سینماروزان/حامد مظفری: بعد از گذشت حدود یک ماه از جنگ علیه ایران حتی از امثال یواخیم تریه و خاویر باردم در صحن اسکار فریادهای ضدِجنگ‌طلبی بلند شده اما هر چه گشتیم اثری از مهمانان بین‌الملل فجر نیست.
یادمان نمی‌رود که قبل و حین برگزاری بخش بین‌الملل فجر که با اصرار مجددا از جشنواره اصلی فجر جدا شده و با بودجه مکفی در شیراز برگزار شد، دست‌اندرکاران این جشنواره مرتب از نقش فرهنگ در توسعه سیاسی صحبت می‌کردند و مدعی بودند برگزاری جشنواره موسوم به جهانی فجر میتواند باعث شود که در آوردگاه‌های سیاسی، تنها نباشیم.
باز یادمان نمی‌رود روح‌الله حسینی دبیر بین‌الملل فجر در نشست خبری خود فرموده بود که ۲۰۰ مهمان خارجی به جشنواره دعوت شده‌اند؛ جهت خروج ایران از انزوای فرهنگی.
با اینکه اساسا فرهنگِ ریشه‌دار ضدّانزوا است کاری نداریم اما می‌توانیم بپرسیم الان که مجددا درگیر یک تهاجم به ایران شده‌ایم، مهمانان جشنواره جهانی فجر کجایند؟
چرا حداقل یک‌سوم آن مهمانان اقدام به انتشار لااقل استوری در حمایت از بچه‌های میناب نکرده‌اند؟ چرا ده نفر از آنها تهاجم به کشوری را که یک هفته در بهترین هتل پذیرای آنها بود را محکم نمی‌کنند.
حتی نوری بیلگه جیلان که با سلام و صلوات ریاست هیات داوران را بهش دادند و الحمدلله متعلق به کشور همسایه ترکیه است، هیچ واکنش ضدّجنگ نشان نداده.
آن فیاپف که مدام بر سر منتقدان کوبیده شد کجاست؟ حتی یکی از اعضای غیرایرانی فیاپف، جنگ‌طلبانی که بر سر مردم ایران بمب می‌ریزند را محکوم نکرده. چرا؟ مگر مرتب به ثبت جشنواره جهانی فجر در فیاپف نمی‌بالیدید؟
این بود خروج از انزوا؟؟
رائد فریدزاده رییس سازمان سینمایی و همکاران او در بین‌الملل فجر پاسخی برای این پرسش‌ها دارند؟
