سینماروزان: علی ژکان کارگردان قدیمی سینمای ایران تازهترین فیلمش “اولین امضاء برای رعنا” را در آستانه جشنواره و در روزهایی پرده فرستاده که به زمان مرده اکران شهره است و در یک روند قابل پیشبینی، فیلمش توجهی هم برنینگیخته!
ژکان با انتقاد از پروسهای که در اکران فیلم بر او تحمیل شده به “ایسنا” گفت: اکران فیلم «اولین امضا برای رعنا» به این دلیل بود که به نظر میرسید وضعی بهتر از این وجود نخواهد داشت.
علی ژکان درباره دلیل اکران این فیلم در چند هفته مانده تا جشنواره فجر و نیز اوضاع و احوال روزهای اخیر جامعه بیان کرد: در شرایطی هستیم که از وضعیت و موقعیت اکران در سینما همه آگاهیم هستیم و اینکه فیلم «اولین امضا برای رعنا» در این شرایط اکران شده خیلی به انتخاب من وابسته نبود. آنچه در اختیار من است انصراف از اکران بود، اما فکر کردم وضع بهتر از این وجود نخواهد داشت، چون ظرفیت نمایش فیلمهای سینمایی حداکثر ۷۵ فیلم در سال است.
او با اشاره به اینکه تعداد زیادی فیلم هر سال به اصطلاح در اکران میسوزند، گفت: میزان کلی تولید فیلم در طول سال حدود یکصد فیلم است و تقریبا ۲۵ فیلم پشت صف اکران باقی میمانند. من هم که سه سال قبل این فیلم را ساختم، به اندازه سه تا ۲۵ تا پشت اکران بودم، به همین دلیل میگویم که از نظر ظرفیت نمایشی تناسبی با حجم تولید نیست و هنوز ظرفیتهای مثل VOD هم به درستی و گسترده راهاندازی نشدهاند که برای نمایش فیلمها راهگشا باشند.
ژکان ادامه داد: به این شرایط اضافه کنید حاکمیت سالندارها و صاحبان سینماها را که در انتخاب فیلمها نقش دارند و این مدیریت فیلمفارسی که بازار سینما را در اختیار دارد و به فیلمهای غیرخودی سالن نمیدهد، کار را برای اکران فیلمهای فرهنگی و هنری سختتر میکند.
او با تاکید بر اینکه در این شرایط کسانی که داعیه فیلمهای فرهنگی هنری دارند کار برایشان سخت است، گفت: علاوه بر اینها شرایط امروز سیاسی و اجتماعی هم به قول قدیمیها قوز بالای قوز شده و خیلی ها دل و دماغ و رمقی ندارند تا به سینما بروند، بویژه برای فیلمهایی که از ستارههای تجاری سینما هم بهره نبردهاند. در نهایت نتیجه چنین اکرانی معلوم است که به شکست مطلق در گیشه منجر میشود.
کارگردان فیلمهای «سایه به سایه» و «مادیان» در پایان بیان کرد: یادم میآید ۳۰ سال قبل هم که فیلم «مادیان» را اکران کردم زمان موشکباران بود و شرایطی سختی را تجربه کردیم ولی هنوز براساس اصولی که به آن اعتقاد دارم کارم را انجام میدهم. هنرمندی که اثری خلق میکند دوست دارد دیگران را دعوت به دیدن کند و الان انتقادم بیشتر به عدم عدالت و وجود شرایط منفعتطلبانه و سودجویانه در سینماست؛ به هر حال با وجود تمام شرایط اجتماعیای که شاهدش هستیم انسان ناگزیر است زندگی کند و دنبال ایجاد شرایط بهتری باشد تا به بقای خود ادامه دهد. من این روزها بیشتر یاد فیلم «زیر درختان زیتون» عباس کیارستمی میافتم که درباره زلزله رودبار بود و تلاش میکرد بگوید تا جوانههای زندگی باید همیشه رشد کند.
