سینماروزان/روحالله حسینی:
+اینکه فیلم مولا تلاش کرده اختلاف نظر دو مسافر -یکی شیعه و دیگری سنی-در سفری با قطار به مشهد را پیوند بزند به تاریخ اسلام و بعد فرازهایی از زندگی امام علی(ع) را مصور کند، در ایده قابل تحسین است ولی- اولا که شباهت خط روایی به کتابی از عبدالکریم هاشمینژاد-مناظره دکتر و پیر- شرح پاسخهای یک پیر مسلمان به دکتری ماتریالیست در سفری با قطار- کاملا آشکار است.
-دوم بحث درباره کم و کیف تاریخی سازی است. اینکه مقادیری داده تاریخی را به هوش مصنوعی بدل کنیم آن هم با ابتدایی ترین شکل و شمایل، یعنی پیشرفت هنری؟
-تصاویر آماتور نماهای تاریخی بازسازی شده با هوش مصنوعی به خصوص در نماهای جنگی یادآور تیزرهای اینستاگرامی است. وقتی میشود همین داستان را به انیمیشن بدل کرد چه اصراری است بر هوش مصنوعی؟ این همه انیماتور خبره در این کشور است چرا کل بخش تاریخی را به انیمیشن بدل نکردید که میراثی ماندگار برای سینما و تلویزیون باشد؟
–خروجی فیلم مولا-که همنام آقازاده ی منوچهر شاهسواری دبیر جشنواره فجر۴۴ است- خروجی قابل اتکایی نیست. بخشهای رئال زیادی دمدستی از نظر اجرا و افراطی -از منظر متن/ نشان دادن تفاوت به جای اشتراکات شیعه و سنی- است و کیفیت بخش هوش مصنوعی نیز به همان اندازه نازل است.
-اینکه فکر کنیم یک سری داستان های تاریخی هزاران بار شنیده شده را با هوش مصنوعی به تصاویر متحرک برگردان کنیم شبیه همان هایی است که حال پیاده کردن فرازهای اصلی یک گفتگوی بلند را ندارند و کل صوت را به ربات میدهند تا خروجی متنی بگیرند غافل از اینکه پالایش این خروجی رباتیک بهمراتب زمانگیرتر از پیاده کردن انسانی گفتگو و ویرایش توأمان با پیاده سازی است.
نتیجه؟
برخلاف تصورات سادهلوحان، تجربه همین فیلم مولا نشان میدهد همچنان هوش مصنوعی به درد همان یکی دو دقیقه تیزر اینستاگرامی میخورد و اینکه برخی فکر میکنند میشود این سمپل های کوتاه چند دقیقه ای را با مشابه سازی، زمینه ای کرد برای تولید فیلم بلند، فقط وقت تلف کردن است.
پیشنهاد؟
بخاطر حفظ حرمت مشاهیر دینی هم که شده سعی و خطاهای هوش مصنوعی را بر موضوعات تاریخی غیردینی انجام دهید و بعد از آن که به استانداردهای لازم رسیدید، الگو را بر داستانهای دینی پیاده کنید.
