سینماروزان/حامد مظفری: مناظره های تلویزیونی شش کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری شروع شده و آنچه از مرور نه برنامه-برنامه ای اگر باشد؟-بلکه از مرور میمیک و سیر گفتار و چیدمان واژگانی این شش کاندیدا برمیآید آن است که خلاء یک کاندیدای کمی شوخ و با قریحه طنازی بدجوری به چشم میآید.
ایرانیجماعت علاقه زیادی دارد همه چیز را به شوخی بگیرد و حتی در سخت ترین بحران ها هم شوخ و طناز جلوه کند و شاید یک دلیل رونق کمدی در سینما و بازار داغ تئاترهای کمدی موزیکال همین ژنتیکِ طربناک ایرانی باشد.
در میان شش کاندیدای فعلی اگر یک کاندیدای شوخ و قدری با قدرت فکاهه پردازی بود نه تنها می توانست سبد آرای خود را داشته باشد بلکه ایرانیان با رغبت بیشتری به تماشای مناظرات می نشستند. یکی مثل محمد غرضی را در ادوار پیشین داشتیم که با نوعی سادهلوحی ظاهری-که البته در تضاد بود با باطنی زیرک-در بزنگاهها با کلامی عامهپسند و تکیه بر خاطرات متعدد از تاریخ انقلاب،تکجملههایی میگفت دوپهلو که بیشتر به طنز میزدند تا رئال و همین هم باعث شد با وجود حداقل هزینه غرضی برای تبلیغات بتواند مجددا شخصیت سیاسی خود را احیا کند و تا مدتها یکی از گزینه های رسانه ها برای گفتگوهای سیاسی-اجتماعی و در عین حال عامه پسند باشد.
غرضی امسال کاندیدا نشد ولی در میان کاندیداهای ردشده، مصطفی کواکبیان بود که او هم میتوانست جای غرضی را در مناظرات پر کند. کواکبیان هم نوعی میمیک سادهلوحانه دارد که با ته لهجه سمنانی و آن ریش پروفسوری و گویش راحتش میتوانست لحظات مفرحی را برای مناظرات بسازد.
هم غرضی و هم کواکبیان-ورای عملکرد قبلی شان-بلدند بی عصبانیت، بی خشم و بی بالا رفتن فشار خون، حرف شان را ساده، بی لفافه و ممزوج با کمدی بر زبان آورند و برای همین است که گاهی تابوشکنیهای خود را در گفتار دارند ولی دچار مساله نمیشوند.
اینها ذاتا طنازند و ای کاش حالا که امثال اینها در مناظرات نیستند لااقل یکی از ده ها مشاور کاندیداهای فعلی بهشان می آموخت که گفتار جدی به زبان طنز را بیاموزند. الان ديگر نه ملودرامسازی جواب میدهد، نه سیاهنمایی جشنوارهای، نه پوشیدن کاپشن احمدینژاد فایده دارد و نه اخم و جدیت نخستوزیر جنگ و ژستهای لیبرالی درخدمت طبقه متوسط! پس اتکا کنید به عبید زاکانی و حالا نه در حد “مسخره پیشگی و طرب آموزی” بلکه قدری لبخند بزنید، مقادیری فکاهه را چاشنی کلام کنید و اندکی شوخ و شنگ باشید.
