سینماروزان/سهیلا تیموری نیا(مدیر آموزش و پرورش):
با ورود نسل زد و آلفا به محیط آموزشی، کار مدیریت و تدریس در این حوزه نسبت به گذشته به ابزارهای به روزتری نیازمند است. نسلی که برخلاف نسل های قبل دسترسی آنی به کامپیوتر، اینترنت، هوش مصنوعی و آثار هنری روز جهان دارند و می توانند مدرسان خود را به چالش بکشند و از طرفی با آموزش های قدیمی قانع
نمی شوند.
در کنار استفاده از فضای کامپیوتر و نرم افزارهای آن که در نسل جدید به سمت گوشی های هوشمند رفته، همچنان استفاده از ابزارهای فرهنگی می تواند مقوله مهمی در مدیریت آموزشی باشد. زمانی کتاب در کنار محتوای آموزش رسمی نقش مهمی ایفا می کرد و از این رو مدارس در هر دوره نمایشگاه بین المللی کتاب تهران دانش آموزان را به این فستیوال فرهنگی مهم حوزه نشر گسیل می داشتند. امروز در کنار کاهش شدید تیراژ کتاب، نسخه پی دی اف جایگزین کاغذ شده است که البته آن هم آنچنان که باید در کشور ما جایگاه ندارد و سرانه مطالعه خارج از درس کاهش یافته است. در گذشته کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نقش مهمی در تولید فیلم های آموزشی در سینمای ایران داشت اما متاسفانه امروز در صنعت سینما و نمایش خانگی ایران محتوای فرهنگساز و با تاثیرات مثبت بر نسل جدید که بتواند مکملی بر مدیریت آموزشی و فرهنگی گردد، کمتر دیده می شود. ابزارهای فرهنگی مانند کتاب و فیلم می تواند با فرهنگسازی مناسب و آگاه ساختن نسل جدید از مخاطرات موجود و نشان دادن راه صحیح به جای بدآموزی، کمک حال مدیریت آموزشی شود. به خصوص که امروز با افزایش ارتباطات و دسترسی آسان به محتوای موجود در بستر فضای مجازی و ماهواره، مرجعیت رسانه و محتوای تفریحی و فرهنگی از داخل به خارج از کشور منتقل شده است که در بحث تهاجم فرهنگی توانسته نسل زد و آلفا را با خود همراه سازد و کار مدیریت در محیط آموزشی با این نسل را دچار چالش کند.
در بسیاری از کشورهای جوامع غربی، محصولات و محتوای مخرب در دسترس نسل تحت آموزش قرار ندارد و بازار هدف این محصولات دیگر کشور و تاثیرگذاری بر نسل آینده این کشورهاست. در کشورهای شرقی مانند چین نیز تنها به بستن فضای تحت مدیریت غرب روی نیاورده اند بلکه در کنار ایجاد محدودیت برای ابزارهای مخرب آموزشی مانند فضای مجازی، اپلیکیشن های پرطرفدار وطنی خود را در اختیار کاربران قرار داده اند. یا در کنار مقابله با محصولات هالیوودی، تولیدات و بازار سینما و تلویزیون خود را به نحو چشمگیری گسترش داده اند. موضوعی که خلا آن در کشور ما دیده می شود، و در کنار عدم مدیریت صحیح امواج مخرب، امکان وطنی مناسبی نیز دیده نمی شود تا باری از دوش بخش آموزش بر دارد.
اهمیت تحصیل و انتخاب صحیح رشته و تخصص مقوله مهمی است که نسل زد و آلفا نسبت به آن بی تفاوت
شده اند و کمتر علاقه ای در آنها نسبت به ادامه تحصیل دیده می شود که تنها بخشی از آن به شرایط اقتصادی بازمیگردد و بیشتر آن محصول مدیریت غلط آموزشی و فقدان ابزارهای فرهنگی و رسانه ای در جهاد تبیین است. نمی توان تمام بار را بر دوش مدیریت آموزشی گذاشت و از سایر بخش های در فرهنگسازی و کمک به مدیریت آموزشی مطالبه نکرد.
در کنار لزوم استفاده از ابزارهای نوین در مراکز آموزشی و تحصیلی، نیاز به مکمل هایی در بخش فرهنگی است که همکاری و سیاست گذاری صحیح در تولید محصولات فرهنگی آموزشی برای نسل جدید توسط ارگان هایی مانند سازمان صداوسیما، ساترا، سازمان سینمایی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را می طلبد.
