سینماروزان: ماجرای ورود پولهای بی مسئولیت و مشکوک به سینما ماجرایی است که ماهها بعد از رسانه های مستقل به تازگی یک صنف سینمایی درباره آن اعلام موضع کرده است و به دنبال آن برخی سینماگران هم اظهاراتی را در این باره طرح کرده اند.
علی ملاقلیپور فرزند خلف رسول ملاقلی پور با اشاره به حذف چهره های مستعد در نتیجه ورود پولهای کثیف به سینما به آرش فهیم در «کیهان» گفت: این مشکل فقط به فیلمسازان جوانی مثل من محدود نیست، بلکه خیلی از کارگردانهای قدیمی هم مدتهاست که نتوانستهاند فیلمی بسازند، چون تولید فیلم در سینمای ما، بیدر و پیکر شده است که نتیجه نحوه ورود سرمایه به سینماست.
وی تولید گسترده آنچه «کمدی سخیف و ضد اخلاقی» میخواند را یکی از نتایج ورود پولهای آلوده به سینما میداند و میافزاید: این فیلمها ظاهرا با بودجه بخش خصوصی تولید میشوند، اما آنچه بهعنوان سرمایهگذار بخش خصوصی در سینما فعال است در اغلب موارد واقعی نیست. یعنی اینگونه نیست که مالکان یا سهامداران واحدهای تولیدی یا فعالان اقتصادی برای سرمایهگذاری روی تولید یک فیلم ورود کنند. بلکه امثال بابک زنجانی یا متهمان اختلاس از صندوق فرهنگیان هستند که این سرمایه را تأمین میکنند. بدتر از همه اینکه گاهی با این پولها فیلمهایی درباره مبارزه با فساد میسازند! فیلمی که با پول شبههدار یا فاسد ساخته شده باشد، چطور میتواند در زمینه مبارزه با فساد تأثیر بگذارد؟ این یک نقض غرض است.
کارگردان «قندون جهیزیه» ادامه میدهد: برخی از صاحبان سرمایه نیز برای فرار از مالیات وارد سینما میشوند. چون کارهای فرهنگی از معافیت مالیاتی برخوردار است. روش آنها اینگونه است که در قراردادشان با یک تهیهکننده، رقم قرارداد را بالاتر از رقم واقعی مینویسند تا از این طریق بگویند هزینه زیادی کردند و مالیات پرداخت نکنند.
ملاقلی پور تصریح کرد: مسئله این است که چون اینگونه افراد «دزد» هستند وقتی هم که وارد سرمایهگذاری در سینما میشوند، صرفا دنبال سودآورترین و آسانترین مدل فیلمسازی میروند. الان وضعیت سینما در ایران این شده که ژانرهای دیگر درحال کمرنگتر شدن هستند و فقط کمدی ، آن هم نه کمدی آموزنده و دارای محتوا بلکه کمدی بسیار سخیف که به اخلاق و نهاد خانواده لطمه میزند غالب شده است؛ چون دم دستی و راحت ساخته میشوند؛ معمولا هم از چند بازیگر ثابت که در گیشه جواب میدهند در این آثار استفاده میکنند.چند روز قبل برای بررسی فیلمنامه جدید خودم در یک جلسه بودم که به من گفته شد اگر فقط فلان بازیگر معروف کمدی در این فیلم باشد سرمایهگذار میآورند. این یعنی تولید بسیاری از فیلمها به حضور برخی بازیگران بستگی پیدا کرده است.
وی درباره نقش نهادها و ارگانهای فرهنگی در این وضعیت توضیح داد: به نظر من نهادهایی مثل وزارت ارشاد و ارگانهایی چون حوزه هنری و سازمان اوج باید طوری سیاستگذاری کنند که انحصار از فیلمهای کمدی ضداخلاقی خارج شود. یعنی باید زمینهای را فراهم کنند که فیلمهای اجتماعی با محتوای ارزشمند، کمدیهای سالم، ملودرامهایی که مخاطب را به تأمل وا میدارند، فیلمهای کودک و نوجوان و… فضای بیشتری پیدا کنند و به این ترتیب، رونق آثار سخیف کاسته شود. مثلا سازمان اوج میتواند مفاهیم انقلابی را فراتر از فیلمهای انقلابی و دفاع مقدسی ببیند و هر فیلمی که مفهومی ارزشمند دارد را تحت حمایت قرار دهد. همچنین این ارگانها باید خودی و غیرخودی را کنار بگذارند و به فیلمنامه و کیفیت آن توجه کنند. شما خودتان را جای فیلمسازی بگذارید که چند سال است کار نکرده. این فیلمساز برای تأمین معاش خود هم که شده در نهایت مجبور میشود تن به ساخت هرگونه فیلمی با هر فیلمنامهای بدهد. دیگر از فکر و خلاقیت این هنرمند استفاده نمیشود، چون او فقط در پی ارتزاق و کار کردن است.
ملاقلیپور، رهاشدگی فرهنگ در دولت را از دیگر عوامل ورود پولهای آلوده به سینما دانست و گفت: این دولت هیچ باوری در حوزه فرهنگ ندارد و ما که در داخل سینما فعالیت میکنیم، هیچ عزمی از سوی دولت برای بهبود وضعیت فرهنگ و هنر نمیبینیم. آنچه درباره آزادی هنرمندان گفته میشود در عمل، رهاشدگی و وادادگی هنر است. فقط دغدغه ممیزی دارند که صدای کسی درنیاید. این وضعیت ناشی از لیبرالیسم فرهنگی است که ضررش را در سینما هم نشان میدهد. آزادی حقیقی ارزشمند است اما کاری کردهاند که این مفهوم ارزشمند، خراب شده است.
ایشون هم دنبال اینه که با پول بیت المال فیلم بسازه. تو می خواهی فیلم بسازی چرا هزینه اش رو مردم باید بدهند. شما خودت هم فرقی با اون دزدها نداری. همتون به فکر خودتونید و کاسبی از جیب ملت. سینما باید حقیقتا خصوصی بشه. چه لزومی داره در یک سال این همه فیلم سینمایی اکثرا بی خاصیت و بی ارزش ساخته بشه. فقط برای اینکه یه عده خرج زندگی آنچنانی شون تامین بشه.