سینماروزان: در هفتههای اخیر شاهد بیانیه شماری از تهیهکننده ها خطاب به بنیاد سینمایی فارابی بودهایم؛ بیانیهای ناظر به چرایی واگذاری حقوق بینالملل برخی آثار سینمایی بدون اطلاع تهیهکنندهها.
پیگیریهای سینماروزان حکایت دارد برخی از تهیهکننده هایی که بیانیه دادهاند به طور شخصی ماجرا را پیگیری نموده و چون مالکیت فیلمها را واگذار نکرده بودند توانستهاند به حق و حقوق قانونی خویش برسند اما بخش عمده بیانیهنویسان، آنهایی هستند که مدتها پیش حق و حقوق تصویری آثار خود را یکجا واگذار نموده بودند و درنتیجه نتوانستهاند از منظر حقوقی، به جایی برسند.
مساله همین است؛ اینکه مالکیت فیلم را واگذار کرده باشی و دوباره بخواهی آن را بستانی، کاملا غیرحرفهای است ولی در مقابل اگر تهیهکنندهای باشد که درقبال وام یا تسهیلات فارابی، مالکیت را واگذار نکرده میتواند به دنبال حق و حقوق خود برود.
اگر میبینیم که برخی بیانیهنویسان بر مالکیت معنوی تاکید دارند، از همین حفره ناشی میشود. یعنی خودشان هم اذعان دارند که مالکیت مادی را واگذار نموده و پس در این حیطه، دستشان خالی است و حالا از فارابی استمداد نمودهاند که از بعد معنوی! به آنها توجه کند.
اینکه فارابی بخواهد این بُعد معنوی را پاس بدارد یا نه به خودش مربوط است اما در شرایطی که جنگ رمضان و قطعی اینترنت اسباب بیکاری بسیاری از سینماگران را فراهم نموده، معنویت حکم میکند فارابی اگر میخواهد معنویت را دریابد اول کمک کند به توزیع تسهیلات معیشتی میان تمام خانوادهی سینما و بعد برود به سراغ معدودی که قبلتر رایتها را واگذار نمودهاند.
