سینماروزان: همواره روز سینما یا ایام جشنواره فیلم فجر که میشود همه از مدیر تا وزیر و وکیل و… درباره اهمیت سینما و لزوم حفظ حرمت اهالی باسابقهی سینما حرف میزنند ولی شاید کمتر کسی بداند که بدنهی سینما در ساختار صنفی کشور، جزو کمتوانترینها است.
حامد مظفری منتقد و روزنامهنگار با بیان مطلب فوق روی آنتن رادیوتهران گفت: سینما در تقویم رسمی ایران یک روز دارد، سینمای ایران، خانهی سینما دارد، سینمای ایران، سازمان سینمایی دارد، سینمای ایران، دهها جشنواره سینمایی و چندین ارگان دارد که مشغول تولید فیلم هستند ولی اهالی سینما حتی یک کُد بیمه ای در ساختار تامین اجتماعی ندارند.
او تاکید کرد: صنفی که کُد تامین ندارد تقریبا «هیچیندار» است چون اهالی سینما مجبورند بهصورت خویشفرما بیمه شوند و درنتیجه نه بیمهی بیکاری دارند و نه عیدی و سنوات و نه حمایتهای معیشتی و نه هیچ چیز دیگر.
مدیر رسانه تحلیلی سینماروزان افزود: سینمای ایران بیش از صد سال تاریخ دارد و خانهی سینما نیز حدود سه دهه و نیم از عمرش میگذرد اما خانواده سینما حتی به اندازه کارگران قراردادی هم اهمیت ندارند چون کارگر قراردادی میتواند از طریق کارگاهش بیمه شود و بعد از بیکاری به دنبال بیمه بیکاری برود و چند ماهی حقوق بگیرد ولی متاسفانه خانه سینما حتی کُد کارگاهی در ساختار تامین اجتماعی ندارد و سینماگران بعد از معرفی به صندوق هنر به صورت خویشفرما بیمه میشوند.
این منتقد و روزنامهنگار خاطرنشان ساخت: زمانی آمدند و صنوف خانه سینما را به صورت کارگری-استانی در «وزارت کار» ثبت کردند ولی واقعیت این است که اعضای صنوف خانه سینما حتی نمیتوانند بعد از کارگری شدن به عضویت «خانه کارگر» درآیند چون شرط عضویت در خانه کارگر هم داشتن کُد کارگاهی است که سالهاست از اهالی سینما دریغ شده.
حامد مظفری در پایان بیان داشت: محمد خزاعی رئیس قبلی سازمان سینمایی-شاید چون خودش تهیهکننده بود- تلاشهایی را کرد برای ارتقای بیمه بازنشستگی اهالی سینما و تخصیص کد کارگاهی در تامین اجتماعی اما درنهایت فوت سیدابراهیم رییسی، آن برنامه را هم ناتمام گذاشت. شخصا امیدوارم رائد فریدزاده در سال دوم ریاستش بیخیال دعواهای حیدری-نعمتی تمامیتخواهانِ سینما شده و همین یک کار را برای خانوادهی سینما انجام دهد و در تعامل با تامین اجتماعی یک کُد بیمهای اختصاصی برای اهالی سینما بگیرد تا اهالی سینما بیش از این تحقیر نشوند.
