سینماروزان/ احمد محمد اسماعیلی: اولین تجربه جدی من با جام جهانی فوتبال برمی گردد به جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا و دیدن فوتبال با تلویزیون های رنگی تازه به بازار آمده پارس با چند ساعت تاخیر پخش. از آن به بعد بود که طرفدار آلمان و تیم باشگاهی بایرن‌مونیخ شدم. در تیم آلمان آن روزگار که مثل حالا پر از رنگین پوست‌های مهاجر نبود یک سری ژرمن سختکوش، باصلابت، قوی و خوش‌تیپ و بااستعداد مثل کارل هاینز رومنیگه موطلایی، اوگن تالر باصلابت و تونی شوماخر و پل برایتنر موفرفری مستحکم و خشن بازی می کردند.
اوج صلابت آلمان در این جام بازی با شکوهش مقابل تیم قوی فرانسه با حضور میشل پلاتینی و چند ستاره دیگر بود که آلمان با کامبک و مساوی کردن نتیجه سه بر یک در عرض چند دقیقه و شکست فرانسه راهی فینال شد و از بخت بد در فینال تسلیم ایتالیایی‌های خوش تیپ و خوش شانس شد!
در جام بعدی (۱۹۸۶) آلمان متهورانه و سختکوش ظاهر شد و با بردن رقبا به فینال رفت و این بار هم در فینال مغلوب نابغه بزرگ آرژانتین مارادونا شد و شب فینال حسابی دمغ‌مان کرد.
سال ۹۰ بخت خوش به آلمان روی نشان داد و آلمان با انبوهی ستاره بااستعداد و جذاب مثل فولر ، لیت بارسکی، ایگنر ، برمه ، بوخوالد، کلنیزمان و مربی فوق جذاب آلمان بکن بائر افسانه ای در چند بازی با شکوه مثل حذف انگلستان همیشه دشمن در ضربات پنالتی و حضور در مقابل دشمن دیگر( آرژانتین ) برنده جام شد.
آن دوران جام جهانی محل حضور نخبه های قاره ها بود و ۱۶ و یا ۲۴ تیم در جام جهانی با هم رقابت میکردند و نتیجتا در اغلب بازی ها بزرگان قاره ها با هم مصاف داشتند و کلی ستاره در این بازیهای جذاب با هم رقابت می کردند و دیدن مسابقات برای عاشقان فوتبال جذاب بود.
به‌تدریج علاقه ام از فوتبال معطوف به سینما شد و کمتر فوتبال را دنبال کردم؛ البته افت آلمان در دوره‌‌های اخیر و حذف در همان دوره گروهی در مقابل تیم هایی مثل کره و ژاپن و مکزیک در این قضیه بی تاثیر نبود… نکته مهم دیگر سیاستگذاری های احمقانه فیفا برای کسب در آمد بیشتر و افزایش تیمها که امسال به رقم افتضاح ۴۸ تیم رسید، باعث پیش فرض افت این جام است.
کمتر کسی است این حس و حال را داشته باشد که تا ساعت ۴ صبح بیدار بنشیند و بازی تیمهای درپیت و درجه پنجمی مثل قطر، کیپ‌ورد، هائیتی، آفریقای جنوبی و کوراسئو ( با جمعیت ۱۵۰ هزار نفر که از جمعیت نارمک هم کمتر است) را ببیند…
سوای این افت کیفی تیمهای حاضر در دوره های اخیر با توجه به کمبود ستاره های نخبه، حالا جذابیت اصلی به تیمهای عادی مثل آرژانتین دوره قبل رسیده که توانست با مسی سی و چند ساله و چند بازیکن متوسط مثل انزو فرناندز و مک آلیستر در قطر قهرمان جام جهانی شود.
امسال اوضاع شاید بدتر باشد و سوای چشم دوختن به عملکرد چند ستاره جوان مثل یامال و اولیسه و گیو کرش باید شاهد هنرنمایی پیرمردهای فوتبال بالای چهل ساله ای مثل رونالدو، مسی و نویر باشیم. تیم خودمان هم که پر از پیرمرد مثل حاجی صفی ، جهانبخش شده… با این اوصاف جذابیت مقدماتی همان جام۹۴ آمریکا با وجود حذف ایران بیشتر نبود که دربرابر عربستان گرچه هی غلامپور گل میخورد اما بالاخره فنونی زاده‌ای بود که هی کاشته‌ها را گل میکرد؟؟
