زیرکی محمدرضا عباسیان و علی قائممقامی، نقشهی «هفت» را نقش بر آب کرد!
سینماروزان/حامد مظفری: برنامه هفت که بعد از حذف موسس آن-فریدون جیرانی- هیچ گاه نتوانست جریان سازی دوره اول خود را تجربه کند گرچه در زمان حضور بهروز افخمی و بهواسطه ذات رندانه افخمی، دوباره قدری قدعلم کرد اما حالا ماههاست دیگر در تکرار مکرراتی گیر کرده پر از حرفها و مباحث تکراری.
مشکل اصلی هفت در این ماهها، عدم اتاق فکر خلاقی است که بتواند سوژه های بهروز و مبتلابه سینما را بیرون کشیده و مباحث تاثیرگذار را روی آنتن ببرد.
در یکی از تازهترین برنامههای هفت، سوژهی تکراری و دمدهی پولپاشی در پلتفرمها محور گفتگویی شد با حضور محمدرضا عباسیان مستندساز و مدیر اسبق رسانههای تصویری و علی قائم مقامی تهیهکننده و مدیر تولید سینما.
مجری برنامه هفت خیلی تلاش کرد هم عباسیان و هم قائممقامی را به سمت اعلام موضع تند علیه پلتفرمها ببرد اما این دو سینماگر با زیرکی و ارائه استدلالهای منطقی، نه تنها اصل اتهام زنی علیه شبکه خانگی را رد کردند بلکه پروژههای ارگانی و ازجمله محصولات تلویزیون را به عنوان عامل اول افزایش هزینه های تولید فیلم و سریال، معرفی کردند.
قائممقامی ارگانیهایی که بودجه های هنگفت بیت المال را صرف تولید محصولاتی میکنند که در ارتباط با مخاطب، شکست مطلق میخورند، به عنوان علتالعلل افزایش هزینه های تولید معرفی کرد.
عباسیان که به غیر از سابقه مدیریت موسسه رسانههای تصویری، در سالهای اخیر درگیر راه اندازی یک پلتفرم هم بوده، با اشاره به هزینه های جاری و پشتیبانی سنگین ارگانها و نهادهای مختلف و ازجمله تلویزیون، اغلب تولیدات این نهادها را ضررده و مسبب افزایش بیرویه دستمزد عوامل دانست.
عباسیان آن قدر رند بود که حتی با حساب و کتابی همهفهم از پلتفرمهایی گفت وابسته به هلدینگهای اقتصادی که بهجای هزینه چند همتی آگهی به تلویزیون، حالا با یک سوم همان هزینه، سریال میسازند و آگهی های خود را نیز بهجای تلویزیون به سریالهای تولیدی پلتفرم متبوعشان میدهند!
گردانندگان هفت اگر فقط قدری در اظهارات قبلی این دو مهمان کاوش میکردند درمی یافتند هر دوی آنها پیشتر هم درباره ضرر و زیان مهلک آثار ارگانی بر پیکره اقتصاد سینما و تلویزیون، اظهارنظر کردهاند و بر این مبنا اصلا گزینه های مناسبی برای جهتدهی علیه شبکه خانگی نیستند. بماند که فرض غلط سخت بتواند به نتیجه درست منجر شود؛ به هر حال ساترای صداوسیما، زعیم شبکه خانگی است و اینکه حالا برنامه ای در صداوسیما بخواهد علیه یکی از زیرمجموعههای-ولو غیرمستقیم خودش- اعلام موضع کند، منطقی نیست. بماند که سابقهی افزایش هزینه تولید به زمانی بازمیگردد که تولید تلفیلمهای فلهای در تلویزیون رونق گرفت و همان زمان بود که بابت حضور برخی بازیگران و کارگردانان خاص در تلویزیون، به ناگاه برآورد تولید چند برابر میشد.
بر فرض که پلتفرم ها عامل افزایش دستمزد شماری بازیگر شده باشند، چرا سالها بعد از راه اندازی ساترا، صداوسیما از طریق همین ساترا نمیتواند سازوکاری برای تعدیل هزینههای شبکه خانگی بیابد. حداقلش این بود که تلویزیون باید میتوانست بجای این همه موضع گیری علیه پلتفرم ها، خودش پلتفرمی راه انداخته و الگوی تولید بهینه محصول را به بقیه بیاموزد.
گردانندگان هفت و به ویژه محمد تنکابنی تهیهکننده محترم آن بهتر است گرفتار دور باطل مباحث تکراری و تاریخ مصرف گذشته نیفتند و هزینهی تولید را صرف طرح مباحث روز و مبتلابه سینمای ایران کنند.