سریال «هفت»؛ کابوسِ تجربه و تخیل
سینماروزان/مسعود احمدی: ارائه قسمتهای تازه سریال هفت کیارش اسدی زاده از طریق پلتفرم نماوا حتی اگر فصل اول آن را پیگیری نکرده باشید و مقایسه با سایر سریالهای در حال عرضه-چه در تلویزیون و چه در شبکه خانگی- حاکیست از آن که حتی اگر با کارگردانی جوان روبرو باشیم چقدر تجربهی عوامل جلو و پشت دوربین کمک میکند در تجلی بخشی به تخیلی که اساس داستان را شکل میدهد.
این سریال مایه های ماجراجویانه و عاشقانه دارد ولی از همه مهمتر خط روایی کاملا فانتزی آن و جسارت در بسط آن در جغرافیای ایران است. اسدی زاده همچون فیلم «خانه ارواح» که فانتزیسازی و ورود به دنیای ارواح زیربنای داستانش بود، در «هفت» هم به خط فانتزی و تخیل زده…
در ظاهر شکلگیری یک کارتل مواد مخدر که یک سر آن به جزیره ای در دریای خزر و سر دیگر آن به یک کلینیک ماورایی رواندرمانی برسد در جغرافیا ی ایران قدری دیرباور است اما وجه معمایی داستان و چفت و بست آدمها و کنارش بازی های خوبی که از چند نسل بازیگری می بینیم باعث میشود خیلی زود «مگه میشه مگه داریم؟» را کنار بگذاریم و بچسبیم به همان چگونگی پیشرفت آدمها در موقعیتها.
در سالهای اخیر کم نبودند ارگانها و نهادهایی که کوشیدند با کنار گذاشتن تهیهکننده و کارگردانان باتجربه اقدام به تولید ماشینی کارگردان و تهیهکننده کنند و بعدتر هم که اتفاقات اجتماعی باعث کنارهگیری شماری بازیگر زن شد، شروع کردند به تولید تعدادی بازیگر ماشینی کمبنیه که حتی اعتماد به نفس نقشهای دو و سه را هم نداشتند و ناگهان نقش یک سریالها و فیلمهای ارگانی بهشان رسید و متاسفانه حتی یک بازیگردان حرفهای هم کنارشان نبود و اینها رشد که نکردند یا درجا زدند و یا زود حذف شدند…
سریال هفت معما را در فانتزی ترکیب میکند و برای روایت آن نیز شماری از بازیگران باتجربه را کنار خود دارد. امثال مهدی هاشمی و علی مصفا و پانتهآ بهرام و نیکی کریمی و رضا کیانیان واقعا قلههایی در بازیگری هستند و میبینیم که چگونه در اینجا حلقه ارتباطی بازیگران جوانتر شدهاند. کافیست مقایسه کنیم نازنین بیاتی بازیگر تیپیکال آثار تجاری چگونه سعی میکند اینجا در کنار نیکی کریمی، قدری از آن قالب آشنا درآمده و شخصیت سازی کند.
سریال «هفت» از بازیهای زمانی ابتدای اپیزود جهت ربط گذشته و حال استفاده میکند و برخلاف نمونههای مشابه، در این بازی زمانی، پرگویی نمیکند و باطمانینه پیش میرود و مخاطب را نه عقبتر از داستان بلکه همراه میکند در کشف راز و رمز گرفتاری امروز شخصیتها. گرفتاری هایی که مرزهای تخیل ایرانی را درمینوردند و شاید درنهایت حکم یک کابوس را برای کاراکتر و مخاطب توامان داشته باشند؛ کابوسی دوپهلو که یکطرفش جذابیت تمام است و طرف دیگرش، سقوط و تباهی.
