سینماروزان: متعاقب برگزاری جشنواره فجر، پروانه تولید شش فیلم سینمایی صادر شده است و آن هم برای افرادی اغلب گمنام!

به گزارش سینماروزان نزدیک به یک سال است سینماها نیمه‌تعطیلند و ۹۰درصد آثار متقاصی جشنواره سی و هشتم و ۱۰۰درصد آثار متقاضی جشنواره سی و نهم، پشت خط اکرانند ولی باز هم عطش بالایی برای تولید فیلم سینمایی وجود دارد.

اینکه بدون فضای عرضه همچنان بودجه برای تولید وجود دارد، از آن معماهای لاینحل ساختار سینمای ایران است؟؟

فهرست پروانه‌های صادره به شرح زیر است:

–«لختگی» به نویسندگی حمید یونسی سینکی،کارگردانی کاوه دهقان پور و تهیه کنندگی مهدی ودادی

— انیمیشن« یوز،بازگشت به خانه» به نویسندگی و کارگردانی رضا ارجنگی و تهیه کنندگی احسان کاوه

–«تار و پود عشق» به تهیه کنندگی علی برادری و کارگردانی و نویسندگی رهبر قنبری

–«ارثیه فامیلی» به تهیه کنندگی مهدی احمدی،کارگردانی حامد رضی و نویسندگی محبوبه گشایشی اول

–«نشان» به تهیه کنندگی سید رضا محقق،کارگردانی قربان نجفی و نویسندگی سولماز اعتماد زاده

–« آتش در کشتزارهای نیشکر » به نویسندگی مشترک مرضیه خدیو و ابراهیم اشرف پور، کارگردانی ابراهیم اشرف پور و تهیه کنندگی سعید شاهسواری

سینماروزان: غلامرضا سرکوب از بدمن‌های سینمای پیش از انقلاب در لندن درگذشت.

به گزارش سینماروزان، سرکوب فعالیت هنری را سال ۱۳۲۸ با بازی در تئاتر “سپاهان اصفهان” آغاز کرد. ” اشراف‌زادهٔ قاتل”، “حقه‌های شبانه”، “زندگی قصهٔ تلخی است”، “هتل سه‌ستاره”، “جنایت یزید” و “دزد ناشی” از جمله نمایشهایی است که سرکوب در آنها ایفای نقش داشت.

سرکوب سینمای حرفه‌ای را در سال ۱۳۳۶ با بازی در فیلم “شب‌نشینی در جهنم” به کارگردانی موشق سروری-ساموئل خاچکیان تجربه کرد و نزدیک به دو دهه فعالیت بازیگریش را ادامه داد و در حدود ۵۰ فیلم بازی کرد.

سرکوب در سال ۱۳۵۹ به همراه همسرش سیمین سرکوب که از دوبلورهای خوش‌صدا بود به انگلستان مهاجرت کرد.

ازجمله نقش‌آفرینی‌های سرکوب بازی در نقش رحیم آب‌منگل در فیلم “قیصر” است. “طوقی” و “باباشمل” از دیگر کارهای سرکوب هستند. سرکوب تجربه کارگردانی فیلمهایی با نام “خان نایب” و “غریب” را هم در کارنامه داشت.

سینماروزان: مرتضی پورصمدی و جمال ساداتیان دو سینماگر پیشکسوت حاضر در هیات داوران جشنواره فجر۳۹ بودند؛ جشنواره‌ای که کیفیت ۱۶ فیلم نهاییش متاثر از شرایط تولید در سینمای ایران چنگی به دل نمی‌زد.

سیدجمال ساداتیان تنها داور جشنواره است که کوشیده بعد از اختتامیه، به‌زعم خود به شفاف‌سازی درباره عملکرد هیات داوران بپردازد؛ ساداتیان از یک طرف در برنامه رادیویی سینمامعیار به اعمال فشار برخی صاحبان آثار برای مهندسی جوایز خبر داده و از طرف دیگر در برنامه تلویزیونی شهرفرنگ از برابری آرای ستاره پسیانی و رویا افشار گفته.

سیدجمال ساداتیان در برنامه سینمامعیار رادیوگفتگو گفت: در هیات داوران بعضی فیلم‌ها را دو دفعه تماشا کردیم و دیدیم حرف‌هایی که درباره آثار می‌شنویم با برداشت‌هایمان زمین تا آسمان فرق دارد.

وی با نقد جوسازی‌های صاحبان آثار ادامه داد: برای دو فیلم بخش مسابقه خیلی هجمه بود که آنها را مطرح کنند که بیشتر دیده بشوند و حتی حس کردیم با فضاسازی‌هایی‌ که می‌کنند، می‌خواهند هیأت داوران را تحت تاثیر قرار بدهند که آنها را نادیده نگیرند. یکی از این دو فیلم «ابلق» بود.

ساداتیان در برنامه «شهر فرنگ» شبکه خبر اظهار داشت: گاه به دلیل تعدد فیلم‌هایی که دیده بودیم (۵۷ فیلم)، ذهن‌مان خسته می‌شد و ممکن بود برخی موارد را از قلم بیاندازیم، به همین دلیل برخی فیلم‌ها را برای بار دوم دیدیم.

او در پاسخ به این پرسش که «آیا این درست است که یکی از داوران اصرار داشت که ۱۶ فیلم به عنوان نامزد حضور داشته باشند و بر این موضوع پافشاری می‌کرد؟»، تصریح کرد:  هیچ‌یک از ما روی نامزد شدن ۱۶ فیلم اصرار نداشتیم. مساله این بود که باید به چند فیلم با استاندارد مشخص می‌رسیم. فیلترها را تنگ‌تر کردیم و فیلم‌های متوسط به بالا، به لحاظ تکنیکی و موضوعی ارزیابی و انتخاب شدند تا مردم با هر سلیقه‌ای، بتوانند فیلم دلخواه خود را بیابند و ببینند. 

این تهیه‌کننده سینما درباره روند اهدای جایزه بخش بازیگری زن گفت: ستاره پسیانی در فیلم “یدو” متفاوت بود و تمام ظرفیت و خلاقیت خود را به کار گرفته بود. یا رویا افشار که بار فیلم “مامان” را بر دوش گرفته بود.

ساداتیان ادامه داد: آرای ستاره پسیانی و رویا افشار برای سیمرغ برابر بود. ستاره پسیانی در «یدو» بیشتر از سنش یک نقش بومی جنوبی را بازی کرده و رای‌ها در این بخش خیلی نزدیک و تصمیم‌گیری بسیار سخت بود. هر دو ۷ رأی داشتند و هرکدام را حذف می‌کردیم خیلی اجحاف بود و بر اساس آیین‌نامه هم نشد به هر دو سیمرغ بدهیم.

ساداتیان در چرایی اهدای سیمرغ بازیگری به رضا عطاران بخاطر “روشن” گفت: در مورد رضا عطاران باید بگویم که او اغلب در فیلم‌های کمیک به چشم آمده و این بار، در کاری جدی حضور داشت و از پس نقش خود برآمده بود. اگر می‌خواستیم بازیگرانی مانند هوتن شکیبا را نامزد کنیم، باید دیگران را حذف می‌کردیم، اما جا نداشتیم بیش از این تعداد معرفی کنیم.

ساداتیان با اشاره به شایعاتی درخصوص تاثیر نارضایتی قبلی یکی از داوران از یکی از بازیگران زن و تلافی در نامزدی‌های فجر اظهار داشت: من هم شایعات «تلافی در داوری‌ها!» را شنیده‌ام.  زمانی که به هر دلیل فیلمی از حضور در جشنواره یا نامزدی بازمی‌ماند، بازار شایعات و فضاسازی‌ها داغ می‌شود ولی این اتفاقات روی داوران تأثیرگذار نبود. ایجاد تنش و فضاسازی کار درستی نیست. می‌شنیدیم که برای این فضاسازی‌ها پول‌های کلانی رد و بدل می‌شود ولی هیات داوران تحت تاثیر قرار نگرفت!

سینماروزان: در جلسه اخیر شورای صنفی نمایش، آیین‌نامه شورای صنفی نمایش برای سال ۱۴۰۰ تصویب و برای تایید نهایی به حسین انتظامی رییس سازمان سینمایی ارسال شد.

در جلسه اخیر همچنین مقرر شد تا هفته آینده صاحبان فیلم‌هایی که آمادگی نمایش در اکران نوروزی دارند، این موضوع را به شورا اعلام کنند.

شورای صنفی نمایش سعی کرده تمهیداتی را برای صاحبان آثار جهت اکران نوروزی در نظر بگیرد؛ از جمله اینها خرید درصدی از بلیت آثار اکران نوروزی است بلکه ضرردهی آثار کمتر شود.

سینماروزان: رویا افشار که برنده سیمرغ بازیگری زن جشنواره سی و نهم فجر شده، از سردرنیاوردن نسبت به سینما و بی‌اعتمادی به تلویزیون ایران سخن گفته است.

رویا افشار که با فیلم “مامان” که با حمایت مرکز گسترش( از زیرمجموعه‌های سینمای دولتی) تولید شده در جشنواره حضور داشته و با همین فیلم هم برنده سیمرغ شده، به روزنامه همشهری گفت: به تلویزیون خیلی اعتماد ندارم. در کاری بازی می‌کنی و بعد می‌بینی نتیجه چیز دیگری شده است. کسانی که می‌توانستم به آنها اعتماد کنم دیگر در تلویزیون نیستند و جایشان را کسانی گرفته‌اند که معلوم نیست چقدر در تلویزیون ماندگار باشند. اینها سبب شده که کمتر به سراغ تلویزیون بروم.

به گزارش سینماروزان رویا افشار با ابراز بی‌اطلاعی از سینمای ایران بیان داشت: خیلی سر درنمی‌آورم از سینمای ایران و بازیگران را، جز یکی‌دو نفر، دنبال نمی‌کنم. بیشتر به فیلم‌هایی که از سینمای جهان دارم مراجعه می‌کنم و آنها را تماشا می‌کنم و فکر می‌کنم همچنان می‌توانند مربیان خوبی باشند.

رویا افشار برخلاف سینما و تلویزیون همچنان دلبسته تئاتر است و گفت: تئاتر محل تفکر است. جایی است که تا وقتی زنده‌اید و کار می‌کنید، ناگزیرید پیشرفت کنید. یک امکان روشنفکرانه است. جایی است که سبب می‌شود کم‌و‌کسری‌هایتان را جبران کنید. خوشوقتم که سال‌هایی را دوباره به تئاتر برگشتم.

سینماروزان: فقدان حمایت جدی از اهالی سینما در یک سال کرونایی اخیر و در عین حال صرف هزینه برای برگزاری جشنواره با انبوه فیلمهای ارگانی با انتقاد یک تهیه‌کننده سینما مواجه شد.

حسن توکل‌نیا درباره برنامه‌اش برای اکران تازه‌ترین محصولش “چند می‌گیری گریه کنی۲” به سینماروزان گفت: برنامه‌ای برای اکران نداریم؛ نه اکران سینما و نه اکران آنلاین در دستور کارم نیست. با بودجه بخش خصوصی فیلم ساخته‌ایم و باید در شرایط ایده‌آل، فیلم را اکران کنیم که بازگشت سرمایه رقم بخورد.

توکل‌نیا در چرایی عدم تقاضا برای شرکت در جشنواره سی و نهم فجر گفت: اصلا حس و حال شرکت در جشنواره را نداشتم و به اصطلاح در مود جشنواره نبودم. فکر می‌کنم جشنواره امسال خیلی جدی نبود و دل و دماغی در بدنه سینما برای پیگیری جشنواره نبود و طبیعتا متقاضی شرکت در جشنواره هم نشدم.

تهیه‌کننده “باج خور” و “ملاقات با طوطی” ادامه داد: عاشق سینما هستم و در این سالها همواره در جشنواره بوده‌ام ولی امسال حتی یک فیلم جشنواره را هم ندیدم چون در تمام این یک سال کرونایی جز بی‌حرمتی چیزی ندیدیم! شش ماه است تقاضای وام کرونایی داده‌یم ولی همان وامی که بابتش بهره ۱۴ درصد می‌گیرند هنوز نصیب ما نشده. چهار ماه است که می‌خواهند هنرکارت بدهند و با وجود کلی تبلیغ هنوز هنرکارت به دستمان نرسیده!

حسن توکل‌نیا درباره علل فقدان تهیه‌کنندگان شناخته‌شده در جشنواره امسال به سینماروزان گفت: وقتی بر سر ارائه یک وام سنگ‌اندازی می‌کنند و هیچ حمایت جدی کرونایی از سینماگران نمی‌کنند معلوم است که تهیه‌کنندگان مطرح، علاقه‌ای به رقابت در جشنواره ندارند و جشنواره پر می‌شود از فیلمهای ارگانی که با پول دولتی ساخته می‌شود تا در جشنواره دولتی حلواحلوا شوند. کیفیت چنین فیلمهایی از همان تیزرشان معلوم است.

این تهیه‌کننده با ارائه پیشنهادی به مدیران سینمایی گفت: حالا که جشنواره را با فیلمهای ارگانی برگزار کردند بد نیست بیایند و همین فیلمها را هم اکران کنند تا معلوم شود چقدر مخاطب دارند. مگر نمی‌گویند جشنواره، پررونق بوده پس حالا اکران رسمی را با فیلمهای جشنواره ادامه دهند تا ببینیم هر کدام از این آثار چقدر می‌فروشد؟؟

تهیه‌کننده “پاتک” و “دخترک کنار مرداب” تاکید کرد: من ترجیح می‌دهم تا اوضاع آرام نشده و لااقل ۴۰ درصد مردم واکسن نزده‌اند، فیلمم را اکران نکنم. من دستم در جیبم است و با پول شخصی فیلم ساخته‌ام و فیلم را نگه می‌دارم تا شرایط، بهتر شود و حداقل امید به زندگی بالاتر رود و شرایط اقتصادی بهبود بیابد تا مردم به سینماها برگردند.

توکل‌نیا خاطرنشان ساخت: هرچه تولید کرده‌ام با پول شخصی بوده و اگر سرمایه بازنگردد نمی‌توان امیدی داشت به ادامه فعالیت. زمانی که “دستهای آلوده”الوند را تولید کردیم و سود کرد با سود پولش، “کاغذ بی‌خط” را تولید کردیم ولی از همان فیلم هم که تقوایی کارگردانش بود هیچ حمایتی نکردند. حالا هم اگر “چند میگیری گریه کنی۲” در شرایط مناسب اکران نشود کل سرمایه‌مان تلف می‌شود و چون حمایت دولتی نداریم باید صبر کنیم تا در شرایط مناسب، فیلم را اکران کنیم.

سینماروزان: علیرضا سربخش از کارشناسان فرهنگی جریان موسوم به ارزشی، مدعی رسوخ فرح دیبا به جشنواره فیلم فجر شد!؟

خبرگزاری اصولگرای فارس که اظهارات سربخش را بازتاب داده ذیل اظهاراتش، برچسب “بی همه چیز” را قرار داده که یادآور یکی از آثار جشنواره امسال است؛ یعنی همان فیلمی که مسعود فراستی به تعریف و تمجید از آن پرداخته و عبارت “واقعه” را درباره‌اش به کار برده است!!

علیرضا سربخش درباره براندازانه بودن برخی از فیلمهای جشنواره به فارس گفت: وقتی ترامپ در اواخر دولتش دیوانه شده بود و گفت عملی را انجام می دهد که در آینده شاهد نتایج آن خواهید بود. الحق و الانصاف نیروهای مسلح کشور ارتش و سپاه به خوبی ایستادند که در مقابل این یاوه گویی ها مقابله کنند. اما متاسفانه در داخل کشور افرادی در بخش های مختلف  دست دردست آمریکا  کشور و مردم را تضعیف کردند و به جای تهییج مردم در مقابل دشمن پشت مردم را لرزاندند.

وی تصریح کرد: در این شرایط و اوضاع و احوال در سینمای ایران هم شاهد افرادی هستیم که دست به دست دشمن دادند و در مقابل دشمن مردم را به سمت سیاست های آمریکا تشویق کردند و فیلم هایی را ساختند و در جشنواره به نمایش درآمد که مردم را تشویق به اعتراض و اعتصاب کردند  این نگاه و ایدئولوژی در سینمای ایران کاملا دیده می شود و ما تاب دیدن این آثار را نداریم.

سربخش در گفتگو با فارس مدعی شد: جالب است که در یکی از فیلم های به نمایش درآمده هنرپیشه را با آرایش و لباس فرح دیبا به نمایش می گذارند و منتظر ناجی که به گمان خودشان فرح دیباست، هستند!

سینماروزان: اختتامیه جشنواره سی و نهم فیلم فجر با توزیع بخش عمده جوایز به آثار ارگانی برگزار شد.

نزدیک به ده جایزه به فارابی رسید، نام کانون پرورش فکری در برابر ۵ جایزه به چشم خورد.

سایر ارگانها از انجمن سینمای دفاع مقدس تا اوج و حوزه هنری و اول‌مارکت مخابرات نیز جزو جایزه‌بگیران جشنواره‌ای بودند که کیفیت برخی آثارش گاه از کیفیت سریالهای خانگی هم پایین‌تر بود.

“بی همه چیز” با سرمایه‌گذاری امید اخباراتی از سران بنیاد خیریه اخباراتی نیز ۵جایزه برد.

جالب اینکه سیمرغ مردمی جشنواره امسال به “ابلق” رسید که تهیه‌کننده‌اش هجدهم بهمن ماه در گفتگو با خبرگزاری ایسنا اعلام کرده بود: سیمرغ مردمی امسال اعتبار ندارد!!

فهرست کامل جایزه‌بگیران جشنواره فجر۳۹ به شرح زیر است:

–فیلم:
محمدرضا مصباح( #یدو/محصول فارابی+کانون)

–سیمرغ مردمی

ابلق+بی همه چیز(بنیاد اخباراتی)+شیشلیک(اول مارکت مخابرات)

–جایزه سردار سلیمانی
علی غفاری و ابراهیم اصغری( #تک_تیرانداز/ محصول انجمن دفاع مقدس)

–کارگردان:
مهدی جعفری( #یدو/محصول فارابی+کانون)

–جایزه ویژه هیات داوران
محسن قرایی(#بی_همه_چیز /با سرمایه امید اخباراتی از بنیاد خیریه(!) اخباراتی)

–فیلمنامه:
آیدا پناهنده+ارسلان امیری+تهمینه بهرام( #زالاوا/تولید با حمایت فارابی)

–فیلمنامه اقتباسی:
محسن قرایی و محمد داوودی(#بی_همه_چیز /با سرمایه امید اخباراتی از بنیاد خیریه(!) اخباراتی)

–کارگردان اول:
سیمرغ برای ارسلان امیری( #زالاوا/تولید با حمایت فارابی)

دیپلم افتخار برای حسین دارابی (#مصلحت محصول اوج +حوزه)

–بازیگر اصلی زن:
سیمرغ برای رویا افشار(#مامان/تولید با حمایت مرکز گسترش به تهیه‌کنندگی #برزگر)

دیپلم افتخار برای ستاره پسیانی(#یدو/محصول کانون+فارابی)

–بازیگر اصلی مرد:
رضا عطاران(#روشن)

–بازیگر مکمل زن:
گلاره عباسی(#ابلق)

–بازیگر مکمل مرد:
پوریا رحیمی سام(#زالاوا/تولید با حمایت فارابی)

–فیلمبرداری:
سیمرغ برای مرتضی نجفی(#روشن+#یدو محصول فارابی+کانون)

دیپلم افتخار برای محمد رسولی(#زالاوا/تولید با حمایت فارابی)

–تدوین:
عماد خدابخش(#بی_همه_چیز/با سرمایه امید اخباراتی از بنیاد خیریه(!) اخباراتی)

–موسیقی متن:
حامد ثابت(#بی_همه_چیز/با سرمایه امید اخباراتی از بنیاد خیریه(!) اخباراتی)

–صداگذاری:
امیرحسین قاسمی(#یدو/محصول کانون+فارابی)

–صدابرداری:
رشید دانشمند(یدو/ محصول کانون+فارابی)

–طراحی صحنه:
سهیل دانش‌اشراقی(#روزی_روزگاری_آبادان/ محصول اول مارکت مخابرات)

–طراحی لباس:
مارال جیرانی(#بی_همه_چیز/ با سرمایه امید اخباراتی از بنیاد خیریه(!) اخباراتی)

–گریم:
ایمان امیدواری(#ابلق)

–جلوه‌های ویژه بصری رایانه‌ای:
فرید ناظرفصیحی(#ابلق)

–جلوه‌های ویژه میدانی:
ایمان کرمیان(#تک_تیرانداز/محصول انجمن دفاع مقدس)

— تیزر و آنونس:
حمید نجفی‌راد(#شنای_پروانه)

— عکس:
سحاب زریباف(#خورشید/تولید با حمایت بانک شهر)

–پوستر:
وحید عبدالحسینی(#هفت_و_نیم/محصول برادران محمودی افغان)

–مستند بلند:
#کودتای۵۳(تقی امیرانی)

–فیلم کوتاه:
#وضعیت_اورژانسی(مریم اسمی‌خانی)

سینماروزان: تازه‌ترین سریال مسعود ده‌نمکی با عنوان “دادِستان” به‌زودی روی آنتن شبکه سوم خواهد رفت.

به گزارش سینماروزان “دادِستان” به تهیه‌کنندگی محمد خزاعی داستان گروهی از دانشجویان عدالت‌طلب است که اقدام به راه‌اندازی یک‌ خبرگزاری می‌کنند.

در سریال تازه ده‌نمکی، ماجرای حمله داعش به مجلس نیز بازسازی شده است!

محمد کاسبی، سیدجواد هاشمی، هومن برق‌نورد، برزو ارجمند، علی سلیمانی، بهنوش بختیاری، سحر قریشی، علیرضا استادی، کاوه سماک‌باشی، اصغر نقی‌زاده، هلیا امامی، رضا توکلی، محمود مقامی، نگار فروزنده، نیما شاهرخ‌شاهی، مجید شهریاری، شیوا خسرومهر، فریبا ترکاشوند، فرج‌الله گل‌سفیدی، ابراهیم کوهخایی، حمید متقی، مختار ثائقی، مریم وانشانی، یاسمن ترابی، مجید قادری و… در سریال «دادستان» بازی می‌کنند.

برای تماشای آنونس “دادستان” اینجا را ببینید.

سینماروزان: همزمان با چهل و دومین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، محمود علوی وزیر اطلاعات، اسامی شماری از محصولاتی که با همراهی وزارت اطلاعات تولید شده‌اند را اعلام کرد.

وزیر اطلاعات در گفتگوی تلویزیونی در شبکه دوم سیما بیان داشت: وزارت اطلاعات را وارد کار ساخت فیلم و سریال کردیم تا افزون بر آموزش عمومی و صیانت در برابر جاسوسی، اهداف اطلاعاتی را محقق کنیم.

وزیر اطلاعات درباره فیلم‌های تحت حمایت این وزارتخانه گفت: فیلم‌های روباه [به کارگردانی و نویسندگی بهروز افخمی و تهیه‌کنندگی محمد پیرهادی]، ماجرای نیمروز [به کارگردانی محمدحسین مهدویان و نویسندگی محمدحسین مهدویان و ابراهیم امینی و تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی]، سیانور، [به کارگردانی بهروز شعیبی، نویسندگی مسعود احمدیان و تهیه‌کنندگی سیدمحمود رضوی] امکان مینا [به کارگردانی کمال تبریزی، نویسندگی فرهاد توحیدی و مرتضی اصفهانی و تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی]، روز صفر [به کارگردانی سعید ملکان، نویسندگی سعید ملکان و بهرام توکلی و به تهیه‌کنندگی سعید ملکان]، شبی که ماه کامل شد [به کارگردانی نرگس آبیار، نویسندگی نرگس آبیار و مرتضی اصفهانی و تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی] و سریال‌های پازل [به کارگردانی ابراهیم شیبانی و تهیه‌کنندگی محمد پیرهادی]، تعبیر وارونه یک رویا [به کارگردانی فریدون جیرانی به تهیه‌کنندگی سیدکمال طباطبایی]، سارق روح [به کارگردانی احمد معظمی و به تهیه‌کنندگی ابوالفضل صفری] و خانه امن [به کارگردانی احمد معظمی و نویسندگی حسین تراب‌ نژاد] محصول این رویکرد بود.

وزیر اطلاعات تاکید کرد: مردم نقش وزارت اطلاعات را درک می‌کنند و این وزارت در نگاه مردم جایگاه ویژه‌ای دارد و بر اساس نظرسنجی‌های انجام شده از محبوب‌ترین دستگاه‌های کشور در بین مردم است.

سینماروزان: جمعی از فیلمسازان مسئولیت انتخاب فیلم‌های داستانی چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی را برعهده گرفتند.

به گزارش سینماروزان مشاوران انتخاب فیلم‌های داستانی چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی معرفی شدند.

روح‌الله حسینی، محمدرضا عرب، مریم دوستی، کاوه سجادی‌حسینی، سالم صلواتی، طوفان قدرتی، عماد سلمانیان، مجید موثقی و مهدی شمقدری مسئولیت انتخاب آثار داستانی این رویداد را برعهده دارند.

چهاردهمین جشنواره ملی فیلم کوتاه رضوی با محوریت سیره علمی و عملی امام رضا(ع) به همت و مشارکت سازمان سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، بنیاد بین‌المللی امام رضا(ع) و اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان گلستان اسفند 99 برگزار خواهد شد.

سینماروزان: ژان کلود کریر فیلم‌نامه‌نویس و بازیگر فرانسوی درگذشت.

ژان کلود کریر در چندین فیلم بازی کرده‌ است، سردبیری مجلهٔ فمی را برعهده داشته و در سال ۱۹۸۱ جز هیئت داوران جشنوارهٔ کن بود. کریر همکاری طولانی‌مدتی با لوییس بونوئل هم داشته است.

همسر کلود کریر، نهال تجدد نویسنده ایرانی و دختر مهین تجدد یکی از نمایشنامه‌نویسان در ایران است.

ژان کلود کریر با رییس اسبق سینما(حجت‌الله ایوبی) به هنگام اقامت در فرانسه ارتباط نزدیکی داشت و این ارتباطات باعث رفت و آمدهای متعدد کریر به ایران به بهانه مولانا شد.

دو بار نامزدی اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی برای فیلم‌های “بار هستی”(۱۹۸۸) و “میل مبهم هوس”(۱۹۷۷) و یک بار نامزدی اسکار بهترین فیلمنامه ارژینال برای فیلم “جذابیت پنهان بورژوازی”(۱۹۷۳) ازجمله افتخارات سینمایی ژان کلود کریر هستند.

سینماروزان: شورای صنفی نمایش در تازه‌ترین جلسه خود مقرر کرد “اینجا هم باران می بارد” به کارگردانی نادر طریقت که آخرین حضور سینمایی جمشید مشایخی است از ۲۳ بهمن‌ماه اکران شود.

به گزارش سینماروزان شورا دستور داد از ۲۳بهمن “شنای پروانه” که یک بار اکرانش نیمه‌تمام مانده بود مجددا روی پرده برود.

همچنین به دستور شورا فیلم «لاله» به کارگردانی اسی نیک نژاد از ۲۹ بهمن و فیلم «آن شب » کورش آهاری از ۶ اسفند ماه روانه اکران خواهند شد.

شورا مقرر کرد سینماها همچنان بر رعایت پروتکل ها تاکید کنند و تمهیداتی که برای تضمین فروش سینماها در نظر گرفته شده بود تا آخر اسفندماه همچنان برقرار است.

شورا برنامه ریزی برای اکران نوروزی سال جدید را به هفته آینده موکول کرد.

سینماروزان: محمود کوشان کارگردان، فیلمبردار و برادر کوچکتر اسماعیل کوشان(مالک استودیوهای میترافیلم و پارسفیلم) در ایالات متحده درگذشت.

به گزارش سینماروزان محمود کوشان متولد ۱۳۱۱ فارغ‌التحصیل برق از هنرستان صنعتي تهران بود.

وي بعد از هنرستان بلافاصله به ايتاليا و بعد به آلمان رفت و مدتي در استوديو «فراينا» كه متعلق به كمپاني تيتانوس بود و استوديو «آگفا» و نيز «چينه چيتا» و بعد استوديو باوارياي مونيخ دوره ديد.

در ايتاليا دستيار فيلمبردار فيلم «فيگارو» به فيلمبرداري چينكوئو شد.

او فعاليت هنري را با آموختن عكاسي شروع كرد و اولين بار در سال ۱۳۲۹ در فيلم «شرمسار» ساخته برادرش اسماعيل كوشان به عنوان عكاس ظاهر شد.

فيلمبرداري را نيز از دستياري عنايت الله فمين در فيلم «اميرارسلان نامدار» (نسخه اول) در سال ۱۳۲۸ آغاز كرد. بعدتر مدير فيلمبرداري استوديو «پارس فيلم» شد.

وي بعد از انقلاب هم تا سال ۱۳۷۵ به کار خود در ايران ادامه داد و ازجمله فیلمهایی با نام “سمندر” و “نفس‌گیر” را ساخت و مدیر فیلمبرداری آثاری مثل “حمله خرچنگها”، “شاهین طلایی” و “تهاجم” را انجام داد.

در کارنامه فیلمسازی محمود کوشان، برگزیدگی جایزه بهترین فیلم‌برداری برای فیلم “غروب بت‌پرستان” در اولین دوره جشنواره سینمایی سپاس تهران به چشم می‌خورد.

محمود کوشان در ابتدای دهه نود خاطرات سینمایی خود را در قالب کتابی با عنوان “سکانس آخر” با همراهی محمدسعید حبشی در لس‌آنجلس منتشر کرد؛ کتابی که علاوه بر شرح خاطرات محمود کوشان درباره اسماعیل کوشان هم به تفصیل، مطلب دارد.

سینماروزان: فیلم‌های «روشن»، «ستاره بازی» و «بی‌همه‌چیز» و «خط فرضی» به صورت مستقیم و فیلم «مامان» با اشاره‌ای ابهام‌آمیز به مسئله خودکشی پرداخته‌اند. در فیلم «ابلق» نیز به خودزنی یک زن اشاره می‌شود.

به گزارش سینماروزان و به نقل از روزنامه جوان، سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر در شرایطی به پایان خود می‌رسد که در آن «تِم» اصلی چند فیلم خودکشی کاراکتر‌های اصلی است؛ فیلم‌هایی که خودکشی را مجاز و تنها راه خلاصی از شرایط بد زندگی عنوان می‌کنند. فیلم‌های «روشن»، «ستاره بازی» و «بی‌همه‌چیز» و «خط فرضی» به صورت مستقیم و فیلم «مامان» با اشاره‌ای ابهام‌آمیز به مسئله خودکشی پرداخته‌اند. در فیلم «ابلق» نیز به خودزنی یک زن اشاره می‌شود.

پرداخت پررنگ به «خودکشی» در فیلم‌های سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر، نه از باب نشان دادن قبح این مسئله یا نمایش راه گریز و نجات از آن بلکه به عنوان راه نجات از زندگی که قهرمان و شخصیت اصلی فیلم با آن روبه‌رو است، نشان‌دهنده سقوط محتوایی جشنواره‌ای است که سینمای آن مدعی اخلاق است.
قهرمان کیست!

قهرمان در ادبیات و سینما با عنوان «پروتاگونیست» شناخته می‌شود که واژه‌ای یونانی و مترادف با «شخصیت اصلی» در داستان است، البته تفاوت‌هایی میان «شخصیت اصلی» و «قهرمان» وجود دارد، مثلاً در فیلم «رستگاری در شاوشنگ»، شخصیت اصلی و راوی فیلم «آلیس بوید ردینگ» با بازی مورگان فریمن است؛ یک زندانی بی‌آزار که به زندانی بودن عادت دارد. در مقابل قهرمان فیلم «اندی دوفرین» با بازی تیم رابینز است؛ بانکداری که بی‌گناه به زندان افتاده و در پی آزادی است. در سینما تعاریف زیادی درباره قهرمان وجود دارد که کوتاه‌ترین آن می‌گوید: «قهرمان کسی است که دوست دارید پیروزی او را ببینید.»

قهرمان در بسیاری از فیلم‌ها همان شخصیت اصلی است و تقریباً در سینمای ایران نیز چنین موضوعی غالب است. قهرمان معمولاً به عنوان پیروز نهایی در فیلم دیده می‌شود؛ کسی که بر مشکلات فائق می‌آید؛ بدی‌ها را شکست می‌دهد و در نهایت به هدف مدنظر خود می‌رسد. مثال دم‌دستی برای قهرمان را می‌توان در فیلم‌های رزمی مشاهده کرد. در اصل قهرمان کسی است که بیننده در طول فیلم روی او سرمایه‌گذاری معنوی و احساسی می‌کند.

توصیه‌های رئیس فقید اسکار

«تام شراک» نام شناخته‌شده‌ای در سینماست. رئیس آکادمی اسکار و مرد تأثیرگذار در هالیوود که چند سال پیش چشم از جهان فروبست. شراک در مصاحبه‌ای که به عنوان رئیس آکادمی اسکار انجام داد، به نگاه سینما به جامعه و البته سیاست‌های اسکار در انتخاب فیلم‌ها پرداخت. او در زمینه اهمیت نگاه اجتماعی در فیلم‌ها، به این نکته اشاره می‌کند که در انتخاب‌های اسکار فیلم‌هایی برای او اولویت داشته که فرهنگ و جامعه کشور‌ها را معرفی می‌کرده است. به اعتقاد او فیلم‌ها معرفی‌کننده جامعه هستند.

شراک در بخشی از مصاحبه‌اش به فیلم‌های دهه ۴۰ سینمای امریکا اشاره کرد و گفت: در طول جنگ جهانی دوم، فیلم‌های امریکایی احساس شجاعت و دلاوری را برمی‌انگیختند، در همان زمان بود که «جان وین» با سبک وسترن به ستاره‌ای بزرگ تبدیل شد.

حال باید پرسید که آیا جشنواره فجر در ایران که از حیث اهمیت داخلی برای ما مشابه جایزه اسکار در سینمای امریکاست، چه فیلم‌هایی را برای نمایش انتخاب می‌کند؟! آیا مثل سینمای امریکا به نیاز جامعه برای شرایط خاصی که درگیر آن است توجه می‌کند؟!

توصیه به خودکشی در جشنواره ملی!

در سی‌و‌نهمین جشنواره فیلم فجر، از میان ۱۶ فیلم به نمایش درآمده که جزو نامزد‌های سیمرغ‌های این دوره از جشنواره هستند، چهار فیلم به صورت مستقیم به خودکشی شخصیت اصلی و قهرمان فیلم پرداخته‌اند. در یک فیلم نیز خودکشی شخصیت اصلی به تماشاگر القا می‌شود، بدون آنکه به صراحت به آن اشاره شود.

در فیلم دیگر نیز خودزنی به عنوان راهی برای فرار از مشکل حادی که پیش رو است، دیده می‌شود. به عبارت دیگر نزدیک ۴۰ درصد از آثار این دوره از جشنواره به طور مستقیم یا ضمنی به «خودکشی» پرداخته است، این در حالی است که امسال در مرحله اول ثبت‌نام جشنواره بیش از ۱۰۰ فیلم برای حضور در سی‌و‌نهمین دوره جشنواره فیلم فجر اعلام آمادگی کرده بودند و به دلیل شرایط خاص کرونا، فیلم‌های سال‌های گذشته که راه به جشنواره پیدا نکرده بودند، فرصت دوباره‌ای پیدا کردند.

در فیلم‌های «روشن»، «ستاره بازی» و «بی‌همه‌چیز» و «خط فرضی» قهرمان فیلم برای پایان دادن به مشکلاتش خودکشی می‌کند! در شرایطی که کرونا، مشکلات اقتصادی و فشار‌های اجتماعی مردم ایران را محاصره کرده است. جشنواره دولتی فیلم، به جای آنکه از نظر روانی به مردم روحیه بدهد، خودکشی را پیش پای آن‌ها می‌گذارد.

آیا سازمان سینمایی می‌خواهد با پرداخت پررنگ به خودکشی آن هم در سکانس‌های نهایی (فینال) فیلم، به تماشاگر توصیه کند راه خروج از مشکلات از میان برداشتن خود است؟! قطعاً هیچ کدام از تصمیم‌گیران جشنواره در مواجهه با این سؤال پاسخ مثبت نمی‌دهند ولی خروجی جشنواره چیزی است که ناشی از تصمیمات آنهاست. برای اینکه مدیران سینمای ایران کمی با نتایج فاجعه‌بار تصمیمات خود روبه‌رو شوند، لازم است به نتایج پژوهشی که در مجله علمی «بهداشت و مراقبت‌های اجتماعی» ایالات متحده منتشر شده نگاهی بیندازیم. این پژوهش که به مدت ۱۰ سال (۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹) انجام شده تأیید می‌کند تماشای صحنه‌های خودکشی در تماشاگر حس خودکشی را تقویت می‌کند و افرادی که فیلم‌ها و سریال‌هایی را مشاهده کرده‌اند که در آن تصاویر خودکشی وجود داشته است، دچار پریشانی عاطفی و مشکلات روانی شده‌اند.

سی‌و‌نهمین دوره جشنواره فیلم فجر در پایان کار خود قرار دارد؛ پایانی که اختتامیه‌ای بر حضور مدیریت دولت دوازدهم بر سینما نیز به شمار می‌رود و سال آینده جشنواره‌ای با حضور دولت جدید برگزار خواهد شد.

امید بود که در واپسین ماه‌های فعالیت دولت فعلی، حداقل در سینما این حجم از افسردگی به مردم تزریق نمی‌شد، حتی اگر فیلمساز بنا به مشکلات روحی و روانی خود یا فرار از ضعف‌های فیلمنامه و جهان‌بینی معیوبش، خودکشی را به عنوان راه‌حل به نمایش گذاشته و نه تنها آن را تقبیح نکرده بلکه آن را راه پایان مشکلات دانسته، این وظیفه سازمان سینمایی و جشنواره فجر بود که با فیلترگذاری مناسب ویترین سینمای ایران را اینچنین به تصویر نکشند! فیلم‌های حاضر در جشنواره فجر همگی پروانه نمایش دارند و این به آن معناست که نسخه اکران شده در سینما از سوی سازمان سینمایی وزارت ارشاد هیچ منع یا ممیزی برای اکران عمومی نخواهد داشت و این پایانی است بر سینمایی که قرار بود «امید» را در جامعه تقویت کند

سینماروزان: فهرست نامزدهای دریافت سیمرغ جشنواره سی و نهم فیلم فجر با توجه ویژه به آثار ارگانی اعلام شد.

به گزارش سینماروزان رقابت اصلی در دریافت سیمرغ میان سه فیلم «یدو»، «بی همه چیز» و «زالاوا» است و بعد از اینها، «ابلق» و «مصلحت» قرار دارند.

با یک محاسبه سرانگشتی مشخص میشود که نزدیک به 30 کاندیداتوری از آن فیلمهای مختلف فارابی (یدو+زالاوا+تی تی+رمانتیسم+گیجگاه) شده است.

13 نامزدی به فیلم «بی همه چیز» تعلق گرفته است که با حمایت امید اخباراتی از رئوس بنیاد خیریه اخباراتی تولید شده.

11نامزدی برای دو فیلم اول مارکت مخابرات(شیشلیک+آبادان) درنظر گرفته شده.

مرکز گسترش با فقط یک فیلم با نام «مامان» به تهیه کنندگی مجید برزگر(!!) نامزد 5سیمرغ شده است.

محصولات اوج(مصلحت+منصور) نیز علیرغم کیفیت نه چندان مطلوب رویهم نامزد 9 سیمرغ شده اند.

⇓⇓⇓

فهرست کمی نامزدی سیمرغ به قرار زیر است:

— 13نامزدی برای فیلم ارگانی «یدو» که با حمایت کانون و فارابی تولید شده است.

–13نامزدی برای فیلم «بی همه چیز» که با حمایت بنیاد خیریه اخباراتی تولید شده است.

–10 نامزدی برای «زالاوا» که با حمایت فارابی تولید شده است.

–9 نامزدی برای فیلم «ابلق»

–7 نامزدی برای فیلم ارگانی «مصلحت» که با حمایت حوزه و اوج تولید شده!

–7نامزدی برای «روزی روزگاری آبادان» که با حمایت اول مارکت مخابرات تولید شده!

–5نامزدی برای «مامان» که با حمایت مرکز گسترش و به تهیه کنندگی مجید برزگر تولید شده است.

–4نامزدی برای «روشن»

–4 نامزدی برای کمدی «شیشلیک» که با حمایت اول مارکت مخابرات تولید شده

–3 نامزدی برای فیلم «تی تی» که با حمایت فارابی تولید شده!

–2 نامزدی برای فیلم ارگانی «منصور» که با حمایت اوج تولید شده

–2 نامزدی برای فیلم «رمانتیسم…» که با حمایت فارابی تولید شده

–2 نامزدی برای کمدی «گیجگاه» که با حمایت فارابی تولید شده!

–2 نامزدی برای «خط فرضی»

–2 نامزدی برای فیلم «ستاره بازی» به تهیه کنندگی علی سرتیپی.

⇓⇓⇓

نامزدهای سی و نهمین جشنواره فیلم فجر به شرح زیر است:

**نامزدهای بهترین فیلم

— ابلق به تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی
— بی همه چیز به تهیه‌کنندگی جواد نوروزبیگی
–زالاوا به تهیه‌کنندگی روح‌اله برادری و سمیرا برادری
— یدو به تهیه‌کنندگی محمدرضا مصباح

**نامزدهای کارگردان اول

— حمیدرضا آذرنگ برای فیلم روزی روزگاری آبادان
— ارسلان امیری برای فیلم زالاوا
–آرش انیسی برای فیلم مامان
— عادل تبریزی برای فیلم گیج‌گاه
–حسین دارابی برای فیلم مصلحت
–سیاوش سرمدی برای فیلم منصور

نامزدهای بهترین کارگردانی

— نرگس آبیار برای فیلم ابلق
— ارسلان امیری برای فیلم زالاوا
–مهدی جعفری برای فیلم یدو
— محسن قرایی برای فیلم بی همه چیز

***نامزدهای بهترین فیلمنامه

— ارسلان امیری، آیدا پناهنده، تهمینه بهرام برای فیلم زالاوا
— آرش انیسی برای فیلم مامان
–آیدا پناهنده، ارسلان امیری برای فیلم تی‌تی

***نامزدهای بهترین فیلمنامه اقتباسی

— حمیدرضا آذرنگ برای فیلم روزی روزگاری آبادان
— مهدی جعفری، مهین عباس‌زاده برای فیلم یدو
–محسن قرایی، محمد داودی برای فیلم بی همه چیز

**نامزدهای بهترین نقش اول مرد

— پرویز پرستویی برای فیلم بی همه چیز
— نوید پورفرج برای فیلم زالاوا
–محسن تنابنده برای فیلم روزی روزگاری آبادان
— میلاد صویلوی برای فیلم یدو
–رضا عطاران برای فیلم روشن
–امیر نوروزی برای فیلم مامان

**نامزدهای بهترین نقش اول زن

— رویا افشار برای فیلم مامان
— ستاره پسیانی برای فیلم یدو
–الناز حبیبی برای فیلم رمانتیسم عماد و طوبا
— ملیسا ذاکری برای فیلم ستاره بازی
— الناز شاکردوست برای فیلم ابلق
–نازنین فراهانی برای فیلم مصلحت

**نامزدهای بهترین نقش مکمل مرد

— عرفان ابراهیمی برای فیلم مامان
— پژمان جمشیدی برای فیلم شیشلیک
–پوریا رحیمی‌سام برای فیلم زالاوا
— وحید رهبانی برای فیلم مصلحت
5- پدرام شریفی برای فیلم بی همه چیز

**نامزدهای بهترین نقش مکمل زن

— آزیتا حاجیان برای فیلم خط فرضی
— الهام شفیعی برای فیلم روزی روزگاری آبادان
–گلاره عباسی برای فیلم ابلق
— گیتی معینی برای فیلم ابلق

**نامزدهای بهترین تدوین
— عماد خدابخش برای فیلم بی همه چیز
— عماد خدابخش برای فیلم گیج‌گاه
–سیاوش کردجان برای فیلم مصلحت
— میثم مولایی برای فیلم یدو

**نامزدهای بهترین فیلمبرداری

— محمد رسولی برای فیلم زالاوا
— مسعود سلامی برای فیلم روزی روزگاری آبادان
–فرشاد محمدی برای فیلم تی‌تی
— مرتضی نجفی برای فیلم‌های روشن و یدو
— مرتضی هدایی برای فیلم بی همه چیز

**نامزدهای بهترین جلوه‌های بصری

— محمد برادران برای فیلم منصور
— جواد مطوری برای فیلم بی همه چیز
–فرید ناظرفصیحی برای فیلم ابلق

**نامزدهای بهترین جلوه‌های ویژه میدانی

— آرش آقابیگ برای فیلم روشن
— ایمان کرمیان برای فیلم تک تیرانداز
–ایمان کرمیان برای فیلم یدو

**نامزدهای بهترین چهره‌پردازی

— ایمان امیدواری برای فیلم ابلق
— شهرام خلج برای فیلم شیشلیک
–رکسانا صفوی برای فیلم ستاره بازی
— عباس عباسی برای فیلم یدو

**نامزدهای بهترین طراحی لباس

— بهزاد جعفری طادی و محمدحسین کرمی برای فیلم شیشلیک
— بهزاد جعفری طادی برای فیلم مصلحت
–مارال جیرانی برای فیلم بی همه چیز
— محمدحسین کرمی برای فیلم زالاوا

**نامزدهای بهترین طراحی صحنه

— بهزاد جعفری طادی برای فیلم مصلحت
— سهیل دانش اشراقی برای فیلم‌های روزی روزگاری آبادان و روشن
–محمدرضا شجاعی برای فیلم ابلق
— آیدین ظریف برای فیلم یدو
5- امیرحسین قدسی برای فیلم بی همه چیز

**نامزدهای بهترین صدابردار

— طاهر پیشوایی برای فیلم ابلق
— رشید دانشمند برای فیلم‌های زالاوا و یدو
–هادی ساعد محکم برای فیلم شیشلیک
— شهرام متولی باشی برای فیلم تک تیرانداز
–امین میرشکاری برای فیلم بی همه چیز

**نامزدهای بهترین صداگذار

— حسین ابوالصدق برای فیلم تک تیرانداز
— بهمن بنی‌اردلان برای فیلم روزی روزگاری آبادان
–علیرضا علویان برای فیلم بی همه چیز
— امیرحسین قاسمی برای فیلم زالاوا
–امیرحسین قاسمی برای فیلم خط فرضی
–امیرحسین قاسمی برای فیلم یدو

**نامزدهای بهترین موسیقی متن

— پیام آزادی برای فیلم رمانتیسم عماد و طوبا
— بامداد افشار برای فیلم یدو
–علیرضا افکاری برای فیلم تی‌تی
— حامد ثابت برای فیلم بی همه چیز
— فردین خلعتبری برای فیلم مصلحت

سینماروزان: تعریف و تمجیدهای مشکوک از شماری آثار بی‌کیفیت جشنواره که پر شده‌اند از کفتر و موش و گاو و پشم و ملخ و…، با تحلیل یک روزنامه مواجه شده است.

همشهری بخش عمده تعریف و تمجیدهای بیجا از آثار بدردنخور جشنواره را به نمایشهای خصوصی پیش از جشنواره و ردوبدل شدن مقادیری تعارف در این نمایشها، نسبت داده است.

متن تحلیل همشهری را بخوانید:

تصور کنید به یک مهمانی شام دعوت شده‌اید که تنها افراد معدود و خاصی به آن دعوت شده‌اند. شما که انتظار چنین دعوتی را نداشته‌اید، طبیعتا از چنین دعوتی سر از پا نمی‌شناسید و از شدت هیجان در پوست خود نمی‌گنجید. بهترین لباس‌هایتان را می‌پوشید و حتی اگر لباس خوب و مناسبی ندارید، از دوست و آشنایی لباس آبرومندی قرض می‌گیرید. به حال، می‌خواهید در نظر میزبان فرد متشخص و معتبری جلوه کنید تا حالی‌اش شود در دعوت از شما اشتباه نکرده است. عطر تقلبی و ارزان قیمتی را -که معمولا در استفاده از آن خست به خرج می‌دهید- روی خودتان خالی می‌کنید تا مطمئن شوید بوی آن حداقل تا رسیدن به منزل میزبان نمی‌پرد.

بارها در آینه سر و وضعتان را برانداز می‌کنید تا اگر هر عیب و ایرادی -غیر از وجود خودتان- دیدید، برطرفش کنید. چون ماشین ندارید، با یکی از تاکسی‌های اینترنتی خودتان را به منزل میزبان می‌رسانید. در طول مسیر متوجه می‌شوید بابت همه کارهایی که چند ساعت است شما را به‌خودشان مشغول کرده تا آماده مهمانی شوید، چقدر گرسنه‌اید و دلتان مالش می‌رود. بالاخره به مقصد می‌رسید. به محض زدن زنگِ در، میزبان استقبال گرمی از شما می‌کند و چنان از دیدنتان مشعوف می‌شود و گل از گلش می‌شکفد که خودتان هم از این میزان صمیمت جا می‌خورید.

پس از چاق‌سلامتی و خوش‌وبش‌های معمول که به‌طور نامعمولی در حق شما اجرا شده، میزبان شما را به سمت سالن مهمانی می‌برد و شما را به دیگران معرفی می‌کند و برایتان سنگ تمام می‌گذارد و هرچه صفت خوب و شایسته و بایسته را که در شما هست و نیست، به شما نسبت می‌دهد. بعد هم انواع و اقسام پذیرایی‌ها انجام می‌شود تا وقت شام می‌رسد. اما هنگامی که شام را می‌آورند، مشکلی رخ می‌دهد. غذا در نهایت بی‌سلیقگی و ناشی‌گری پخته شده و طمع و رنگ و بوی دلچسبی ندارد. نه فقط شما که دیگران هم متوجه این مشکل شده‌اند. اما چاره چیست؟ می‌توانید به میزبان بگویید این چه غذایی است که تدارک دیده؟ آن‌هم بعد از همه محبتی که به شما داشته؟ غذا چنان غیرقابل خوردن است که هر چقدر هم بخواهید سخت نگیرید، نمی‌شود به آن لب زد. به‌رغم اینکه اشتهایتان کور شده و غذا را دوست ندارید، ناچار چند لقمه‌ای می‌خورید که بی‌ادبی نکرده باشید.

خودتان را با این توجیه که برای این غذا زحمت کشیده شده و نخوردن آن بی‌احترامی به میزبان و زحمات اوست، راضی می‌کنید که چند لقمه را به هر سختی‌ای که هست، فرو دهید. پس از خوردن غذا احساس می‌کنید دل و روده‌تان به هم پیچیده و هر آن ممکن است پس بیفتید، اما هر طور شده خودتان را جمع‌وجور می‌کنید تا مهمانی به پایان برسد. آخر شب و در هنگام رفتن، میزبان را در آغوش می‌گیرید و از اینکه شما را داخل آدم حساب کرده و دعوتتان کرده تشکر می‌کنید. بعد هم از زحمت بسیاری که برای شام کشیده شده بود تشکر می‌کنید و درباره خوشمزگی و عطرو طعم غذا داد سخن می‌دهید. شما می‌دانید که اگر کلامی درباره غذا بد بگویید، دیگر به چنین مجلسی دعوت نمی‌شوید. با اینکه حسابی گرسنه هستید، اما می‌دانید هرچه بیشتر از غذا و ذائقه معرکه میزبان تعریف کنید، احتمال اینکه در آینده هم به چنین مجالسی دعوت شوید بیشتر است.

حقیقت این است که میزبان هم نیازی به صداقت شما ندارد؛ همین که این‌ور و آن‌ور از مهمانی او تعریف کنید و نمک‌نشناس نباشید، به یکی از مهمانان ثابت و محبوب او بدل می‌شوید. حالا هرچقدر هم کیفیت غذا بد باشد، شما حداقل فرصت حضور در مجلسی را دارید که از قِبَل آن می‌توانید با افراد متنفذی که می‌توانند دست شما را بگیرند، نشست و برخاست کنید.

این مهمانی شبیه جلسات خصوصی نمایش فیلم‌های سینمایی است و آن میزبان، کارگردان یا تهیه‌کننده فیلم است و آن مهمان، کسی است که در رسانه‌ها به‌عنوان منتقد سینما شناخته می‌شود. سال‌هاست که تهیه‌کنندگان سینما آثارشان را پیش از اکران در جشنواره فیلم فجر در دفترشان برای منتقدان و روزنامه‌نگاران به نمایش درمی‌آورند. معمولا کسانی به این جلسات دعوت می‌شوند که بعد از نمایش فیلم، هرچقدر هم فیلم بد و بی‌مایه باشد، می‌توانند در رسانه‌ها و البته در فضای مجازی از آن تعریف کنند. این منتقدان و روزنامه‌نگاران شبیه دادزن‌های بازار هستند که کیفیت و جنس کالایی که تبلیغش را می‌کنند -در واقع همان طمع و رنگ و بوی غذای مهمانی- اصلا برایشان مهم نیست و فقط از اینکه بتوانند وظیفه‌شان را درست انجام دهند و رابطه‌شان را با تهیه‌کننده و کارگردان مستحکم کنند و مدارج ترقی را طی کنند راضی هستند.

معمولا هر فیلمی در جشنواره فجر طرفدارانی دارد و اساسا حجم نظرات مثبت درباره فیلم‌ها بیشتر از نقد و نظرهای منفی است. دلیل این موضوع نه کیفیت واقعی فیلم‌ها که روابط پشت پرده شبه‌منتقدانی است که کار اصلی‌شان روابط‌عمومی بودن است. پس هروقت فیلمی را نپسندیدید، اما دیدید فلان شبه‌منتقد و روزنامه‌نگار در توییتر و اینستاگرام و کانال تلگرامی‌اش در تمجید از آن سنگ تمام گذاشته، به درک و دریافت خود شک نکنید؛ راستش، چیزهایی هست که نمی‌دانی.

سینماروزان/حامد مظفری:

➕ده دقیقه ابتدایی، گیرا و تلاش برای فضاسازی استاندارد و متنوع از دو دهه قبل، قابل قبول

➖امان از خط اولیه که خیلی لُخت و خالی بوده و ماده لازم برای یک فیلم بلند را ندارد

➕هرازگاه با ورود بازیگران مسلط به بداهه مثل نادر سلیمانی و فرهاد آییش، از بار رخوت کاسته می‌شود و لحظاتی مفرح شکل می‌گیرد که اندکی مخاطب را سرخوش می‌کند با این حال آنچه ندارد، راستی است

➖صادق نیست. اگر #نهنگ_عنبر و #هزارپا نمونه صادقی برای شوخی با اله‌مان‌های دو دهه قبل بودند ولی #گیجگاه معلق است بین فضای دهه شصتی پاپیولار و ادعای بحث جامعه‌شناسی درباره عشق، زندگی و…

➖بازی بد #امیرحسین_رستمی که انگار می‌خواهد ادای عطاران نهنگ را درآورد و مسخره‌بازی می‌کند تا بازیگری! تقصیر امیرحسین نیست! او بازیگر بداهه نیست و بدون متن غنی، به دردسر می‌افتد

➖می‌خواهد خالتور باشد ولی خالتورسازی هم آدم خودش را می‌خواهد و با بلاتکلیفی جور درنمی‌آید وگرنه هر کسی میتوانست با قرار دادن سکانس ده دقیقه‌ای عروسی و گلچین آهنگهای خاطره‌ساز لس‌آنجلس ، خالتور بسازد!

➖تطابق زمانی نیست بین اله‌مان‌ها ! برخی عناصر(استیشن) دهه هفتادی و برخی (مریم حیدرزاده) دهه هشتادی.

➕ارجاعات سینمایی مختلف از تایتانیک و عقرب تا عروس و تاراج و ممل آمریکایی و تنگنا و جمشید آریا

➖یک سلسله موقعیت کوچولوی شاید خنده‌دار را بدون زنجیره واحد یا همان نخ تسبیح چسبانده کنار هم! درست مثل دی‌جی‌طبا که هرچه در آرشیو
دارد میگذارد کنار هم…

➖چرا داستان را به گذشته برده؟؟ اینکه فرزند متوجه ارتباط مادر مطلقه و معلمش می‌شود پیشتر در #امتحان_نهایی ساخته عادل یراقی تجربه نشده بود؟ حالا در ورسیون کمدی چرا فقط داستان به گذشته رفته؟ فقط برای شبیه کردن به #نهنگ… و #هزارپا و احیانا طلب گیشه؟ یا چون دیده‌اند سوژه لو رفته است.

➖داعیه بحث جامعه‌شناسی و روانشناسی دارد ولی ندارد و #نهنگ… هم نیست که هرهر بخنداند پس باید در پایان خود کارگردان بنشیند جلوی دوربین و برای تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار نوشابه باز کند؟!

?کاراکتر

–حسن خشنود با بازی حامد بهداد که کاریکاتوری است از یک مربی-معلم گرفتار عشق مادر محصلش.

?️دیالوگ

–بی فکر و بی اندیشه هیچ چیزی باز نمیشه

–بازیگری خوبه که مردم وسط سالن براش سوت و کف بزنن وگرنه مردم تو عروسی هم سوت و کف میزنن

?سکانس

–گیر افتادن معلم و والده دانش آموز در پیکانی که روشن نمیشود

?جوک

–تمرینات رزمی بهداد با نوای مدرن تاکینگ

–همنامی بچه‌های کلاس با نویسنده و کارگردان

–گریم #نادر_سلیمانی درقامت یک نیروی ارزشی و کلاس تحلیل فیلمش در پایگاه، شبیه شده به #نادر_طالب‌زاده!؟

سینماروزان/مسعود احمدی:

➖باز موتیف پنهان‌کاری و دروغگویی به سبک اصغر فرهادی و اینجا مرگ یک کودک است که پنهان کاری را شکل می‌دهد ، قبلا همین ها را نیما جاویدی در #ملبورن از روی دست فرهادی نوشته بود و حالا خودش در هیات داوران است و #خط_فرضی در بخش مسابقه!

➖پایان و وسط و آغاز با مرگ؛ با خودکشی نافرجام نوجوان شروع می‌شود، با خفگی کودک ادامه می‌یابد و درنهایت انتحار بزرگسال!

➖اینکه فارغ‌التحصیل رم همچون فارغ‌التحصیل سوره از فرهادی مشق کند عجیب است؟ نه! فقط دوست داشتیم آموزه‌های حضور در رم را وارد می‌کرد بلکه بدانیم در دانشگاه‌های رم چه می‌آموزند؟؟

➕با ارفاق، یک قدم از اصغر جلوتر است چون کمی وارد حیطه روانکاوی می‌شود و به‌جای ارجاع سنتی همراه کردن دروغ با گناه و عذاب و کارما ، در اینجا به ریشه های دروغ هم پرداخته می شود وکسی که دروغ می‌گوید از سر ضعف نفس است. ای کاش تحلیل روانکاوانه را عمق می‌داد

➕بازی بد #پژمان_جمشیدی که کاراکتر را درک نکرده! کاراکتر پژمان انگ علی مصفا تهیه‌کننده فیلم بوده ولی پژمان ایفایش کرده؟!

➖فقدان والدین ‌ زن جوان که در تمام لحظات سوگواری تشریف دارند و قد چند طشت گریه می‌کنند اما برای بازتوانی روحی دخترشان که کودکش را از دست داده نه تنها قدمی بر نمی‌دارند بلکه بالکل غائب هم هستند. چرا تصویر گرم از خانواده ایرانی را در این نماها شاهد نیستیم؟

➖درست مثل اصغر اینجا نیز سکانسهای دادگاه دارد و سکانسهای کتک خوردن زن ایرانی از مرد ایرانی؛ هنوز هم جشنواره‌ای آن طرف هست که بخاطر چنین نماهایی جایزه دهد؟

➕نمایش سیکل بسته‌ پنهان‌کاری؛ معلمی که خودش دانش آموز را از پنهان‌کاری باز‌میدارد گرفتار پنهان‌کاری می‌شود

?کاراکتر

–-سارا با بازی #سحر_دولتشاهی که تصویری جامع از مادر-آموزگار-فرزند-خواهر غوطه‌خورده در مکافات عمل، ارائه داده!

سینماروزان/مسعود احمدی:

➕مضمون خوب با محوریت نوجوان و متاثر از #باشو… که ترس نوجوان و تلاش برای گریزش از مهلکه را نشان می‌دهد! هم #باشو و هم #یدو محصول #کانون هستند

➕برخلاف #باشو حالا #یدو بعد از محقق شدن خواسته‌اش برای فرار در نهایت برمی‌گردد که بجنگد با عراق؛ جوابیه به #باشو ؟ جوابیه کانون۹۹ به کانون۶۶؟

➕فیلمبرداری حرفه‌ای و گشاده‌دستی در تصویرسازی از آبادان جنگ‌زده وجه افتراقی است میان #یدو و انبوه فیلمهای ارگانی بدون تصویر این سالها

➕بازی‌های روان بازیگران کودک و نوجوان که محصول هدایت درست کارگردانی است که پیشتر در #۲۳نفر هم کار با نوجوانان را تجربه کرده بود

➕برخلاف ساختار خطی و تلفیلم‌گونه #۲۳نفر جعفری در اینجا خیلی نرم توانسته، خط و ربط ذهنی خودش را ترکیب کند با نماهای سینمایی چشمنواز از حال و هوای جنگ‌زدگان

➖انتخاب نه چندان معقول ستاره پسیانی. منکر توانایی‌هایش نیستیم ولی وقتی همه بومی‌اند چرا یک بازیگر تهرانی را وارد می‌کنید که با گریمی سنگین نقش یک پیرزن جنوبی را بازی کند؟ که چه شود؟ هارمونی را به هم زند؟ پسیانی خیلی تلاش کرده اما جایش، اینجا نبوده

➕ورود جوان اصفهانی به آبادان برای خنثی کردن مین و اینکه کلیسا را مرکز آموزش نظامی قرار داده می‌تواند نمادی از همبستگی ملی و اتحاد باشد

➖داستان، تنه قدرتمند ندارد؛ آغازی موثر دارد و پایانی گیرا ولی بی پیکره به نقطه پایان می‌رسد. داستان به جای پیشروی طولی در عرض کش می‌آید آن هم با ارائه جزییاتی که اصلا جذاب نیستند

?کاراکتر

— #یدو با بازی میلاد صویلاوی که اگر منطق حاکم باشد بر داوری‌ها، قطعا باید کاندیدای سیمرغ شود

?️دیالوگ

–روز اول جنگ که فرودگاه را زدن همه فکر کردن آسمان قرمبه س!؟

?سکانس

— بمباران شهر و گریز مردم از صف نانوایی و متعاقبش تنور نانوایی و نانهایی که درحال جزغاله شدن است

— پناه بردن به گور خالی در گریز از تیراندازی عراقیها

?جوک

–مش حسن که گاو مملو از شیرش را رها کرده تا نصیب کودکان گرسنه شود!؟