سینماروزان/حامد مظفری: عارف خواننده‌ی برجسته موسیقی پاپ ایران در ۸۵سالگی مرحوم شد.
عارف عارف‌کیا ۱۹ مرداد ۱۳۱۹ از پدر و مادری اردبیلی در تهران متولد شد. مادربزرگش اُپرا می‌خواند و علاقهٔ فراوانی به اشعار به آذری برگردانده شدهٔ نظامی و خاقانی داشت و همین مادربزرگ بود که اسباب علاقه‌ی عارف به خوانندگی را فراهم کرد.
مادربزرگ و دایی عارف بیشتر مخاطب رادیو بادکوبه بودند که صدای خوانندگانی مثل رشید بهبودوف، بُلبل، گل آقا، شوکت و فاطمه را پخش میکرد و عارف کاملا ناخودآگاه و با تقلید از این خوانندگان، کوک خواندن را یاد گرفت.
در میان خواننده های ایرانی، عارف از قاسم جبلی تا ویگن و محمد نوری را دوست داشت و از آنها تاثیر پذیرفت.
عارف اولین بار در دهه ۴۰ و در همخوانی با نارملا-خواننده ای ایرانی-آشوری- در تلویزیون به اجرا پرداخت؛ با ترانه هایی از پرویز وکیلی و آهنگ های بابک افشار.
بعد از آن عارف به همخوانی با پوران پرداخت. به سفارش پوران بود که عارف توانست از شورای سختگیر رادیو عبور کرده و صدایش در رادیوی آن زمان که از قله‌های موسیقی ایرانی حمایت میکرد، پخش شود.
در اواخر دهه چهل و چند سال بعد از موفقیت گنج قارون(سیامک یاسمی/پوریافیلم)، محمدعلی فردین خواست فیلم سلطان قلبها را برای استودیوی میثاقیه بسازد و ترجیحش آن بود که مثل قبل باز هم ایرج خواجه امیری آوازخوان فیلم باشد ولی ایرج خواستار دستمزدی بیشتر از حد معمول بود و فردین هم به سراغ عارف رفت.
آوازخوانی او برای سلطان قلبها، چنان اشتهاری را برایش رقم زد که تا آخر عمر همراهش بود بخصوص که بعدتر برای فیلم غلام ژاندارم(امان منطقی) قطعه “همه چیم یار…” را خواند که آن هم حسابی گل کرد…
عارف در زندگی حرفه ای خود حدود هزار ترانه اجرا نمود که افزون بر فارسی به زبان‌ها و لهجه‌های مختلف نیز اجرا شده‌اند. به غیر از همه چیم یار و سلطان قلبها، برخی از قطعات کالت او عبارتند از: کوچولو، عشق تو نمی میرد، حالا خیلی دیره، دریاچه نور، ای خدا، خواب ستاره، سراب، باغ بارون زده، قصر صدف، شنبه‌ها، گل عروس و…
عارف گرچه سابقه بازیگری هم داشت و در دهه چهل و پنجاه در فیلم‌هایی نظیر در دنیا بیگانه بودم(نادر بیات)، ازدواج ایرانی+عشق آفرین+آینه زمان(احمد نجیب زاده)، بزن بریم دزدی(داریوش کوشان)+… بازی کرد با این حال هیچ گاه در بازیگری تثبیت نشد.
عارف از هنرمندان چپ‌دستی بود به شدت اهل کشف و شهود؛ برای همین به غیر از آوازخوانی به زبان های غیرفارسی، در جریان نبرد ظفار به اجرای ترانه پرداخت، بعد از انقلاب ابتدا در ایران ماند و قطعات انقلابی مثل برادر بیا و جوانه اجرا کرد اما خیلی زود ممنوع‌کار شد و ابتدا به انگلستان و درنهایت به آمریکا رفت.
او بعد از هجرت از ایران زمانی کوتاه همکار هنری مجاهدین هم شد ولی خیلی زود از آنها بُرید و ترجیح دهد کار هنری خود را مستقل پی گیرد و حتی به جایی رسید که به یکی از مریدان امام علی(ع) بدل شد و آلبوم آینه در آینه را با قطعه‌ی افتتاحیه‌ای به همین نام از اشعار مولانا و ترجیع بند”ناد علی مظهر العجائب ” ارائه داد.
البته که خودش درباره این کشف و شهود در زمان انتشار “آینه در آینه” چنین گفته بود: من اهل طربم و عاشق اجرای شش و هشت ولی به هر حال به مولا هم ارادت دارم و اینها هیچ منافاتی ندارد!
عارف گرچه بعدتر اظهاراتی خلاف گفته‌های قبلی هم طرح کرده و خیلی زود هم بابت آنها عذر خواست اما واقعیت این که آوازخوان “نادعلی…” همزمان با آخرین روز ماه رمضان-ماه شهادت امام علی(ع)- مرحوم شد.
عارف چهار یا پنج بار ازدواج کرده بود که حاصل آنها ۴ دختر به نام‌های سهیلا، سابرینا، نازلی و نیکیتا است که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند. او یک پسر (به نام سهیل) داشت که در سن ۴۱ سالگی به دلیل سرطان لوزالمعده در آلمان درگذشت.
