سینماروزان: تاکنون ده قسمت از فصل دوم مجموعهی اپیزودیک «سرو، سپید، سرخ» پخش شده است و میانگین کیفی قسمتها نشان از رشد این مجموعه نسبت به فصل اول دارد. در قسمتهای پخش شده «نترس» به کارگردانی مریم اسمیخانی، «کاش خانهات پنجره نداشت» به کارگردانی محمدرضا خردمندان، «در آسمان» به کارگردانی محسن بهاری و «مظنون» ساختهی امیر ابیلی از سطح کیفی نسبتا بالاتری نسبت به دیگر قسمتها برخوردار بودند.
در این میان اما قسمتهای «نترس» و «در آسمان» با وجود بهرهمندی از کارگردانی حسابشده و استاندارد و ایدههای جذاب، از ریتم و التهاب لازم برای کشش بیشتر مخاطب بیبهره بودند و همین تبدیل به پاشنه آشیل آنها شد. ولی اپیزودهای «کاش خانهات…..» و «مظنون» به دلیل تجریه کارگردان در ساخت سریالهایی مانند از سرنوشت و تجربههای نویسنده در فیلمنامهنویسی سریالهایی مثل «کوری» توانستند قصههای پرکششتری را برای مخاطب عام تلویزیون روایت کنند.
تجربهی تماشای بیش از ۲۰ قسمت از مجموعهی «سرو، سپید، سرخ» نشان میدهد که به جز استاندارهای کیفی در کارگردانی، پاشنه آشیل اصلی اکثر قسمتها ناتوانی فیلمسازها در روایت یک قصهی پرریتم و پرکشش در بستر جنگ است. فیلمسازها عموما تکنیک و قاببندی را بر روایت اولویت میدهند اما داستان آثارشان برای یک اپیزود ۴۰ دقیقهای هم لاغر و نحیف است.
تفاوت اپیزود «تماس» ساختهی محمد پایدار از فصل اول، و «مظنون» و «کاش خانهات….» از فصل دوم دقیقا در همین ریتم و کشش است. روایت داستانهایی با چگالی بالا. دارای نقطهی عطف و پیچ داستانی. در این میان امیر ابیلی و محمدرضا خردمندان سعی در چرخش شخصیتی هم داشتند و توانستند به مخاطب رودست بزنند.
وجه تمایز اپیزودهای خوب، متوسط، و ضعیف مجموعه «سرو، سپید، سرخ» نه کارگردانی صرف به معنای دکوپاژ بلکه ریتم روایت و توانِ روایت یک قصهی پرکشش برای مخاطب عام است؛ چیزی که اکثر اپیزودها در آن لنگ میزنند.
