سینماروزان: در پی اظهارات نرگس آبیار کارگردان فیلم سینمایی«نفس» در برنامه زنده تلویزیونی «هفت» و انتشار مکتوب آن در رسانه‌های گروهی درباره مهجوریت این فیلم در ساختار سینماهای حوزه هنری و عدم تخصیص سینماهای کافی توسط حوره به فیلم، مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری در گفتگوی به این اظهارات پاسخ داد و خواستار آن شد تا این سینماگر عزیز با پرهیز از فرافکنی مسائل حدود انصاف و واقع‌بینی را رعایت نماید.

یزدان عشیری مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری در خصوص صحبت‌های جمعه شب نرگس آبیار مبنی براقدام حوزه هنری به  اختصاص دادن سالن‌های فیلم« نفس» به فیلم «سلام بمبئی» گفت: با احترام به سرکار خانم آبیار باید بگویم که ما قبل از فیلم «نفس» اکران دو فیلم ارزشی «سیانور به کارگردانی بهروز شعیبی» و «یتیم خانه ایران به کارگردانی ابوالقاسم طالبی» را هم داشتیم و نمی‌توانیم سالن‌هایمان را صرفا به یک فیلم اختصاص دهیم.

وی ادامه داد: کاملا موافقم که فیلم «نفس» اثری با شاخصه‌های فرهنگی در حوزه خانواده و کودکان است اما به این موضوع هم توجه کنیم که این فیلم در 15 سالن سینمای حوزه هنری اکران شده و در حال حاضر نیز در 9 سینمای حوزه به اکران خود ادامه می‌دهد. نکته قابل توجه اینکه آقای قاسمی تهیه‌کننده فیلم در جلسه‌ با رییس سازمان سینمایی از تعامل بهمن سبز در تهران اظهار رضایت کرده است.

عشیری افزود: از زمانی که اکران فیلم «سلام بمبئی» در سینماها شروع شده از سالن‌های فیلم «نفس» کم نکردیم که هیچ؛ بلکه 6 سالن اضافه هم کردیم.

 مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری در ادامه با بیان اینکه تمام وظیفه پخش فیلم «نفس» با حوزه هنری نیست گفت: بخشی از مسئولیت با شرکت نور تابان پخش کننده اصلی این فیلم است و در واقع این پخش کننده فیلم است که برای نمایش گسترده این فیلم باید تلاش کند. همکاران ما در مؤسسه بهمن سبز چند هفته است به این شرکت اعلام کردند که ‌هارد فیلم را برای اکران به  سینماهای ارومیه و همدان بفرستید اما نفرستادند. وقتی خودشان هیچ تلاشی درجهت اکران موفق فیلمشان  نمی‌کنند کاملا مشخص است که نمایش فیلم در ارومیه و همدان عقب می‌افتد.

وی در بخش دیگری از صحبت خود گفت: نمایش فیلم «نفس» در حال حاضر در 9 سالن سینمای حوزه هنری ادامه دارد؛ ما به تعهدات خود عمل کردیم. فیلم «نفس» به کف فروش خود دست پیدا کرده و سالن‌هایش باید به فیلم دیگر اختصاص پیدا کند.

عشیری خاطرنشان ساخت: با این حال نمایش فیلم “نفس” در سینماهای حوزه هنری در تهران و شهرستان‌های مختلف همچنان ادامه دارد و به هیچ وجه متوقف نشده است. این احتمال وجود دارد دست اندرکاران پخش فیلم اطلاعات غلطی به خانم آبیار انتقال داده باشند و یا او از چیز دیگری عصبانی است و در برنامه زنده شتابزده اظهار نظر کرده باشد.

به گفته وی برخلاف نظر کارگردان محترم فیلم “نفس” که مدعی بودند اکران این فیلم برغم ظرفیت بالای مخاطبان متوقف شده بد نیست رصد دقیق‌تری از سینماها در خصوص آمار مخاطبان این فیلم داشته باشند.

  مدیر روابط عمومی‌ سازمان سینمایی حوزه هنری عنوان کرد: وقتی سینمایی پس از چند روز تنها موفق شده ۵۴ تا ۷۵ قطعه بلیط این فیلم را بفروشد در واقع اصرار به تداوم نمایش فیلم در این سینما برای خود فیلم و کارگردان آن وجهه خوبی ندارد. با این حال حوزه هنری به حسب دغدغه و نگاهی که دارد ترجیحا اولویتش با این طیف آثار است.

وی افزود: اکران فیلم “نفس” درحال حاضر در سینماهای حوزه هنری: سینمای آزادی تهران و سینماهای فلسطین اصفهان- سینِما بهمن سنندج- سینِما دریا بوشهر- سینما استقلال خرم آباد- سینِما قدس همدان – سینما بهمن شهر کاشان- سینما آزادی تهران و پردیس هویزه مشهد اکران این فیلم ادامه دارد.

مدیر روابط عمومی سازمان سینمایی حوزه هنری خاطرنشان ساخت: در خصوص میزان استقبال از این فیلم لازم است بگویم سینما استقلال خرم آباد طی پنج روز اکران از 16 آذر تا ۲۰ آذر فقط 129قطعه بلیط فروخته. با این حال اکران آن ادامه دارد.سینما دریا در بوشهر از 9 آذر تا 19 آذر فقط 166 بلیط فروخته است که اکران هنوز ادامه دادرد سینِما قدس همدان طی چهار روز از 16 آذر تا 19 آذر فقط 43 قطعه بلیط فروخته ولی اکران ادامه دارد. بهمن کاشان از 16 آذر تا 19 آذر فقط 54 قطعه بلیط فروخته با این حال اکران فیلم در این سینما همچنان ادامه دارد. سینما بهمن شهر تبریز طی روزهای 16 آذر تا 19 آذر با پنج سئانس در روز فقط 16 قطعه بلیط فروخته است.

عشیری گفت: نکته دیگر اینکه حوزه هنری علاوه بر “نفس” در همین بازه زمانی اکران فیلم‌های ارزشی و استراتژیک دیگری چون “یتیم خانه ایران” و “سیانور” را هم در برنامه داشته است و نباید توقع فزاینده عزیزان زمینه‌ساز ظلم به سایر آثار سینمایی شود.

سینماروزان: در روزهای گذشته آلودگی هوای پایتخت نه فقط باعث تعطیلی مدارس شده است بلکه انتقادات فراوانی را نسبت به عملکرد مسئولان سازمان محیط زیست موجب شده است.

به گزارش سینماروزان در کوران این انتقادات به ناگاه خبری شامل نقطه نظر معصومه ابتکار رییس سازمان محیط زیست درباره یک فیلم سینمایی روی پرده در فضای رسانه ای منتشر شد.

انتشار این نقطه نظر و بازنشر آن در فضای مجازی مخاطب را مواجه کرد با حجمی از علامت تعجب و سوال که با این بحران زیست محیطی پایتخت، آیا واقعا ارائه نظر درباره یک فیلم سینمایی فرعی ترین وظیفه رییس سازمان محیط زیست نیست؟

نقطه نظر ابتکار درباره یک فیلم خاص که در بحبوحه آلودگی پایتخت منتشر شده است

سینماروزان: تازه ترین فیلم نرگس آبیار با عنوان “نفس” با انبوه فراوان تبلیغات روی پرده رفته است و نرم نرمک نقدهای تفصیلی بر آن ارائه می شود.

به گزارش سینماروزان از جمله این نقدها را محمد حسینی منسوب به جریان اصولگرا در “جوان” منتشر کرده است.

این منتقد در کنار ذکر یک ایراد واقع نگارانه درباره بازه زمانی حیات و ممات کودک مرکزی فیلم که نمی‌تواند معادل بیرونی داشته باشد به نقد مضمون “نفس” پرداخته و آن را متأثر از گفتارهای تکراری جریان شبه روشنفکری دانسته است.

به نظر می رسد با روند اخیری که نرگس آبیار در پیش گرفته و اعلام برائتی که او از ارزشی بودن داشته است نقد صریحی که یک نویسنده اصولگرا به “نفس” ارائه داده می‌تواند باب طبع او باشد!

متن کامل نقد این نویسنده اصولگرا را بخوانید:

فمینیسم گیج و دم بریده ایرانی

فيلم سينمايي نفسگير “نفس” از آن دسته فيلم‌هايي است كه به حسب شيوه روايت مي‌تواند تا ابد امتداد پيدا كند بدون اينكه كارگردان نيازي به كات كردن و اتمام ماجرا را در سر بپروراند.
فيلمي كه با اتمام آن مخاطب نفس راحتي مي‌كشد يا به تعبير شاذتر بالاخره صدام به دادش مي‌رسد و اين ديكتاتور وحشي در جايي به كار او می‌آید. به شهادت رسيدن بهار اجازه امتداد روايت خطي بي‌مورد را از كارگردان مي‌گيرد.

نرگس آبيار در اين فيلم ظاهراً بنا دارد حد نصاب جديدي از نقطه پايان را به مخاطب خود و به طريق اولي به سينما بياموزد؛ فيلمي بدون نوسان و نقاط بحراني، كشش و كنش مورد نياز يك كار سينمايي كه بنا به ادعاي كارگردان خود داستان داشته و قواره‌مند است. يك روايت خطي بي‌پايان از اكنون يك كودك ايراني كه در ميان سال‌هاي 1356 تا 1360 روايت مي‌گردد.

عدم رشد کودک فیلم در گذر زمان

اين تاريخ ادعايي توسط كارگردان زماني مطرح مي‌گردد كه پرسش‌هاي فراواني در باب عدم رشد كودك فيلم در جريان گذر زمان مطرح مي‌شود و كارگردان براي خاموش كردن ابهام مورد نظر بينندگان اين تاريخ را به عنوان سال‌هاي جاري در فيلم اعلام مي‌كند در حالي كه در خود اثر هيچ دلالتي مبني بر زمان‌هاي اعلامي وجود ندارد.
از طرفي با توجه به اينكه كودك داستان فيلم سينمايي نفس در يك منطقه مسكوني مورد اصابت بمب قرار مي‌گيرد با يك نگاه اجمالي به تاريخ جنگ و بمباران مناطق مسكوني كه به جنگ شهرها شهرت يافت خواهيم ديد كه تاريخ آغاز بمباران‌ها با تاريخ اعلامي كارگردان محترم قدري تفاوت دارد. جنگ شهرها از سال 63 آغاز شد و مقاطع مختلف آن در هشت مرحله قابل تقسيم‌بندي مي‌باشد كه اجمالاً عبارت است از:
1-  مرحله اول 1363(1985): اين مرحله از سوم اسفند 1363 شمسي آغاز شد و تا هفدهم فروردين 1364 يعني به‌مدت يك‌ماه‌و‌نيم ادامه يافت. در اين مدت 29 شهر و چندين روستاي ايران 118 بار مورد اصابت بمب‌ها و موشك‌هاي عراقي قرار گرفت و حاصل آن 1227 نفر شهيد و 4682 نفر مجروح و خسارات ملي فراوان بود.
2- مرحله دوم 1364 (1985): اين مرحله از 5 خرداد تا 24 خرداد 1364 ادامه يافت و طي آن 27 شهر و چندين روستا، 105 بار مورد اصابت قرار گرفت، كه تلفات آن شامل 570 نفر شهيد و 1332 نفر مجروح و خسارات فراوان مالي بود.
3- مرحله سوم 1365(1987): اين مرحله مقارن عمليا‌ت‌هاي كربلاي 4 و 5 يعني به‌طور تقريبي از 19/10/1365 آغاز شد و تا ساعت 12 روز پنج‌شنبه سي ام بهمن 1365 به مدت 42 روز ادامه يافت. در اين مرحله 66 شهر، بخش و تعدادي روستا مورد حمله موشكي و هوايي قرار گرفت. تعداد بمباران‌ها 236 بار و تعداد موشك‌هاي شليك شده عراقي 28 فروند بود. آمار شهدا 3050 نفر و آمار مجروحين 11163 نفر در اين دوره مي‌باشد. لازم به ياد‌آوري است كه در اين مدت هشت موشك نيز از سوي ايران به شهر بغداد شليك شد. به‌علاوه در اين مرحله به مدت دو روز يعني روزهاي 27 و 28 بهمن 1365 جنگ شهرها متوقف گرديد. بعد از اين مرحله، قطع دو هفته‌اي جنگ شهرها از سوي صدام حسين اعلام گرديد. در تاريخ 10/12/1365، بيانيه دبير كل سازمان ملل متحد در مورد توقف جنگ شهرها صادر گرديد. رياست جمهوري اسلامي ايران در پيام نوروزي خود در سال 1366 در مورد اين مرحله از جنگ شهرها گفت: «جنگ شهرها و بمباران وحشيانه وسيع‌تر با اينكه سابقه داشت هرگز به وسعت و به سياهي و دهشتباري سال گذشته نبود… مردم عمق دشمني و خصومت دشمنان را حس كردند و جبهه جنگ به اعماق شهرها كشيده شد…» البته به‌رغم در‌خواست‌هاي مكرر جمهوري اسلامي ايران و برخي از مجامع و دولت‌ها در سراسر جهان و نيز بيانيه دبير كل سازمان ملل متحد جنگ شهرها بعد از اين مرحله از تاريخ 18/1/1366 مجدداً به‌صورت منقطع آغاز گرديد.
4- مرحله چهارم (بهار و تابستان 1366): اين مرحله در تاريخ 18/1/1366 و همزمان با عمليات كربلاي 8 شروع شد و به ويژه در طول عمليات‌هاي كربلاي 9، 10 و فتح 5 الي 7 و نصر يك تا 4 ادامه يافت. در اين مرحله جنگ شهرها به داخل خاك كردستان عراق نيز كشيده شد و نظاميان عراق، مردم در حال قيام شهرهاي موصل، سيد صادق و. . . را با حملات هوايي به خاك و خون كشيدند. همچنين در اين مرحله جنگ نفتكش‌ها و جنگ شيميايي به اوج خود رسيد. اين مرحله از جنگ شهرها به‌صورت مقطعي و غير يكنواخت تا اوايل شهريور 1366 ادامه يافت.
5- مرحله پنجم (پاييز 1366): اين مرحله از جنگ شهرها در تاريخ 18/6/1366 و در آستانه سفر دكوئيار دبير كل سازمان ملل متحد به تهران – و در واقع براي وادار كردن ايران به پذيرش قطعنامه 598 شوراي امنيت سازمان متحد – شروع شد و با شدت و حدت بيشتري نسبت به مراحل سابق ادامه يافت. شايد بتوان پايان اين مرحله از جنگ شهرها را حملات هواپيماهاي عراقي به نيروگاه بوشهر در تاريخ 27/8/1366 دانست. از اين زمان تا اوايل اسفند ماه 1366، جنگ شهرها از شدت چنداني برخوردار نبود.
6-  مرحله ششم (اسفند 1366): مرحله ششم جنگ شهرها در تاريخ 8/12/1366 و با بمباران شديد شهر تهران و حومه آن شروع شد. در تاريخ 10/12/1366 ايران با پرتاب موشك به بغداد به بمباران‌هاي شديد عراق پاسخ داد و يك روز بعد از آن، يعني روز 11/12/1366 عراق نيز حملات موشكي خود را به تهران شروع كرد. در تاريخ 18/12/1366 شدت جنگ شهرها در اين مرحله به حدي بود كه اتحاد شوروي از شوراي امنيت در‌خواست كرد براي جلوگيري از جنگ اقدام كند. اين مرحله از جنگ شهرها در روز 22/12/1366 متوقف شد.
7- مرحله هفتم (اواخر اسفند 66 و اوايل فروردين 1367): مرحله هفتم جنگ شهرها با شدت بيشتري در تاريخ 23/12/1366 آغاز شد و تا يازدهم فروردين 1367 ادامه يافت.
در 2 فروردين 1367 عراق اعلام كرد كه 106 موشك عليه شهرهاي ايران شليك كرده است… در هفتم فروردين 1367 نيز ايران مطرح ساخت كه عراق از موشك‌هاي جديدي استفاده كرده است و اين امر موجب تقويت اين خبر شد كه عراق از موشك‌هاي «اي اس 12» استفاده مي‌كند. در تاريخ 15/12/1367 نيز دبير كل سازمان ملل متحد از ايران و عراق خواست كه از ادامه و از سرگيري جنگ شهرها خودداري كنند. لازم به يادآوري است كه قطع جنگ شهرها در اين مرحله از سوي عراق و به‌خاطر ديدار نخست وزير تركيه از آن كشور صورت گرفت.
8- مرحله پاياني جنگ شهرها: آخرين مرحله از جنگ شهرها در تاريخ بيست و يكم فروردين ماه 1367 از سوي عراق شروع شد و تا تاريخ 31/1/1367 (20 آوريل 1988) ادامه يافت. عراق در اول ارديبهشت 1367 (21 آوريل 1988) آتش‌بس يكجانبه‌اي را ظاهراً به اصرار مجاهدين خلق اعلام كرد و بدينسان جنگ شهرها به مفهوم خاص آن، پايان يافت. تا اين زمان عراق بين 190 تا 200 فروند موشك به سوي شهرهاي ايران و ايران نيز نزديك به 50 فروند موشك به سوي شهرهاي عراق شليك كردند و در اين ميان نزديك به 100 موشك عراقي در شهر تهران فرود آمد كه تمام آنها به مناطق مسكوني و پرجمعيت اصابت كرد.
لازم به يادآوري است كه آخرين حمله عراق مقارن ساعت 11:20 روز 14/2/1367 به حريم هوايي شيراز، پالايشگاه و پتروشيمي اين شهر صورت گرفت ولي با توجه به اعلام قطعي پايان جنگ شهرها در تاريخ 1/2/1367، اين مورد مرحله‌اي جديد در جنگ شهرها محسوب نشد. راديو اسرائيل طي گزارش مفصلي در مورد اين حمله گفت:
مقامات آگاه بغداد به‌طور غيررسمي مي‌گويند كه بمباران‌هاي امروز را نبايد تجديد جنگ شهرها تلقي كرد زيرا هدف‌هاي بمباران شده تأسيسات اقتصادي بوده كه آتش بس در جنگ شهرها اين تأسيسات را شامل نمي‌گردد.
با اين حساب در صورتي كه بپذيريم محل زندگي بهار دختر بچه راوي داستان خانه غربتي‌ها در تهران و محل تخليه شده ببري خان است بايد به اين نكته توجه داشت كه بمباران و موشكباران تهران به شهادت تاريخ‌نگاران جنگ از سال 66 آغاز شده است. و حتي اگر بنا به فرض قبول كنيم كه اين مورد بمباران تهران از موارد نادر ابتداي جنگ شهر‌ها بوده باز هم تاريخ اسفند ماه سال 63 را خواهيم داشت كه به احتساب تاريخ اعلامي در فيلم يعني شش سالگي بهار در سال 56 بايد بهار را در انتهاي فيلم يك نوجوان 13 يا 14 ساله تصور كرد كه اين مهم اتفاق نمي‌افتد و در طول فيلم تا انتها بهار همچنان همان دختر بچه شش يا هفت ساله ابتداي فيلم است.
شرح حال‌سازي خطي و روايت رشد يك انسان در طول زمان نمونه‌هاي متعددي در تاريخ سينما دارد كه شايد بتوان از معروف‌ترين آنها به فيلم پسربچگي (boyhood) ساخته ريچارد لينكليتر در سال 2015 اشاره كرد. فيلمي كه پروسه توليد آن 12 سال طول مي‌كشد و روايت خطي يك كودك امريكايي تا دوران جواني اوست و نكته جالب فيلم هم همين گذر زمان است كه به صورت واقعي با طول كشيدن پروسه توليد دنبال مي‌شود و جوان انتهاي فيلم همان پسر بچه ابتداي فيلم است.

بلغور گفتارهای تکراری جریان شبه‌روشنفکری
ضمن اينكه فيلم پسربچگي در زير‌لايه خود به دنبال بيان نوعي سبك زندگي امريكايي براي مخاطبان خود است براي همين فيلم در محيطي سرسبز با چشم اندازهاي فوق‌العاده زيباي زندگي شهري آمريكايي روايت مي‌شود و بهشت‌واره امريكا را يا همان رؤياي امريكايي را براي مخاطبان خود در سراسر جهان توصيف مي‌كند. به نحوي كه مي‌توان فيلم boyhood را يكي از موفق‌ترين آثار سينماي امريكا در باز نمايي سبك زندگي امريكايي قلمداد كرد؛ هدفي كه سازندگان فيلم به دنبال آن بوده‌اند ، در حالي كه به نظر مي‌رسد فيلم نرگس آبيار به جز ايجاد حس نوستالژي ابزارهاي گذشته و حسرت زمان از دست رفته براي مخاطبان همسن كاراكتر دستمايه ديگري ندارد و از اين جهت دست فيلم به شدت خالي و تهي از محتواي مورد نياز است.

فيلم در زير‌لايه‌هاي محتوايي خود حرف زيادي براي گفتن ندارد و با چند پلان كم‌مايه شعار‌گونه همان گفتارهاي تكراري جريان سينماي شبه روشنفكري را بلغور مي‌كند. به طور مثال در سكانسي از فيلم كه پدر با همان حس سامسون وار از جبهه برگشته و زخمي بر روي تخت بيمارستان افتاده از بچه‌ها بدون هيچ مقدمه‌اي، انشا‌وار مي‌خواهد آرزوهايشان را بيان كنند كه وقتي نوبت به بهار مي‌رسد او مي‌گويد آرزو دارم پسر شوم…

فمينيسم دم بريده ايراني
زير‌لايه‌اي ضعيف از فمينيسم دم بريده ايراني كه در سال‌هاي اخير سينما چونان قارچي سمي رشد كرده و خودش هم واقعاً نمي‌داند چه مطالبه‌اي دارد و بايد يقه چه كسي را در طول تاريخ يا اكنون ايران بگيرد. اين فمينيسم احمقانه هر چه تاريخ ايران را وا مي‌كاود به يك ارسطوي يوناني نمي‌رسد كه گفته باشد زن مرد ناكام است و هر چه به اكنون زن ايراني نگاه مي‌كند نسبت 60 به 40 قبولي‌ها و تحصيلكردگان دانشگاهي را مي‌بيند. از اين رو گيج و سرگشته همان سخناني را تكرار مي‌كند كه به قول نيما:
چشمان كه در قضاوت با چشم‌هاي ديگران
به نظر‌هاي بي‌كران
چون طوطي‌اي كه آموخته است حرف
آن گوش‌ها كه هر چه شنيدند گفته‌اند
اندر پس شنيده چنان مرده خفته‌اند
مهري است حرف به روي زبانشان
مهر فرانسوي روي زبان فمينيست‌هاي ايراني كه از طرفي گرفتار فيگور روشنفكري خود هستند و از سويي ديگر نمي‌دانند در چه اقليمي زندگي مي‌كنند و هيچ تحليلي ندارند كه چرا جريان‌هاي سه‌گانه فمينيسم در غرب شكل گرفت، غربي كه از زمان ارسطو با همان گزاره جهنمي منتسب به او در گذشته انسان بودن زن برايش محل اشكال بود و امروز با اين شعارهاي تساوي كه از زبان فمينيست‌هاي نسل سوم نظير بتي فريمن بيان مي‌شود زن بودن اين انسان را زير سؤال برده است.
حال بايد فمينيست وطني گيج باشد چراكه در طول تاريخ جز اعزاز و اكرام سابقه‌اي ديگر براي زنان نمي‌تواند پيدا كند . براي همين خودش هم نمي‌داند به چه چيزي اعتراض مي‌كند و بايد چه مطالبه‌اي داشته باشد و چرا بايد آرزوي مرد بودن را در سر بپروراند. تخريب نهادهاي بنيادين اعتقادي و مدني جامعه شهري دهه‌هاي 50 و 60 نظير معلمان قرآن خانگي هم از نقاط عطف فيلم است جايي كه بهار به خانه معلمه زن مي‌رود و در اولين پلان زن وحشتناكي با يك تركه بر دوش را ملاقات مي‌كند كه مدام بچه‌ها را از مارهاي داخل زير زمين مي‌ترساند و با ترس آنها را مجبور به خواندن فرازهاي سختي از قرآن مي‌كند كه با‌عث دلزدگي و ترس بهار از اين موضوع مي‌گردد.

بهار اسیر دستان سنت
فيلم در نگاه به سنت هم بر قاعده گفته شده در باب فمينيسم عمل مي‌كند و ننه آقا را نماد سنت خشن و عفن گذشته مي‌داند كه به نحوي بهار در دستان او اسير است و همواره مجال پرواز خيال را از بهار مي‌گيرد و بهار براي اينكه بتواند خود و خيال خود را از دست ننه آقا نجات دهد به توالت پناه مي‌برد و داستان‌هايش را در داخل توالت مي‌خواند. حتي سكانس پاياني كار يعني تاب سواري بهار بعد از عتاب پاياني ننه آقا كه به صورتي نمادين اسلو پخش مي‌شود و حكايت از نوعي رهايي دارد بيشتر از اينكه رهايي و شهادت كودك را در ذهن تداعي كند نمايش رهايي او از جبر حاكم بر زمان و سنت‌هاي عفن و پوسيده ننه آقاست.
فيلم به ادعاي كارگردان خود داراي داستان است كه مخاطب بايد زحمت بكشد و در ميان روايت خطي بدون نوسان قصه را از لابه‌لاي توهم‌هاي كودكانه بهار پيدا كند. داستاني كه با اين شكل و قواره روايت مي‌تواند تا ابد ادامه پيدا كند و بايد پرسيد نقطه آغاز، ميانه، عطف و مهم‌تر از همه اينها پايان فيلم كجاست. و اگر صدام با انداختن بمب و كشتن كودك به داد مخاطب نرسد قصه تا كجا كش خواهد يافت.

سرگردان در كوچه‌هاي افاضات شبه‌روشنفكري
لغزش نقطه نگاه راوي در طول فيلم به خصوص انتهاي آن و تعدد و پريشاني روايت و عدم انسجام كافي، فيلمبرداري متظاهر كه قصد تحميل تكنيك و خود را به مخاطب دارد و بسياري موارد ديگر در مجموع از «نفس» به عنوان كار سوم كارگردان شيار 143 يك كار كم‌مايه و بي‌دغدغه ساخته كه بدون مسئله است و كارگردان جوان و با‌استعداد كار را در كوچه‌هاي افاضات شبه‌روشنفكري سرگردان خواهد كرد.
كاري كه بايد منتظر بود شبه‌روشنفكران سينما هر يك از منظري گوشه‌اي از آن را به تأويل بنشينند و شطحيات و ترهات خود را به اين بهانه باز هم نثار جان بي‌رمق سينماي ايران نمايند.

سینماروزان: نرگس آبیار کارگردان زن که فیلم روی پرده اش “نفس” را با حمایت فارابی و موسسه نورتابان وابسته به بنیاد مستضعفان ساخته و به زودی هم بناست با حمایت سازمان متمول اوج یک سریال با نام “دختر شینا” را بسازد در تازه ترین گفتگویش که با “ایسنا” انجام شده ادعاهای جالبی را درباره تولید فیلم اخیرش با بودجه یک فیلم آپارتمانی بیان کرده است.

به گزارش سینماروزان آبیار در این گفتگو پاسخی هم داده به طعنه های ابراهیم حاتمی کیا و مریلا زارعی؛

حاتمی کیا به انتقاد از یکی از اظهارات آبیار درباره اینکه گفته بود: «من ارزشی نیستم» پرداخته بود و مریلا زارعی هم در اظهارنظری دلیل اصلی موفقیت “شیار143” را حضور خود دانسته بود و حالا آبیار به هر دو نفر پاسخ داده است.

ادعاهای آبیار و پاسخهایش به حاتمی کیا و زارعی را بخوانید:

در جایی گفته بودید نمی‌خواهید جزو طبقه‌بندی “ارزشی” قرار بگیرید  و بعد از آن حتی آقای حاتمی‌کیا هم به نوعی به حرف شما واکنش نشان دادند. دلیل این حرف چه بود و اصلاً ارزشی بودن را چطور تعریف می‌کنید؟

 اصل موضوع به اینجا برمی‌گشت که در یک رسانه، خبری منتشر شده بود که علاوه براینکه مطالبش صحت نداشت، به شکلی کنایه‌آمیز از واژه‌ی ارزشی استفاده شده بود، یعنی به شکلی که انگار من گفته‌ام فیلمنامه‌ای را برای ساخت داشته‌ام اما هیچ نهادی برای کار جلو نیامد. در حالی که اصلاً من چنین قصدی نداشتم و «نفس» را با همکاری بنیاد سینمایی فارابی و شرکت «نور تابان» آن هم با بودجه‌ای به اندازه‌ی بودجه‌ی یک فیلم آپارتمانی ساختم. همین اتفاق باعث شد که احساس کنم تعریف درستی از واژه‌ی “ارزشی” وجود ندارد و نمی‌شود که خبرهایی منتشر شود و از من دائم به عنوان کسی که منتظر است هزینه‌ی ساخت فیلمش را نهادهای خاصی بدهند یاد شود.

البته این را هم بگویم که این اتفاق در حالی بوده که از بخش خصوصی پیشنهادهای زیادی برای مشارکت در ساخت فیلم‌ام داشتم و الان هم رایزنی‌های زیادی می‌شود، اما درباره‌ی آنچه پیش آمد فکر کردم اگر قرار است از این واژه استفاده‌ی کلیشه‌ای شود، بهتر است درباره‌ی من نباشد و بهتر است که آدمی ارزشی باشیم تا فقط یک عنوان را همراه داشته باشیم.

حالا که حرف از «شیار 143» است درباره‌ی اظهارنظر اخیر مریلا زارعی هم صحبت کنید که به شکلی گفته شده که فیلم را بیشتر ایشان ساخته‌اند.

فکر می‌کنم کارنامه‌ی هر کس نشان می‌دهد چه کرده است. من پس از «شیار143»، «نفس» را ساختم و فکر می‌کنم برای همه مشخص باشد که کارگردان ممکن است برای ساخت یک فیلم چه نقشی داشته باشد. با این حال زمان خیلی چیزها را روشن کرده و می‌کند.

از اکران جهانی فیلم هم خبر خاصی هست؟

 اکران جهانی این فیلم از آبان‌ماه شروع می‌شود و ابتدا در یک جشنواره‌ی الف نمایش داده خواهد شد. ما برای این کار کمی دیر شروع کردیم و در واقع دیر به سراغ پخش‌کننده رفتیم که اکنون آقای اطبایی پخش خارجی فیلم را بر عهده دارد.

سینماروزان: در حالی که حدودا دو ماه قبل خبر همکاری نرگس آبیار با سازمان هنری-رسانه ای اوج منتشر شده بود و این کارگردان این خبر را تکذیب کرده بود، حالا روابط عمومی سازمان اوج خبر داده که کارگردان “شیار143” با حمایت این سازمان یک سریال می‌سازد.

به گزارش سینماروزان این سریال “دختر شینا” نام دارد و براساس زندگی همسر شهید ستار ابراهیمی ساخته خواهد شد. پیش از این، از زندگی این همسر شهید کتاب «دختر شینا» نوشته شده بود.

پیش تولید سریال از آذر ماه آغاز می شود. این سریال در مرحله تکمیل فیلمنامه قرار دارد و قرار است در ۱۳ قسمت به تولید برسد؛ شاید برای پخش در نوروز!

به مانند هر سه فیلم بلندش، محمدحسین قاسمی همسر آبیار تهیه کنندگی “دختر شینا” را برعهده داشت.

آخرین فیلم بلند آبیار “نفس” نام داشت که با حمایت موسسه سینمایی نورتابان وابسته به بنیاد مستضعفان و همین طور بنیاد سینمایی فارابی تولید شد.

سینماژورنال: نرگس آبیار کارگردان زن سینمای ایران در مستندی به نام “سریر عفاف” به عنوان گوینده حاضر شده است.

به گزارش سینماژورنال مستند «سریر عفاف» که یکی از تهیه کنندگان آن ابوذر پورمحمدی شریک سابق محمدحسین قاسمی همسر آبیار بوده، تلاش کرده با استناد به اسناد و شواهد تاریخی از «عفت، حیا و پوشیده بودن بانوان ایرانی» در تمام ادوار تاریخ و در ادیان مختلف در سرزمین ایران سخن بگوید.

سکانس آغازین این مستند با خانم جوان محجبه ای آغاز می شود که از میان آثارِ تمدن هفت هزار ساله ایران زمین به دوربین (مخاطب) نزدیک می شود و نریشن که در اصل صداي ذهني اوست به مخاطبان خود مخصوصاً بانوان ایرانی این پیام را مي رساند که عفت، حیا، پوشیده بودن و حجاب، در تمام ادوار تاريخ قابل مشاهده است.

«سریر عفاف» به کارگردانی علی جهانی و تهیه کنندگی سید سعید میرصادقی و ابوذر پورمحمدی، دوشنبه 21 تیر ساعت 22 از شبکه مستند سیما روی آنتن می رود.

سینماژورنال: چهار روز قبل، رسانه متبوع یک عضو هیات انتخاب از این موضوع خبر داده بود که برنده اصلی سیمرغ نگاه ملی “بادیگارد” حاتمی‌کیا بوده است و چون وی علاقه ای به گرفتن یک سیمرغ مدیریتی نداشته ناگزیر سیمرغ به فیلمی به نام “نفس” رسیده است.(اینجا را بخوانید)

به گزارش سینماژورنال حالا پژمان لشکری پور مجری طرح “بادیگارد” نیز از طریق سایت رسمی “بادیگارد” این ماجرا را تایید کرده است.

متن کامل گفته های لشکری پور در این باره را در ادامه بخوانید:

حیدری مصرانه دریافت سیمرغ ملی را پیشنهاد داد
جهت اطلاع آن دسته از عزیزانی که آگاه نیستند و ممکن است چنین شائبه‌ای برایشان به وجود بیاید صراحتاً عرض می‌کنم که چه در جشنواره سی و دوم که با فیلم “چ” حضور داشتیم از سوی آقای رضاداد و چه در جشنواره سی و چهارم که با “بادیگارد” حاضر بودیم از سوی آقای حیدری، یعنی دبیران وقت جشنواره تا چند ساعت قبل از برگزاری مراسم اختتامیه مصرانه از سوی هر دو عزیز پیشنهاد دریافت سیمرغ زرین نگاه ملی را دریافت می‌کردیم که هر دوبار هم این پیشنهاد از سوی آقای حاتمی‌کیا و بنده رد شد!

با عدم پذیرش ما سیمرغ ملی به فیلم دیگری{نفس} رسید
در جشنواره سی و دوم مدیرعامل وقت فارابی به ناچار و در عدم حضور ابراهیم حاتمی‌کیا سیمرغ را دریافت کرد و در جشنواره سی و چهارم با عدم پذیرش ما سیمرغ به فیلم دیگری اهدا شد.

دردمان سیمرغ نبود
بنابراین اگر به اصطلاح دردمان سیمرغ بود سیمرغ طلائی واقعی را که مادی و معنوی از سیمرغ‌های شیشه‌ای گرانبهاتر است می‌پذیرفتیم.

سینماژورنال: در حالی که عدم توجه هیأت داوران جشنواره سی و چهارم فیلم فجر به “بادیگارد” ابراهیم حاتمی کیا به شدت با ناراحتی طیف نزدیک به وی مواجه شده حالا رسانه متبوع فریدون جیرانی به یک افشاگری درباره جوایز اختتامیه دست زده است.

به گزارش سینماژورنال روزنامه “سینما” که به سردبیری فریدون جیرانی منتشر می شود از طریق کانال رسمی خود فاش کرده که ظاهرا سیمرغ بهترین فیلم از نگاه ملی به “بادیگارد” ابراهیم حاتمی کیا رسیده بود اما نپذیرفتن حاتمی کیا این سیمرغ را به “نفس” رساند.

سیمرغ نگاه ملی ربطی به هیأت داوران جشنواره فیلم فجر ندارد و جایزه ای مدیریتی است که مستقیما از سوی وزیر ارشاد به یکی از فیلمهای جشنواره که  ناظر بر نگاه ملی و مفاهیم مرتبط با ارزشهای ملی باشد اهدا می شود.

طبق ادعای رسانه جیرانی که امسال عضو هیأت انتخاب جشنواره فجر بوده گزینه اول وزیر ارشاد برای اهدای سیمرغ ملی “بادیگارد” بوده که به علت آگاهي از امتناع حاتمي كيا از پذيرش این جايزه، سیمرغ اين بخش را بر شانه های محصولی نه چندان خوش اقبال به نام “نفس” نشانده است.

حاتمی کیا دو سال قبل و در جشنواره سی و دو فیلم فجر هم با فیلم “چ” برنده سیمرغ نگاه ملی شده بود اما نارضایتی اش از نحوه داوری و اینکه نامش در فهرست بهترین فیلم یا بهترین کارگردانی جشنواره نیست باعث شد در اختتامیه جشنواره حاضر نشود و برای گرفتن سیمرغ ملی روی سن نرود.

سینماژورنال: در پنجمین هم اندیشی سینما انقلاب که در حاشیه جشنواره فیلم ققنوس برگزار می شود نرگس آبیار درباره طولاني و كسالت بار خواندن فيلم جديدش از سوي مخاطبان جشنواره اظهار داشت: زمان اصلی فیلم ۱۴۰ بود که ما چند سکانس درخشان آن را حذف کردیم تا ۲ ساعت شود و مخاطب با آن ارتباط بهتری برقرار کند.

به گزارش سینماژورنال و به نقل از “فارس” کارگردان فیلم «شیار ۱۴۳» با اشاره به اینکه این فیلم خیلی بر اساس قواعد و تعاريف جلو نرفته است، ادامه داد: ما پیش از نهایی شدن فیلم آن را به طیف های مختلف مثل روزنامه فروش و نگهبان خانه ها نشان دادیم تا ببینیم زمان فیلم باعث خستگی آنها خواهد شد یا خیر؟
وی با انتقاد از صدای سالن برج میلاد، گفت: متاسفانه کاخ جشنواره (برج میلاد) نه به لحاظ صدا استاندارد است و نه شرایط مناسبی برای اهالی رسانه در آن وجود دارد تا مخاطب با آرامش فیلم را ببیند، بنابراین خبرنگاران در زمانی از اوج کار و خستگی باید فیلمی آرام و ۲ ساعته را ببینند که تا حدودی خسته کننده می آید.

آبیار ادامه داد: نوع سلیقه مخاطب بايد با این نوع آثار هماهنگ باشد تا بتواند آن را دوست داشته باشد كارگردان فیلم سینمایی «نفس» درباره زمان طولانی فیلم، گفت: هر جایی از فیلم را می توان حذف کرد و قطعا ضربه ای به داستان نخواهد خورد چون «نفس» فیلمی درباره فضا و اتمسفر است.

 پي نوشت سينماژورنال :

درباره اينكه فيلمشان درباره فضا و اتمسفر است نظري نمي دهيم كه حتما منظور كارگردان اين بوده “نفس” فيلمي فضامحور است نه داستان محور و اجزاي داستان حول محور اتمسفر فيلم وحدت مي يابند كه خود در جاي خود قابل تامل است ، چرا كه اساساً اتمسفر و فضا تعريفي جداي از وحدت گرافيكي تصاوير به خاطردوساعت دوربين روی دست شبيه به هم ، دارد اما دو نكته باقي مي ماند.

نخست اگر فقط منتقدين به خاطر صداي غير استاندارد و خستگي فيلم را كسالت بار يافته اند پس چرا مخاطبان مردمي فيلم در سالنهاي ديگر اقبالي به فيلم نشان نداده و فيلم جزو برگزيده هاي مردمي نيست ؟

دوم آنكه ايشان فرموده اند به خاطر اينكه زمان فيلم را به دو ساعت برسانند سكانسهاي درخشان فيلم را در آورده اند كه جاي بسي تعجب است؛ چرا كه اين كار خارج از تخصص هنري می باشد كه اقتضا مي كند آدم به سكانسهاي شاهكارش دست نزند.
براي كوتاه كردن زمان بخصوص چون بنا به گفته سازنده اش فيلم فضاست و از هر چه كوتاه كند لطمه اي نمي خورد ، حداقل به جاي صحنه هاي درخشان صحنه هاي ضعيف و متوسط را كه در طول فيلم كم هم نيستند حذف كند ، مثلاً از تعداد تنبيه هاي بدني و شكنجه مانند كودك توسط مادر بزرگ متشرع خود بكاهد كه هم از فرط تكرار ملال آور شده و هم اسباب اشمئزاز را فراهم مي آورد،عقل هم حكم مي كند درخشان ها را حفظ كنيم و بدها را حذف كنيم كه اميدواريم براي اكران عمومي اين تدبير ساده اما عقلايي، مورد عمل قرار گيرد.

سینماژورنال: اینکه محمدرضا عارف کاندیدای اصلاح طلب مجلس شورای اسلامی برای نمایش فیلمی به نام “نفس” وارد کاخ جشنواره می شود که سازندگان این فیم در اثر قبلی خود “شیار143” به عنوان نیروهای معتمد جریان اصولگرایی معرفی شده بودند خیلی جالب به نظر می‌رسد.

به گزارش سینماژورنال حمایت  ابراهیم حاتمی کیا  فيلمساز مورد وثوق جریان هايي كه اصطلاحاً ارزشي ناميده مي شوند از “شیار143” شرایطی را فراهم کرد که این فیلم در اکران هم بعنوان اثری مطلوب همین جریانهاي سیاسی روی پرده برود و البته که به این واسطه حمایتهای نامحدود و گسترده لازم هم نصیبش شود.

حالا حضور سرلیست اصلاح طلبان در نمایش “نفس” چه معنایی دارد؟
آیا عارف باید همان نقشی را برای “نفس” ایفا کند که حاتمی کیا برای “شیار143″؟ اصلا چرا به جای رجوع به سرليست اصولگرایان كه یکی از ارگانهای متعلق به همین جریان تأمين مالي اين فيلم را برعهده داشته اند و از بذل مال دريغ نمي كنند به سراغ دعوت از یک اصلاح طلب رفته اند؟

مساله اینجاست “نفس” چه به لحاظ متن و چه به لحاظ اجرا آن قدر ساده‌انگارانه و فاقد استانداردهای سینمایی بوده که تولیدکنندگان آن هم دریافته‌اند بعید است مجددا حمایت جریان اصولگرا از فیلم محقق شود بخصوص که برخی از چهره های سرشناس رسانه های اصولگرا فیلم را پیش از جشنواره دیده بودند و البته آن را نپسندیده بودند. این شده که دست اندرکاران تولید سراغ جریان اصلاح طلبی رفته اند و کاندیدای شاخص آنها برای مجلس را به کاخ جشنواره آورده اند بلکه کمک حال فیلم شود.

شاید هم این دعوت بخاطر حمایت خواهرزاده رییس دولت اصلاحات بوده

البته فرض ديگري هم وجود دارد و آن اينكه دعوت از عارف بخاطر بودجه حمایتی بوده كه بنياد سينمايي فارابي براي اين فيلم اختصاص داده است؛ همان بنیادی که  مدير عامل اش خواهرزاده رييس دولت اصلاحات است و به جز تهیه کننده اصلی فیلم موسسه نورتابان وابسته به بنیاد مستضعفان، فارابی هم از اثر حمایت کرده است.

اما هر كدام از اين فرض ها كه درست باشد و يا دلايل ديگري براي اين دعوت سياسي مترتب باشد، سياسي كردن جشنواره و سينما آن هم در آستانه انتخابات حشو و زوائدي است كه نه بر اعتبار فيلمي مي افزايد و نه بر اقبال و درصد آراي نامزد انتخاباتي.

آیا عارف می دانسته به تماشای چه فیلمی آمده؟

اما از  علل اين دعوت كه بگذريم نكته جالب اینجاست که انگار عارف هم نمی‌دانسته برای تماشای چه فیلمی به کاخ آمده و يا از پيش اطلاعات نادرست به او داده بودند چراکه در گفتگویی  که به هنگام حضور در کاخ جشنواره با وی صورت گرفته و در سایت رسمی جشنواره منتشر شده وی دلیل حضور در نمایش “نفس” را این دانسته بود که این فیلم با دفاع مقدس در ارتباط است!

در حالی که در تمام زمان دو ساعته این فیلم جز اتوبوسی که رزمندگان را به جبهه ها می برد، آژیری که اعلان خطر بمباران هوایی است، پدری که بعد از بازگشت از جبهه محاسنش بلند شده و البته سکانس پایانی که مرگ کاراکتر اصلی را نشسته بر تاب-شبیه تاب سواری نگار جواهریان در “یه حبه قند”- نشان میدهد، هیچ عنصري مرتبط با دفاع مقدس در فیلم مشاهده نمی شود.

سینماژورنال: طولانی بودن بیش از حد زمان فیلم “نفس” که بالغ بر دو ساعت بود،  چند تکه بودن فیلم که آن را شبیه به سریالی اپیزودیک کرده بود، قاب بندی های تلویزیونی اثر، انیمیشنهای بی ارتباطی که در فیلم گنجانده شده بود، محدودیت لوکیشن تقریبا در تمامی فیلم، قرار دادن نماهای مختلف و البته ابتری از اتفاقات مختلف ارزشی از ورود امام به میهن تا عزاداری محرم باعث شد تقریبا از نیمه های فیلم به بعد مخاطبان کاخ جشنواره دچار خستگی شوند.

به گزارش سینماژورنال واکنش مخاطبان به این خستگی دو جور بود؛ برخی ترجیح دادند از همان نیمه های فیلم قید تماشای ادامه اثر را بزنند و از سالن خارج شوند و برخی نیز در سالن ماندند و کوشیدند ادامه فیلم را با دقت بیشتری دنبال کنند بلکه عنصری برای رهایی از این خستگی بیابند اما زهی خیال باطل.

“نفس” تا انتها ریتم ثابت و تلویزیونی خود را حفظ کرد تا یک عقبگرد آشکار برای کارگردانی باشد که فیلم قبلی اش به هر حال مورد توجه قرار گرفته بود. “نفس” در فرمت فعلی مناسب تبدیل شدن به سریالی تلویزیونی برای پخش از رسانه ملی است؛ بخصوص که عدم وابستگی مضمونی میان تکه های مختلف اثر باعث میشود مخاطب از هر کجا که وارد داستان شود چیز زیادی را از دست نداده باشد اما متاسفانه باید بگوییم این اثر در فرمت سینما حرف تازه ای برای گفتن ندارد به جز بازیگری کودک به نام ساره نورموسوی که خودش را به آب و آتش می زند که جلوی نیم دوجین بازیگر تئاتری سرشناسی که تیپهایی کلیشه ای مختلف را جلوی دوربین ایفا می کنند کم نیاورد و انصافا موفق هم عمل می کند…

سینماژورنال: در تازه ترین جلسه شورای پروانه ساخت، 4 فیلمنامه پروانه ساخت گرفتند که در میان این فیلمنامه ها نام “پلیس بازی” پیمان قاسم خانی، “کاناپه” کیانوش عیاری و “ناسور” کیانوش دالوند بیشتر به چشم می آید.

به گزارش سینماژورنال عیاری که همان طور که سه روز پیش خبر داده بودیم مجوز ساخت فیلمنامه “کاناپه” را به تهیه کنندگی خودش گرفته است.(اینجا را بخوانید)

عبدا.. اسکندری تهیه کننده فیلم قاسم خانی

قاسم خانی اما پروانه ساخت “پلیس بازی” را به تهیه کنندگی محسن چگینی تهیه کننده تلویزیون و البته عبدا.. اسکندری گریمور برجسته ایرانی دریافت کرده است.

انیمیشن سازی تهیه کننده “شیار143” بعد از ساخت دو فیلم یکی با حمایت نورتابان و دیگری با حمایت فارابی

کیانوش دالوند که پیشتر انیمیشن “رستم و سهراب” را ساخته بود نیز پروانه ساخت انیمیشن “ناسور” را گرفته است؛ جالب است که نام محمدحسین قاسمی در کنار داریوش دالوند به عنوان یکی از تهیه کنندگان فیلم آمده است.

قاسمی بخش عمده شهرت خود در سینما را مرهون درام پر اشک و آه “شیار143” است که دو سال قبل همسرش نرگس آبیار ساخته بود.

قاسمی که امسال با همراهی موسسه نورتابان تهیه کننده فیلم میلیاردی مجید مجیدی یعنی “محمد رسول ا..(ص)” فیلمی با نام “نفس” را باز هم با همکاری همسرش تولید کرده است به تازگی تهیه یک فیلم اولی به نام “آبجی” را هم برعهده داشت که این یکی با حمایت فارابی تولید شد.

تولید انیمیشنی عاشورایی

حالا وی به سراغ انیمیشن سازی هم رفته و انیمیشن “ناسور” را که مضمونی درباره واقعه عاشورا دارد تولید خواهد کرد تا همزمان با سه فیلم به جشنواره بیاید.

هنوز مشخص نیست سرمایه گذار این انیمیشن که تازه ترین محصول عاشورایی سینمای ایران است چه ارگانی است.

 صدور پروانه ساخت یک فیلم دفاع مقدسی

دیگر فیلمنامه ای که مجوز ساخت گرفته “پس از جنگ” نام دارد به نویسندگی سهیلا جبری، تهیه کنندگی اصغر و محسن پورهاجریان و کارگردانی سیامک کاشف آذر.

سینماژورنال: با جایزه ای که مریلا زارعی از هفدهمین جشن خانه سینما برای “شیار143” نرگس آبیار گرفت جمع جوایزش رسمی اش برای این فیلم به عدد 5 رسید.

به گزارش سینماژورنال سیکل موفقیتهای زارعی برای بازی در این فیلم از جشنواره سی و دوم فیلم فجر و دریافت سیمرغ بهترین بازیگر زن آغاز شد.

به دنبال آن نیز در اغلب جشن و جشنواره های داخلی که “شیار143” حاضر بود از جشنواره مقاومت تا جشن انجمن منتقدان مریلا برنده جایزه بهترین بازیگری شد.

از آن طرف در جشنواره آسیاپاسیفیک استرالیا نیز زارعی چنین موفقیتی را تجربه کرد و جمعه شب نیز با دریافت تندیس بهترین بازیگری جشن خانه سینما این سیکل پایان یافت.

سکوت ابتدایی…

این موفقیت بی سابقه برای زارعی در شرایطی رخ داد که در موقعیتی ابزورد نام “شیار143” در فهرست اولیه فیلمهایی که برای بخش مسابقه جشنواره سی و دوم معرفی شده بودند، نبود و البته در آن موقعیت زمانی زارعی کاملا در سکوت به سر برد.

با این حال در نهایت فیلم به بخش مسابقه وارد شد و البته نمایش در کاخ جشنواره ورق را به سود صاحبان اثر برگرداند.

ماهی سیاهی که مورد توجه قرار نگرفت

زارعی بعد از “شیار143” در فیلمی به نام “ماهی سیاه کوچولو” بازی کرد که سال قبل در جشنواره به نمایش درآمد اما نه تنها مورد توجه مخاطبان قرار نگرفت که منتقدان هم اثر را پایین تر از استانداردهای مدیوم سینما دانستند.

سینماژورنال: بعضی از اتفاقاتی که در سیستمهای هنری کاملا دولتی شکل می گیرد آن قدر غریب است که نمی دانی در قبال آنها شاد باشی یا ناراحت.

به گزارش سینماژورنال از جمله این اتفاقات به تازگی در گزارش مکتوب نشست نقد و بررسی یک فیلم سینمایی رخ داد.

نشست نقد و بررسی “اشیاء در آینه” فیلم اول نرگس آبیار که به تازگی در گروه هنروتجربه اکران شده روز قبل در خانه هنرمندان برگزار شد؛ نشستی که یکی از دو تهیه کننده فیلم محمدحسین قاسمی و کارگردان اثر نرگس آبیار در آن صحبتهای جالبی را هم طرح کردند.

با این حال اتفاق غریب در رسانه وابسته به گروه سینمایی تازه تأسیس رخ داد؛ در گزارشی که این رسانه از نشست مذکور ارائه داد نام تهیه کننده “اشیاء در آینه” ابوذر پورقاسمی آورده شد!

شاید اگر نام یکی از عوامل پشت صحنه مانند طراح چهره پردازی یا صدابرداری اشتباه درج می شد آن قدرها تعجب برانگیز نبود اما اینکه نام تهیه کننده ای که به واسطه “شیار143” در کانون توجه مخاطبان عام قرار گرفت، قلب می شود به شدت غریب است.

اینکه کسی که گزارش نشست خبری یک فیلم را منعکس می کند حتی نام یک تهیه کننده شناخته شده را نداند از آن غرایبی است که عمدتا در سیستمهایی رخ می دهد که به کارگیری نیرو در آنها نه از سر سنجش توانایی که متکی بر ارجحیت روابط بر ضوابط است.

تصویر گاف رسانه گروه سینمایی تازه تأسیس

نام دو تهیه کننده ترکیب شده و یک تهیه کننده جدید خلق می شود!

اما ماهیت ابزورد این اطلاع رسانی آنجاست که نام دو تهیه کننده “اشیاء…” یعنی ابوذر پورمحمدی و محمدحسین قاسمی ترکیب شده و نام جدید “ابوذر پورقاسمی” به عنوان تهیه کننده خلق می شود.

این اتفاق واکنشهای فراوانی را در گروههای اجتماعی اهالی رسانه موجب شد و یکی از روزنامه نگاران به طعن درباره آن گفت؛ چه خوب که در تنظیم گزارش نشستهای این گروه سینمایی هم عنصر هنر و در کنار آن تجربه خیلی خوب به کار گرفته می شود و حتی اسامی هم با تجربه گرایی ماهیتی تازه می یابند.

سینماژورنال/احمد محمداسماعیلی: فاطمه گودرزی بازیگر باسابقه سینما و تلویزیون که سالها است در این عرصه حضور دارد، اخیرا دبیری اولین دوره جشنواره مادر را پشت سر گذاشت.

یکی از نقاط قابل بحث این جشنواره ملاکهای انتخاب فیلمهای بلند سینمایی و چرایی عدم انتخاب فیلم هایی مانند “یه حبه قند”، “میم مثل مادر” و “شیار143” بود.

گودرزی درباره عدم حضور این فیلمها به سینماژورنال گفت: بخش اصلی جشنواره مادر فیلم های کوتاه بود و نمایش فیلمهای بلند جزو بخشهای جنبی جشنواره محسوب می شود و فقط می توانستیم چهار فیلم را برای جشنواره انتخاب و در طول چهار برگزاری اش به نمایش در بیاوریم و به همین دلیل ممکن است برخی از فیلم های شایسته مثل “یه حبه قند” که در آن شمسی فضل اللهی نیز بازی داشتند و در جشنواره مورد تقدیر قرار گفتند امکان حضور نداشتند.

بازیگر “خانه خلوت” ضمن اشاره به حضور گلشیفته فراهانی بازیگر سفرکرده ایرانی در فیلم “میم مثل مادر” تاکید کرد: علیرغم شایستگی های این اثر و کارگردانی عالی رسول ملاقلی پور، به واسطه بازی آن بازیگر مهاجر، امکان نمایش در جشنواره میسر نشد.

نرگس آبیار تمایلی به حضور در جشنواره نداشت

گودرزی درباره عدم حضور فیلم “شیار 143” در جشنواره تاکید کرد: از نرگس آبیار درخواست کردیم که فیلم “شیار 143” در جشنواره حضور داشته باشد اما ایشان تمایلی به این حضور نداشتند و دلیلی هم اعلام نکردند و حتی تمایلی به استفاده از عکس خود و مادرشان در تبلیغات جشنواره مادر نداشتند و این مسئله را هم قبول نکردند.

فاطمه گودرزی درباره احتمال غلبه نگاههای سیاسی در انتخاب فیلمهای بلند برای نمایش در جشنواره گفت: این جشنواره در ستایش مقام مادر برگزار شد وهیچ نوع تفکر و جناح بندی سیاسی در آن نقشی نداشته است. این جشنواره در برگیرنده همه نوع تفکرات بود و هیچ خط کشی سیاسی و جناحی انجام ندادیم.

نرگس آبیار: اصلا پیشنهاد حضور “شیار143” در جشنواره به من ارائه نشد

گفته های دبیر جشنواره مادر درباره عدم تمایل نرگس آبیار برای حضور فیلمش در این جشنواره در حالی مطرح می شود که آبیار با رد این قضیه به سینماژورنال بیان داشت: اصلا پیشنهاد حضور “شیار143” در جشنواره به من ارائه نشد که بخواهم آن را رد کنم.

وی ادامه داد: هیچ تقاضایی از سوی دبیرخانه جشنواره برای حضور “شیار143” در بخش فیلمهای بلند به من ارائه نشد؛ نه تماس تلفنی صورت گرفت و نه حتی یک پیامک برایم آمد.

نرگس آبیار با اشاره به اینکه به پیشنهاد روابط عمومی این جشنواره حتی یادداشتی اختصاصی برای جشنواره نگاشته است خاطرنشان ساخت: تنها تماسی که از سوی جشنواره مادر با من صورت گرفت از سوی روابط عمومی آن بود که به احترام شان برایشان یادداشتی اختصاصی نوشتم و اگر تمایلی به حضور در جشنواره نداشتم برایشان یادداشت اختصاصی نمی فرستادم.

وی در پایان بار دیگر تأکید کرد: درباره حضور “شیار143” هیچ تماسی با من و عوامل فیلم صورت نگرفت.

سینماژورنال: پنجاه و چهارمین  جلسه سینما روایت به اکران و بررسی فیلم سینمایی «اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند»، اولین ساخته سینمایی نرگس آبیار اختصاص دارد.

به گزارش سینماژورنال «اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند»  محصول سال 1391 است. در خلاصه داستان این فیلم آمده: اين فيلم در مورد زني باردار به اسم ليلاست. او با مشکلي دست به گريبان است که اگرچه کوچک و بي‌اهميت به نظر مي‌رسد اما براي او بزرگ است.

این فیلم به تازگی در گروه سینمایی هنر و تجربه به اکران در آمده است.

جلسه این هفته سینما روایت با حضور عوامل فیلم «اشیاء از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیکترند» برگزار خواهد شد.

پنجاه و چهارمین جلسه سینما روایت روز یکشنبه اول شهریور ماه راس ساعت 17 در مجتمع فرهنگی اسوه واقع در خیابان انقلاب اسلامی نبش بهار جنوبی برگزار خواهد شد.

سینماژورنال: نخستین فیلم سینمایی نرگس آبیار با عنوان “اشیاء در آینه” هرچند به صورت محدود در گروه سینمایی هنروتجربه روی پرده است اما اقبال عمومی مخاطبان نسبت به آن نسبتا قابل توجه بوده است.

به گزارش سینماژورنال منصور ضابطیان مجری و برنامه ساز سالهای اخیر و روزنامه نگار سالیان قبل از جمله هنرمندانی است که در نشست رونمایی “اشیاء…” به تماشای آن نشست.

ضابطیان با اشاره به اینکه این فیلم را اثر قابل قبولی می داند درباره آن می گوید: “اشیاء در آینه” فیلم شریف و جذابی است و توصیه می کنم مخاطبانی که به دنبال یک اثر سینمایی متفاوت و واقع گرایانه هستند آن را ببینند.

مجری برنامه “رادیوهفت” ادامه می دهد: البته که “اشیاء…” فیلم اول نرگس آبیار است و طبیعی است که باید با استانداردهای فیلم اولیها سنجیده شود.

منصور ضابطیان می افزاید: این کاملا منطقی است که فیلم دوم این کارگردان یعنی “شیار143” فیلم پخته تری باشد اما “اشیاء…” هم در حد و اندازه های خودش فیلم خوبی است.

ضابطیان با بیان اینکه در روال منطقی اکران ابتدا باید فیلم اول اکران شود و سپس فیلم دوم بیان می دارد: بهتر بود فیلم اولشان همان زمان ساخت اکران شود و سپس فیلم دوم روی پرده برود تا روال سنجش مخاطب هم درستتر رقم بخورد با این حال “اشیاء…” در همین حال هم فیلمی است که مخاطب را به خود جلب می کند.

نمایش در چهار سینمای تهران و دو سینمای شهرستان

“اشیاء در آینه” همزمان با پردیسهای کوروش، در سینما فرهنگ، خانه هنرمندان و موزه سینما و البته پردیس هویزه مشهد و سینما سوره اصفهان هم روی پرده رفته است.

این فیلم که از هنرمندی گلاره عباسی، حسام بیگدلو، امیر غفارمنش، مهران رجبی، گیتی معینی و رامسین کبریتی سود می برد داستان زندگی زنی به نام لیلا را بیان می کند که حادثه ای ساده او را با اتفاقات متعددی روبرو می کند.

تهیه کنندگی فیلم را ابوذر پورمحمدی و محمدحسین قاسمی برعهده داشته اند.

سینماژورنال: در مراسم رونمایی از نخستین فیلم نرگس آبیار با نام “اشیاء در آینه” برای اولین بار گلاره عباسی به همراه همسرش در انظار ظاهر شد.

به گزارش سینماژورنال عباسی که مقارن با اواخر ماه مبارک رمضان ازدواج کرده بود(اینجا را بخوانید) شب گذشته به همراه همسرش در رونمایی فیلم اول نرگس آبیار که نقش اصلی اش را بازی کرده، ظاهر شد.

همسر گلاره عباسی نیز به مانند خودش سعی کرد گرم و صمیمی با مخاطبان برخورد کند.

گلاره عباسی که این روزها مشغول بازی در سریال “شهرزاد” حسن فتحی است در “شیار143” نیز ایفاگر نقش مکمل بود.

گلاره عباسی و همسرش/عکس: فاطمه درباری

سینماژورنال: مراسم رونمايى از فيلم “اشياء از آنچه در آينه مى بينيد به شما نزديكترند” اولین فیلم نرگس آبيار با حضور عوامل فيلم و جمعى از هنرمندان در موزه سينما برگزار شد.

به گزارش سینماژورنال در این آیین که با اقبال فراوان مخاطبان برگزار شد علاوه بر عوامل فیلم چهره هایی چون احسان كرمى، حسن فتحى،حافظ ناظرىالهام پاوه نژاد، شقايق دهقان، لادن طباطبايى، محمدرضا هدايتى، شبنم مقدمى، لاله اسكندرى، امين تارخ، آناهيتا افشار، آزاده نامدارى، سروش صحت، على شادمان، حسين سليمانى، عباس غزالى، سيما تيرانداز، مهرانه مهين ترابى، مژده لواسانى و ثنا حاجی زاده حاضر بودند.

احسان کرمی اجرای مراسم را برعهده داشت و نرگس آبیار کارگردان و گلاره عباسی بازیگر فیلم از جمله کسانی بودمد که پیش از نمایش فیلم کوتاه درباره آن صحبت کردند.

آبیار از این گفت که “اشیا…” فیلمی از سینمای مستقل است و با پول توجیبی تهیه کنندگان ساخته شده است. او از زحمات گلاره عباسی برای فیلم تقدیر کرد.

گلاره عباسی که استاد بازیگریش امین تارخ نیز جزو مدعوین بود از این گفت که خود را مهمان مخاطبانی می داند که میزبان او هستند. او از خوشحالی اش نسبت به حضور خانواده خود و همسرش در مراسم گفت.

رونمایی “اشیاء در آینه”