سینماروزان/احمد محمداسماعیلی(سردبیر ادوار مجله‌ی سینما): حسین وخشوری از مدیران فرهنگی و موسس مجله سینما در ۷۹سالگی درگذشت.حسین وخشوری متولد ۱۳۲۶ دانش‌آموخته ارتباطات بود و در دهه ۶۰ از مدیران متبوع وزارت ارشاد محمد خاتمی و اولین دبیر جشنواره فجر بود.
نه فقط اولین دبیر جشنواره فیلم فجر بلکه نامگذار آن هم بود. چون جشنواره فجر ابتدا با نام میلاد برگزار شد و بعد وخشوری بود که نام فجر را برای آن برگزید.
وخشوری به واسطه همان عقبه‌ی مدیریت در ارشاد، در دهه ۷۰ امتیاز هفته نامه سینما را گرفت که با همراهی امثال غلامرضا موسوی، فريدون جیرانی و حبیب اسماعیلی رونق گرفت و به شدت درآمدزا شد اما وخشوری در بهترین دوران هفته نامه سینما ابدا سراغ خودِ سینما و مثلا تولید فیلم نرفت و ترجیح داد در حد همان صاحب امتیازی باقی بماند.
چند نام در تکوین مطبوعات سینمایی بعد از انقلاب نقش مهمی داشته اند؛ مسعود مهرابی و هوشنگ گلمکانی(فیلم)، محمدهادی کریمی(سینما جهان و تصویر روز)، علی معلم(دنیای تصویر)، مسعود داوودی(بانی فیلم)، پرويز صمدی مقدم(فرهنگ و سینما) ، کریم زرگر-نوشابه امیری-هوشنگ اسدی(گزارش فیلم)، شهرام جعفری نژاد(صنعت سینما) و حسین وخشوری(سینما).
حسین وخشوری با جمع کردن تعدادی از اهالی موثر سینما در هیات تحریریه بیش از دو دهه سکاندار اصلی یک هفته‌نامه سینمایی محبوب-سینما- بود. حضور نامهایی نظیر غلامرضا موسوی ، حبیب اسماعیلی ، مهدی فخیم زاده و بیژن امکانیان در ترکیب هیات مدیره این نشریه باعث اثرگذاری بیشتر این هفته نامه بود. اگر مهرابی و گلمکانی در مجله فیلم به دنبال کمک به سیاست‌های گلخانه‌ای دهه ۶۰ بودند، اگر محمدهادی کریمی کوشیده بود در سینماجهان، سینمای روز دنیا را به عنوان الگویی برای صنعت سینمای ایران ضریب دهد و اگر علی معلم اله‌مان‌های پاپیولار بالیوود را به اندازه هالیوود روی جلد می‌برد، نشریه سینما با حضور جیرانی و موسوی و اسماعیلی تلاش میکرد به نوعی خود را طرفدار بدنه‌ی سینما نشان دهد و به این طریق آگهی‌های خوبی را هم مال خود کند.
حسین وخشوری با خلق و خوی آرام و بدون حاشیه در کنار این نام ها به عنوان صاحب امتیاز و مدیر مسئول نقش آفرینی مینی‌مال داشت و بیشتر حواسش بود که مجله گرفتار حواشی سیاسی نشود.
در مدت حضور در هفته‌نامه سینما چه به عنوان خبرنگار و بعدتر دبیر سرویس و سردبیری، بارها با وخشوری برخورد داشتم. او آدمی منضبط و بدون حاشیه بود که معمولا روزهای صفحه بندی به تحریریه می‌آمد و همیشه هم با خنده تاکید به چاپ اعلان گالری نقاشی همسرش داشت؛ این عشق به همسر و ارجحیت خانواده، همواره با او بود و درسی است برای همه‌ی ما که یادمان باشد خانواده اگر نباشد ما هم نیستیم.
گرچه بعد از دو سه دهه فعالیت و به دلایل مختلف و ازجمله غلبه رسانه‌های آنلاین، جایگاه هفته نامه سینما کمرنگ شد و با اینکه در دوره‌‌هایی امثال آرش افشار و زنده یاد پرتو مهتدی و فریدون جیرانی سعی کردند نشریه را به دور برگردانند اما سینما دیگر سینما نشد و در هیچ کدام از ادوار بعدی بیش از یک سال دوام نیاورد اما برای همیشه در بایگانی ذهنی سینمادوستان، جایگاه خود را دارد.
یاد و خاطره مرد آرام و موقری چون حسین وخشوری که هیچگاه کسی عصبانیت و بد‌خلقی‌اش را ندید گرامی باد.
