سینماروزان/پیمان اسماعیلی: تناقضات موجود در مدیریت سینمای ایران با شیوع کرونا بیشتر شده و هرچه شیوع کرونا بیشتر میشود، این تناقضات بیشتر و بیشتر میشود.
به گزارش سینماروزان نبود مدیرانی آشنا به سینمای روز و چرخاندن چرخ سینما بر مدار تجربیات دهه شصت ازجمله دلایل افزایش تناقضات سینمای ایران است.
منصور لشکریقوچانی تهیهکننده سینما با اشاره به رسوخ دیجیتالیسم در سینمای ایران در نقدسینما گفت: سینمای ما با نزدیک به ۱۰ سال تأخیر نسبت به سینمای جهان، دیجیتالی شد. این تحول حسنهایی داشت اما معتقدم بزرگترین لطمه را هم این اتفاق به سینمای ما زد و آن اینکه دیگر صبر و حوصلهای در تیمهای فیلمسازی و تولید ما نیست.
وی افزود: فیلم زمانی فیلم میشود که در مرحله فیلمنامه، گروه فیلمنامهنویس، تهیهکننده و کارگردان برای تحقیقات مقدماتی وقت بگذارند و نسبت به پدیده مدنظرشان شناخت پیدا کنند. این اتفاق در سینمای ایران کمرنگ شده و گویی گرفتار یک رقابت در تولید شدهایم. انگار همه میخواهند فیلم تولید کنند و دیگر به اینکه چه میخواهند تولید کنند فکر نمیکنند؟؟ این اتفاق محدود به سینمای ایران نیست و در سینمای جهان هم شاهد از بین رفتن این صبر هستیم.
این تهیهکننده ادامه داد: کارگردانی ایدهای را نزد من آورد که خیلی هم علاقه داشتم فیلمی دربارهاش بسازم اما اصلاً صبر و حوصله نداشت و چون میخواست فیلمش به جشنواره برسد، نتوانست تحمل کند و رفت! بهجای آنکه من بهعنوان تهیهکننده نگران طولانیشدن کار و هزینههایش باشم، او عجله داشت!
لشکریقوچانی «کرونا» را هم دیگر پدیدهای دانست که مانند «دیجیتال» سینمای ایران را در دهه ۹۰ متحول کرد و درباره آن توضیح داد: در این شرایط کرونایی که میدانیم امکان اکران فیلم وجود ندارد و سینماها تقریبا تعطیل هستند، از ابتدای سال بهصورت میانگین، یک روز درمیان، یک پروانه ساخت صادر شده است! این یعنی چه و چه معنایی دارد؟ جالب اینکه دربرخی از این آثاری که پروانه میگیرند، نویسنده و کارگردان و تهیهکننده هم یک نفر است. به نظرم اتفاق بدی برای سینمای ایران در حال وقوع است.
این تهیهکننده درباره تغییر دولتها در دهه ۹۰ و تأثیر آن بر سینمای ایران گفت: چه در دوران محمود احمدینژاد و چه در دوران حسن روحانی، هیچ یک از دولتها دغدغه فرهنگ نداشتند و به همین دلیل در هر دو دوره، مدیران مسیر خود را رفته و سینما هم مسیر خود را طی کرده، فیلم خوبی هم اگر در این دورهها تولید شده، که شده، محصول جوشش هنرمندان بوده است نه کمک دولتها.
لشکریقوچانی درباره ممیزی قبل و بعد از تولید فیلم گفت: من با کلیت این فرآیند مشکل دارم و معتقدم حتی اگر پروانه ساخت هم حذف شود، فیلمها در مرحله پروانه نمایش با مشکل مواجه میشوند. به جای فضای پلیسی و امنیتی در حوزه پروانه نظارتی بهتر است اتفاقی در حوزه محتوا و فیلمنامهنویسی سینمای ایران رخ دهد. سازوکار نظارتی فعلی نه فقط جلوی رانت را نگرفته که باعث بیشتر شدن فضای رانتی در سینمای ایران شده است.
وی افزود: مدیران ما افرادی نیستند که دغدغه تحول فرهنگی داشته باشند، بلکه صرفاً میخواهند دوره مدیریتی خود را طی کنند و بروند.
این تهیهکننده سینما تأکید کرد: همانطور که در زمینه سینماسازی نیاز به تأمین زیرساختها از سوی دولت داریم، در زمینه اندیشهای هم سینما نیاز به زیرساخت دارد. باید فضایی را فراهم بیاوریم که اهل فکر و اندیشه بتوانند وارد میدان شوند و کار کنند.
