و دنباله روان وی، فیلم به اسکار بفرستیم و همان اول شکست بخوریم؟؟؟

آیا نمیشد یک بار هم فیلمهایی استراتژیک مانند “به وقت شام” را نماینده اسکار کنیم ولو اینکه به قیمت شکست خوردن چندی را با گونه دیگری از سینمای ایران آشنا کرده باشیم؟؟

سینماروزان: درحالیکه هیات انتخاب فیلم ایرانی برای اسکار که رائد برادرزاده مهدی فریدزاده معاون سینمایی میرسلیم و حسن خجسته معاون صدای لاریجانی در آن حضور داشته فیلم “بدون تاریخ بدون امضاء” را به اسکار فرستاده رسانه اصولگرای “جوان” از تلاش کشورهای مختلف اروپایی و حتی آسیایی برای رقابت در اسکار با فیلمهای جنگی-میهنی خبر داده است.

متن گزارش “جوان” را بخوانید:

در حالی که امسال وزارت ارشاد دولت دوازدهم از ارائه فیلمی با موضوع جنگ به آکادمی اسکار پرهیز کرد، با مشاهده لیست آثار ارائه شده به اسکار از سوی بسیاری از کشور‌های مهم اروپایی و غربی مشاهده می‌شود که این کشور‌ها آثاری با موضوع جنگ را رهسپار اسکار کرده‌اند.

دست‌کم ۱۰ کشور اروپایی امسال فیلم‌هایی با موضوع جنگ را به آکادمی اسکار معرفی کرده‌اند و ابایی از این مسئله نداشته‌اند که فیلمی با این موضوع را به عنوان یکی از بهترین آثار سینمایی خود روانه اسکار کنند جالب است که تقریباً نیمی از آثار مربوط به جنگ جهانی هستند و ارتباطی به جنگ‌های معاصر ندارند. فرانسه، لهستان، اتریش، آلمان، مجارستان، ایسلند، هلند، رومانی، روسیه، اسلواکی و اوکراین، کشور‌هایی از اروپا هستند که با موضوعات مرتبط با جنگ آثار خود را به اسکار معرفی کرده‌اند. این درحالی رقم می‌خورد که وزارت ارشاد دولت دوازدهم از ارائه فیلم «به وقت شام» که دارنده عنوان بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم فجر با موضوع نبرد با داعش بود پرهیز و به جای آن فیلمی را روانه اسکار کرد که نمایشی رقت‌بار و فلاکت‌بار از جامعه ایران به نمایش می‌گذارد، البته این اشتهای عجیب در تولید و ساخت فیلم‌های جنگی و معرفی به اسکار به اروپا و کشور‌های غربی خلاصه نمی‌شود، گرچه غربی‌ها در این زمینه رغبت بسیار بیشتری از خود نشان می‌دهند. کشور چین سال گذشته با فیلمی با عنوان «مبارز گرگ ۲» در اسکار حضور داشت که یک فیلم اکشن تماشاچی‌پسند میهن‌پرستانه است که داستان یک مأمور نیرو‌های ویژه ارتش چین (با بازی وو) را تعریف می‌کند که با آدمکش‌های غربی تشنه به خون مبارزه می‌کند تا جان شهروندان چینی را نجات بدهد که در یک جنگ داخلی آفریقایی گیر افتاده‌اند. فرنک گریلو بازیگر امریکایی فیلم‌های «کاپیتان امریکا: جنگ داخلی» و «مبارز» نقش شخصیت منفی اول فیلم را بازی می‌کند و سلینا جِید بازیگر امریکایی- هنک‌کنگی هم قهرمان زن داستان است.
فدراسیون فیلمسازان هنگ‌کنگ «عملیات دریای سرخ» را به عنوان نماینده این کشور برای شرکت در بخش بهترین فیلم خارجی‌زبان نود‌و‌یکمین دوره اسکار انتخاب کرده است. «عملیات دریای سرخ» را دانته لام با بودجه‌ای نزدیک به ۷۰ میلیون دلار درباره حضور نیرو‌های چینی در سال ۲۰۱۵ در زمان جنگ داخلی یمن در خلیج عدن کارگردانی کرده است. این فیلم به مناسبت نودمین سال تاسیس ارتش آزادی‌بخش خلق چین و نوزدهمین کنگره ملی حزب کمونیست چین ساخته شده است.
اما سینمای فرانسه فیلم «خاطرات جنگ» را به عنوان نماینده رسمی خود در شاخه بهترین فیلم خارجی جوایز سینمایی اسکار ۲۰۱۹ انتخاب کرده است. فیلم «خاطرات جنگ» با اقتباس از رمان زندگینامه نوشته «مارگارت دوراس» نویسنده فرانسوی با عنوان «جنگ: یک خاطره» ساخته شده است و داستان آن در سال ۱۹۴۴ می‌گذرد که فرانسه همچنان تحت اشغال آلمان‌های نازی بود. «مارگارت دوراس» که در آن زمان نویسنده جوانی بود قبول می‌کند مجموعه‌ای از ملاقات پنهانی با یک خبرچین نازی داشته باشد و در ازای آن از محل حضور همسرش «روبرت آنتلم» اطلاعاتی کسب کند. «آنتلم» که یک نویسنده بود از چهره‌های اصلی جریان مقاومت فرانسه محسوب می‌شد که زندانی و به اردوگاه کار اجباری «داخاو» فرستاده شد.
اما کمیته اسکار لهستان فیلم «جنگ سرد» ساخته پاوو پاولیکوفسکی را به عنوان نماینده این کشور برای شرکت در بخش بهترین فیلم خارجی انتخاب کرد. «جنگ سرد» داستان یک رابطه عاشقانه بدفرجام در اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۶۰ میلادی در اروپاست. این فیلم که احتمالاً جزو فیلم‌های محبوب فصل جوایز خواهد بود نخستین ساخته پاوو پاولیکوفسکی پس از فیلم «ایدا» ۲۰۱۴ است که توانست اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را از آن خود کند. لهستان از سال ۱۹۶۳ در رقابت‌های اسکار شرکت می‌کند و تنها یک بار آن هم در سال ۲۰۱۴ با فیلم «ایدا» ساخته پاوو پاولیکوفسکی جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان را به دست آورده است.

کشور اتریش نیز فیلم «والس والدهایم» را درباره جنگ دوم جهانی روانه اسکار می‌کند؛ فیلمی به کارگردانی روت بکرمان درباره کورت والدهایم، دبیر کل پیشین سازمان ملل که پس از ورود به رقابت ریاست‌جمهوری اتریش، گذشته تاریکش در همکاری با نازی‌ها برملا شد. همچنین کشور آلمان فیلمی درباره جنگ دوم جهانی روانه اسکار کرده است. «هرگز رو برنگردان» به کارگردانی فلوریان هنکل فون دونرسمارک درباره یک هنرمند جوان است که از آلمان شرقی به آلمان غربی می‌گریزد، اما همچنان اسیر خاطرات دوران کودکی‌اش از زمان نازی‌ها و سپس آزار حکومت کمونیستی است.

مجارستان در این دوره با فیلم «غروب» ساخته لاسلو نمش در این رقابت حضور دارد که موضوع آن درباره زندگی در بوداپست در آستانه جنگ جهانی اول است که شخصیت محوری آن دختری جوان است که به دنبال کار می‌گردد. همچنین ایسلند «زن در جنگ» ساخته بندیکت ارلینگسون را به عنوان نماینده خود در اسکار معرفی کرده است؛ فیلمی درباره یک رهبر گروه کر که می‌خواهد مانع عملیات احداث یک کارخانه آلومینیوم در ایسلند شود. عنوان فیلم اسکاری کشور هلند نیز «بانکدار مقاومت» به کارگردانی یورام لورسن است که داستان واقعی بانکداری است که در جنگ جهانی دوم میلیون‌ها دلار از پول بانک را به جنبش مقاومت می‌دهد.

رومانی دیگر کشور غربی است که با فیلمی با موضوع جنگ به اسکار می‌رود. «اهمیتی ندارد که در تاریخ تا حد بربر‌ها سقوط کنیم» ساخته رادو ژوده درباره هنرمندی است که قصد دارد کشتار قومی قبیله‌ای سال ۱۹۴۱ به دست ارتش رومانی را در قالب یک نمایش روی صحنه ببرد. اما کشور روسیه نیز از کشور‌های غربی عقب نمانده و با فیلم «سوبیبور» به کارگردانی کنستانتین خابنسکی درباره شورش در اردوگاه مرگ سوبیبور در لهستان سال ۱۹۴۳ به اسکار ورود می‌کند. کشور اسلواکی نیز دیگر کشور اروپایی است که علاقه‌مند ژانر جنگی است و بهترین فیلمش با نام «مترجم» را که در این ژانر تولید شده روانه اسکار کرده است. اسکار از این نظر می‌تواند دارای اهمیت قلمداد شود که صرف معرفی فیلم از سوی کشور‌ها به این آکادمی بازتاب‌های رسانه‌ای زیادی دارد و هزاران عضو بلندپایه و مهم این آکادمی از سراسر جهان این آثار را می‌بینند و به همین نسبت این آثار در رسانه‌های اغلب کشور‌های جهان مورد ارزیابی قرار می‌گیرند.

رشد و علاقه به ژانر جنگی در میان کشور‌های غربی موضوعی است که می‌تواند به طرزی کارشناسانه‌تر مورد بررسی قرار گیرد، اما اینکه دولت ایران به عنوان کشوری که در کانون بسیاری از نزاع‌ها و جنگ‌های منطقه‌ای و جهانی قرار دارد از ارائه فیلم خوب و تکنیکی «به وقت شام» با موضوع داعش که کاملاً در ژانر جنگی می‌گنجد پرهیز کرده و بدون در نظر گرفتن ملاحظات ملی در اسکار حاضر می‌شود، موضوعی قابل تأمل است.

سینماروزان: هیأت انتخاب فیلم ایرانی برای رقابت در رشته اسکار فیلم «بدون تاریخ، بدون امضاء» را برای نمایندگی سینمای ایران در نود و یکمین دوره اسکار برگزیدند.

به گزارش سینماروزان “بدون تاریخ…” فیلمی بود که پروانه ساختش به تهیه کنندگی علی جلیلوند صادر شد اما به ناگاه در زمان رونمایی در جشنواره فحر سروکله احسان علیخانی و حامد عنقا از مجریان و نویسندگان تلویزیون بعنوان سرمایه گزارش پیدا شد.

بعدتر به هنگام اکران فیلم این نام علیخانی مجری اخیرا درگیر در پرونده تخلفات موسسه ثامن الحجج بود که به عنوان تهیه کننده اش ذکر شد و حتی برای علیخانی کارت تهیه کنندگی هم صادر شد!!

نام این فیلم توسط هیأتی برای اسکار انتخاب شده با حضور رائد فریدزاده برادرزاده مهدی فریدزاده معاون سینمایی مصطفی میرسلیم در فاصله زمانی ۷۲ تا ۷۴ و خواهرزاده حسن خجسته معاون صدای رسانه ملی در فاصله ۷۷ تا ۸۷ و از اعضای هیأت داوران جشنواره سی و ششم فجر.

محمد آلادپوش، امین تارخ، فرهاد توحیدی، رامین حیدری فاروقی، محمد مهدی عسگرپور, آتوسا قلمفرسایی و قاسم قلی پور دیگر افرادی هستند که نامشان در این هیأت به چشم میخورد.