سینماروزان: رونمایی فیلم «سرزمین فرشته‌ها» در جشنواره فیلم فجر۴۴، شایعاتی را شکل داد درباره هزینه ی تولید بالای فیلم‌ و ارقام مختلفی درباره بودجه فیلم مطرح شد؛ فیلمی که توانسته کل غزه را در ایران(لوکیشن‌هایی در هشتگرد و حوالی فرودگاه امام) را بازسازی کند.

منوچهر محمدی تهیه‌کننده فیلم «سرزمین فرشته‌ها» با ردّ سخنان مطرح شده درباره این فیلم به عنوان پرخرج‌ترین اثر جشنواره به خبرگزاری ایرنا بیان کرد: «سرزمین فرشته‌ها» پرخرج‌ترین فیلم جشنواره نیست، شاید چهارمین یا پنجمین رتبه فیلم از نظر هزینه باشد، تولید فیلم با تورم لجام گسیخته‌ای در ایران همزمان شد، برای ساخت دکور غزه به بلوک و سیمان نیاز داشتیم اما مصالح به صورت محدود و با توجه به تغییر قیمت‌ها، فروخته می‌شد. بخشی از این اتفاق؛ تورم لجام‌گسیخته‌ و تغییر قیمت ارز برای همکاران دیگر هم اتفاق افتاد.

منوچهر محمدی افزود: تمام فیلم «سرزمین فرشته‌ها» با بازسازی غزه کاملاً در ایران ساخته شده؛ یک لوکیشن فیلم پنج کیلومتر بعد از فرودگاه امام خمینی و لوکیشن دیگر در هشتگرد است. باورپذیری به حدی است که برخی فکر می‌کنند فیلم در خارج از کشور ساخته شده است.

وی با اشاره به حفظ لوکیشن فیلم اظهارداشت: لوکیشن از نظر مالکیت متعلق به ما نیست، بنده هزینه‌ای دادم، دکوری ساخته شده و بخشی هم با انفجارهایی تخریب شده است اما اینکه چه بشود، واقعاً نمی‌دانم.

تهیه‌کننده فیلم «سرزمین فرشته‌ها» درباره دستمزد سٌلاف فواخرجی بازیگر عرب زبان در مقایسه با بازیگران ایرانی گفت: زمانی که با او قرارداد بستیم دلار ۸۴ هزار تومان بود و دستمزد او کمتر از بسیاری بازیگران ایرانی بود، با وجود اینکه جایگاه سٌلاف در دنیای عرب بسیار بالاست و دستمزدش بسیار پراهمیت است.

وی ادامه داد: با این وجود، از زمانی که سٌلاف فواخرجی به یک چهره تبدیل شده، همیشه طرفدار آرمان فلسطین بوده به نحوی که دولت خودگردان فلسطین به او و خانواده‌اش تابعیت افتخاری فلسطین داده است.

منوچهر محمدی خاطرنشان کرد: قرارداد فیلم «سرزمین فرشته‌ها» با سٌلاف فواخرجی پیش از افزایش نرخ ارز بوده است و تمام کارهای فیلم با او تمام شده است. به طور طبیعی وقتی فیلمی را ۵۰ میلیارد تومان برآورد می‌کنید با افزایش تورم ممکن است ۷۰ میلیارد تومان شود!

سینماروزان/ احمد محمداسماعیلی:

+شروع فیلم با نماهایی حساب‌شده از کشتار در غزه و زیر آوار ماندن زنان و کودکان بیگناه. در ابتدا انذار میدهد که چقدر جنگ، شوم و بیر‌حم است و در ادامه از چگونگی حیات دائمی در لوای جنگ میگوید‌.

+موضوعی روز ، جهانی و گسترده با محوریت پرداختن به کودکان و روحیات و خلقیات‌شان در دنیای خشن و بی رحم جنگ را برگزیده. کودکانی که بی گناه  هستند و وارد جنگی هولناک و تکان دهنده شده اند و جنگ باعث بلوغ زودرس‌شان می شود.

+فیلم را می توان در زمره فیلم های شاعرانه – جنگی مثل فیلم «عروج» ساخته لاریسا شپیتکو فیلمساز روسی در دهه هفتاد میلادی ارزیابی کرد. فیلمی که بسیار به گرافیک تصویری با قاب بندی های  زیبا و چشم نواز علیرضا برازنده وابسته است و شاید بتوان گفت این موثرترین بخش فیلم است.

-مشکل عمده فیلم، چگالی پایین درام و شاعرانه نشان دادن همه جیز و دلخوش کردن به قاب بندی های زیبا از خلوت قهرمان زنی است که تنها و بی پناه مانده اما در فضای تلخ جنگ بیرحمانه غزه این تنوع تصاویر زیبا و چشم نواز، چه رهاوردی برای کلیت فیلم دارد؟ شاید کم ملات بودن فیلم نامه و تخت بودنش باعث شد منوچهر محمدی-تهیه‌کننده- برای اثر گذاری روی مخاطب برود به سمت رویکرد شاعرانه از جنگ؟

چه میشد اصلا کل فیلم را با همان کودکان و بدون حضور زن تنها پیش برد؟ چیزی شبیه به فیلم بازی بزرگان کامبوزیا پرتوی، بهتر جواب نمیداد؟

خط روایی فعلی جاهایی یادآور فیلم یدو(مهدی جعفری) است؛ که انگار پاسخی دیرهنگام به باشو… بود؛ با یک تفاوت و آن هم در تصمیم گیری نهایی.

-مشی ضدّصهیونیسم؟ چنین معنایی به سختی از فیلم متبادر میشود. بیشتر در حال تماشای گردهمایی لطیفی هستیم که تحت خشونت جنگ شکل گرفته و هرچه جلوتر هم میرود گرم‌تر هم میشود. شاید برای همین است که پایان، با کشتار کامل قهرمانان داستان روبروییم.

–پرسش؟

-سازنده فیلم نگفته بود که سینمای ایران باید به جهانی شدن فکر کند و استاندارد جهانی داشته باشد؟؟ دو فیلم قبلیش که جهانی نشدند و حالا همین فیلم که زبانش عربی است و سوژه‌اش هم ظاهرا جهانی، میتواند پا را از مرزهای جغرافیایی ایران بیرون بگذارد و در کشورهای عرب زبان منطقه، بازار داشته باشد؟

–واقعیت؟

دهشت اتفاقات به وقوع پیوسته در غزه را نمیشود بازسازی کرد چون همان راش های مستند به جامانده از هر تصویر ذهنی دیگری، گزنده‌تر است! در این شرایط یا نباید چنین فیلمی را تولید میکرد یا میشد با همین جزیی‌نگری در صحنه آرایی و فیلمبرداری، یکی از وقایع نادیده‌ی تاریخ معاصر را بازسازی کرد.

+بازی سولاف فواخرجی، بازیگر زن سوری فیلم بسیار حسی و در خدمت کارت پستال های زیبایی است که برازنده، بسته. فواخرجی به خوبی فضای کودکانه ی کار را درک کرده و خوب توانسته با بازیگران کودک تعامل حسی داشته باشد. شانسِ سیمرغ بازیگری زن.

+علیرضا برازنده به عنوان مدیر فیلمبردار دیگر شانس دریافت سیمرغ است؛ پرده‌ی عریض، قاب‌های عریض میخواهد و برازنده توانسته شماری از ایده‌های ذهنی خود در بازی با نور و رنگ ذیل جنگ را به خوبی مصور نماید.

-امیدواری؟

نیمه‌شب مهدویان نتوانست حتی یک سکانس رئالیستی از عین جنگ دوازده روزه نشان‌مان دهد اما سرزمین فرشته‌ها چندین بار اقدام به بازسازی تصویری بمباران غزه میکند و در این برگردان تصویری ابدا خسّت ندارد.

سینماروزان: نخستین عکس پروژه سینمایی «سرزمین فرشته‌ها» رونمایی شد؛ فیلمی که شنیده شده در امتداد فیلم معروف “بازمانده”سیف‌اله داد است و منوچهر محمدی-تهیه‌کننده بازمانده و از شرکای سیف‌‌اله داد در سینافیلم و البته معاون نظارت‌ داد در دوران تصدیگری مدیریت سینمایی دولت اصلاحات- به عنوان تهیه‌کننده “سرزمین فرشته‌ها” حاضر بوده‌.

#فیلم_سرزمین_فرشته‌ها به نویسندگی و کارگردانی بابک خواجه‌پاشا که در ژانر درام ساخته شده؛ با حس و حالی شاعرانه و در دنیای کودکانه، روایت‌گر زنی است که با عشق و مقاومت، معجزه‌ای را رقم می‌زند…

#سولاف_فواخرجی، بازیگر زن سوری ۴۸ ساله ی متولد لازقیه، به عنوان بازیگر اصلی ایفای نقش می‌کند و در کنار او بازیگران کودک عرب، ایرانی، سوری و لبنانی چون علی ذیب، فاطمه المعصومه زریق، اهورا لطفی، محمد اسد، زهرا فاضل، فاطمه مریش، علیرضا علاو نیز حضور دارند.

«این جهان ما نیست…» شعار محوری این فیلم‌ است و  نخستین عکس از آن با نمایی متفاوت از حضور “ضحی” شخصیت اصلی فیلم و کودکان همراهش منتشر شد.