سینماروزان: در حالی که برخی از هنرمندان داخلی و به خصوص برخی از آقازاده های مرغ سحری و تیتراژخوان‌های ده‌شبه، یک ماه و خرده ای بعد از جنگ علیه ایران، هیچ موضعگیری شفاف و روشنی علیه جنگ‌طلبان نداشته‌اند، یک خواننده مشهور لس‌آنجلسی، به ترامپ حمله کرد.

نصرالله معین خواننده‌ای که چه در داخل و از افتخاری تا قربانی و اصفهانی و… و چه در خارج از امید و پویا و جمشید و…، پیروان سبک خود را داشته، در واکنش به حرفهای ترامپ درباره زدن زیرساخت‌های ایران به او تاخت.

معین نوشت: ایران فقط یک اسم نیست، ریشه است، هویت است، نفس است.ایران، خانه همه ماست، با همه تفاوت‌های قومی، زبانی، مذهبی و سیاسی. این خاک با تاریخش قرن ها ایستاده است. زیرساخت‌های یک سرزمین، دارایی مردم آن است. این زیرساخت‌ها نه متعلق به حکومت‌ها، بلکه متعلق به مردمی‌اند که این سرزمین را خانه خود می‌دانند. نابودی این زیرساخت‌ها در هیچ شرایطی قابل توجیه نیست و نمیتوان با توهین یا تهدید، بقای این زیرساخت ها را هدف گرفت.‌

معین در بالای این متن هم دکلمه‌ی خود از سروده‌ی معروف حسین پژمان بختیاری را قرار داد: اگر ایران به جز ویران سرا نیست/من این ویران سرا را دوست دارم/اگر آب و هوایش دلنشین نیست/من این آب و هوا را دوست دارم/به شوق خار صحراهای خشکش/من این فرسوده پا را دوست دارم/اگر تاریخ ما افسانه‌رنگ است/من این افسانه‌ها را دوست دارم…

برای تماشای ویدئو اینجا را ببینید.

سینماروزان/حامد مظفری: برخلاف تجربه بازگشت به وطن حبیب محبیان در دولت دوم محمود احمدی نژاد، این بار پروسه بازگشت نصرالله معین به ایران، محقق نشد و به جایش شنیده هایی طرح گشته درباره مهاجرت یکی از آهنگسازان همکار معین به ترکیه؟

فیروز برنجان(بابک رادمنش) آهنگسازی که حدود یک دهه بود به ایران آمده و در این مدت آلبومی با صدای خودش به نام “دلا” ارائه داده بود مدتی است به ترکیه مهاجرت کرده(؟) و در عین ادامه همکاری با برخی هنرمندان وطنی، کار با خوانندگان آن سوی آب‌ها را جدی تر در پی گرفته ست.

بابک رادمنش بعد از ساخت سرود انقلابی “خلبانان ملوانان” در ابتدای دهه شصت به انگلیس مهاجرت کرده و قبل و بعد از انقلاب با خوانندگان متعدد و از جمله نصرت الله معین، امید سلطانی، حسن ستار، سوسن طاهرخانی، حسن شجاعی، حمیرا امیرافشاری، اکبر گلپایگانی، جمشید مقدم، پویا پورجلیل و… در ساخت و تنظیم آهنگ همکاری کرده است.

بابک رادمنش که برای محسن مخملباف، موسیقی متن فیلم “توبه نصوح” را ساخته بود، به اندازه آهنگسازی در ترانه‌سرایی هم تجربه دارد و البته با غلبه نوعی کلام تعلیمی-اخلاقی. رادمنش در آلبومهای “پرواز”، “لحظه ها” و “طلوع” قطعات مختلفی را برای معین سروده بود و از معروفترین آنها قطعه “گذشته” با ترجیع بند “عمر کمه صفا کن/درد و غمو رها کن/اگه نباشه دریا به قطره اکتفا کن”.

رادمنش سابقه آشنایی خود و معین را به ابتدای انقلاب نسبت داده و زمانی که معین تازه از اصفهان به تهران آمده بود و برخی آهنگسازان، او را به عنوان خواننده ای ششدانگ به وی معرفی کردند. با این حال رادمنش تعریف و تمجیدهای دیگران را جدی نمیگیرد تا روزی از روزها، معین مهمان منزل رادمنش شده و رادمنش عود می‌نوازد و معین قطعه “یکی را دوست میدارم” از ساخته های خودش را چنان میخواند که رادمنش زبان به تحسین می‌گشاید…

اوایل زمستان ۱۴۰۲ بود که محمدمهدی اسماعیلی وزیر ارشاد دولت سیدابراهیم رییسی فقید از موافقت تلویحی برای بازگشت معین سخن گفته بود و مدتی بعد از آن خودِ معین هم از علاقه به بازگشت گفت(اینجا و اینجا را بخوانید) اما با فوت ناگهانی رئیس دولت سیزدهم بسیاری از اتفاقات تحت الشعاع قرار گرفت و ازجمله آنها همین برنامه بازگشت هنرمندان مهاجر.

آنچه از حال و روز موسیقی وطنی متبادر می‌شود نیاز بسیار بالا به بزرگان موسیقی و به خصوص آهنگسازان و تنظیم کنندگان خلاقی است که سالهاست ایران را ترک کرده اند. امثال بابک رادمنش، منوچهر چشم آذر، کاظم عالمی، صادق نوجوکی، فرید زلاند، انوشیروان روحانی، اسفندیار منفردزاده، جهانبخش پازوکی، بابک افشار، آرمیک دشتچی و…، موزیسین‌هایی هستند بی‌تکرار و ای کاش به جای شنیدن خبر مهاجرت مجدد امثال رادمنش، برنامه‌ای فراهم گردد برای بازگشت به وطن چنین نخبگانی.